Poznać Barcelonę na rowerze/ Explore Barcelona by bike

W Barcelonie mieszkamy od ponad półtora roku. Ale to nie znaczy, że znamy wszystkie jej sekrety, że odkryliśmy już wszystkie perełki czy to architektoniczne, rozrywkowe czy kulinarne. Przekonaliśmy się o tym w zeszłą niedzielę, kiedy mieliśmy okazję odkryć kilka tajemnic, uczestnicząc w alternatywnym zwiedzaniu miasta na rowerze. Przez 4 godziny, w towarzystwie przewodniczki Marii oraz 2 amerykańskich par zobaczyliśmy nie turystyczną stronę Barcelony. A miasto widziane z perspektywy roweru wygląda zupełnie inaczej.

Dla przeciętnego turysty oczywistym sposobem zwiedzania miasta jest spacer. Przyznam się, że do tej pory wszystkie miasta poznaliśmy w ten sposób. Zgoda, zbaczaliśmy z oczywistych turystycznych szlaków, by zgubić się w plątaninie uliczek, bo tak najlepiej jest poznać nowe i nieznane miasto, ale do niedawna nie braliśmy pod uwagę, że można zwiedzać nie tylko na własnych nogach. Barcelona, miasto dość płaskie, gdzie pogoda dopisuje przez większą część roku, wydaje się idealna do zwiedzenia jej na rowerze. Bicing już mamy i znamy, ale służy on bardziej do przemieszczania się od punktu A do B, a mieliśmy ochotę na takie typowe zwiedzanie. Tak trafiliśmy na ofertę Steel Donkey, która proponuje kilka godzin pedałowania i zwiedzania, w czasie którego nie zobaczymy raczej atrakcji z listy 10-rzeczy-które-absolutnie-trzeba-zobaczyć, ale poznamy klimat miasta. A dla nas to jest ważniejsze, bo po powrocie do domu z wyjazdu lepiej się pamięta niesamowitą atmosferę miasta niż jakieś super znane muzeum czy inny zabytek polecany przez wszystkie przewodniki.

Oferta tej właśnie firmy organizującej zwiedzanie rowerowe z przewodnikiem wydaje się interesująca ze względu na to, że proponuje alternatywne trasy. Sagrada Familia, katedrę czy inne tym podobne znane atrakcje można spokojnie zwiedzić na własną rękę. Ale kto lepiej pokaże międzynarodowy kociołek, jakim jest dzielnica Raval, niż ktoś, kto mieszkał właśnie w tym barrio? Bo na Ravalu mieszkała nasza przewodniczka, przesympatyczna Maria, która zwiedziła już z pół świata i zasypała nas anegdotami o Ravalu. Jak ta o wampirzycy, która porywała małe dzieci i sprzedawała ich krew i organy bogaczom, którzy cierpieli na różne choroby. Przez ulicę, na której mieszkała, przechodziliśmy setki razy, ale tej o opowieści nie słyszeliśmy ani razu.

Hiszpanie z reguły są bardzo otwarci i kontaktowi, ale naprawdę byłam pod wrażeniem umiejętności Marii do zintegrowania 6-ki obcych sobie ludzi, którzy spotykają się po raz pierwszy i pewnie ostatni na 4 godzinowym zwiedzaniu. Po dopasowaniu wysokości siodełek, sprawdzeniu hamulców, nasza przewodniczka przepytała uczestników wycieczki, co już zdążyli podczas swojego pobytu z Barcelonie zwiedzić. Od naszych odpowiedzi zależało bowiem, w jaką trasę zostaniemy zabrani. Nie ma jednej trasy, każda wycieczka różni się od pozostałej, bo różni są uczestnicy, ich zainteresowania i to, co chcieliby zobaczyć. My zostaliśmy zabrani na Raval, przejeżdżając przez wąskie uliczki Gotico, potem na Ronda Sant Antoni, by promenadą nadmorską dojechać do Parku Ciutadella na mały piknik. O Ravalu, który poznaliśmy dzięki Marii będę musiała chyba napisać osobnego posta, tyle się bowiem dowiedzieliśmy i to rzeczy, których nie wyczyta się w żadnym przewodniku.

Opcja z przewodnikiem Steel Donkey jest idealna dla tych, którzy chcą poznać prawdziwe oblicze miasta, a nie tylko jego powierzchowną turystyczną warstwę. Bo choć dostaniemy ograniczoną porcję faktów o zabytkach, które mijamy (jak ratusz czy kościół Santa Maria del Mar), to zostaniemy zasypani anegdotami z życia barcelończyków oraz innymi ciekawostkami z życia miasta. Kto inny też lepiej poleci nam tapas bar, który uwielbiają lokalni? Albo gdzie zjeść najlepsze argentyńskie empanadas (do tego miejsca na pewno niedługo wrócimy). To jest dodatkowy plus skorzystania z oferty Steel Donkey. Przewodnik (w naszym przypadku Maria) nie jest jedynie zainteresowany, żebyśmy dobrze się bawili podczas rowerowego zwiedzania, ale podczas całego naszego pobytu w Barcelonie. Podczas zwiedzania Maria poleciła niezliczone miejsca, gdzie można dobrze zjeść, fajne eventy, w których można uczestniczyć. Jednym z przystanków było Centrum Sztuki Współczesnej, gdzie Maria zdradziła nam małą tajemnicę. Gdy spojrzymy na lustrzaną ścianę budynku, zobaczymy świetną panoramę miasta. Taki mały detal, a ile nam sprawił radości. I jeszcze raz powtórzę- tego się nie wyczyta w byle jakim przewodniku.

Czy potrzebujecie jeszcze więcej słów zachęcenia, by przy następnym zwiedzaniu miasta skorzystać z rowerowego przewodnika? Nie tylko my się dobrze bawiliśmy, co potwierdzają same pozytywne opinie na trip advisorze, ale nas to akurat nie dziwi. Dawno nie spędziliśmy tak fajnej niedzieli.

We have been in Barcelona for over year and a half. But it doesn’t mean that we know all its secrets or that we have already discovered all the hidden gems. It was confirmed last Sunday, when we had the opportunity to discover a few secrets while participating in an alternative sightseeing trip on a bike. For 4 hours, accompanied by a guide Maria and two American couples, we visited a non touristic Barcelona. It's really surprising how different the city looks from atop a bicycle.

For a typical tourist there is only one way to explore a city, that is walking. It is so simple and so obvious. I have to admit that we visited all the cities we travelled to this way. Still, we tried to discover some alternatives routes to do so, get lost in the tangle of streets, as there is no better way to get to know the real atmosphere of a new and unfamiliar city. But combine an alternative route with discovering a city on a bike in a great company? Yes, we are in! Barcelona is a perfect city to be visited by bike, as it is fairly flat and enjoys nice Mediterranean climate. We already have and know all the advantages od BiCiNg, but it serves rather to move from point A to point B and what we wanted was a touristic tour to see and explore Barcelona. We came across a really nice bike tour, offered by Steel Donkey.

During few hours all we had to do was pedal and enjoy the views while listening to funny stories told by our great guide. What we saw was definitely not on the list of 10-things-that-you-absolutely-must-see, but instead we could breathe in the real ambiance of the city. And it is what we normally prefer while sightseeing, as what you remember better afterwards is not the museum or some fancy architectonical monument, but the atmosphere.

What made us interested in the offer of Steel Donkey was that their guided bike tours kind of avoids the most know (read: touristic) routes and instead takes us on some alternative ones.

Anyone can visit Sagrada Familia, the cathedral or other famous landmarks on their own, checking all the necessary information in their guide. But who would be better to show us around the Raval district, real melting pot of different cultures, that someone who actually used to live there? Our guide María, who already visited half of the world, told us so many entertaining stories about Raval. Like the one about a female vampire who used to kidnap small children and sell their blood and body parts to rich and sick Barcelonians. We walked down the streer where she lived like thousands times and we never heard that story.

Spanish people in general are open and communicative, but I was really impressed how María managed to integrate six complete strangers that met for the first and last time and were to spend 4 hours together sightseeing. After adjusting bike’s seat height and checking the brakes, we were asked what we had already visited in Barcelona. And depending on our answers, our tour guide would adjust the bike tour so that all the participants could see something new. It seems that every tour is different , as there are always different people who have different interests and different expectations. We were taken to Raval district, riding through the narrow streets of the Gothic Quarter, afterwards we stopped by Ronda de Sant Antoni (a flea market takes place there on Sunday) and to finish a great tour, we ended having a picnic in Park Ciutadella.

We have discovered so many things you can’t find in any guide, that I will soon write a separate post on a Raval that María showed us.

Visiting Barcelona with one of Steel Donkey’s guides is a great option for those who want to discover the true (sometimes uglier) face of Barcelona rather just the superficial layer that the city shows to tourists. You still get some facts and stories about the monuments you pass by (in our case it was the city hall, Santa Maria del Mar church and Santa Cruz Hospital, among others), but what you will remember are the anecdotes from the life of Barcelonians and other city’s curiosities. You will also get a list of recommended tapas bars that are known only to locals. We know that we will soon go back to a place with the best Argentinean empanadas in town. This is another advantage of this bike tour. As their guides (in our case, María) are not only interested in making our bicycle tour memorable, but they want us to have a great time in Barcelona during our entire stay. So during the tour we were recommended countless places where to eat, where to go, events we could find interesting. And then the tour itself was just so much fun. One of our stops was the Center of Contemporary Art, where María revealed us a little secret. When you look up, you can discover a great panorama of Barcelona on the mirrored wall of the building. Such a small detail, and it gave us so much fan. And once again, it is not type of information you can find in a guidebook.

So do you really need more arguments to book a bike tour the next time you visit Barcelona? It is not only us who had a great time, Steel Donkey has only positive feedback on trip advisor, which doesn’t surprise us at all. Totally recommended, as you can see those type of tours are great not only for those who visit Barcelona for the first time!

Polowanie na Hermesa/ Hunting for Hermes

Niedzielne przedpołudnie spędziłam trochę nietypowo, bo na fotograficznym polowaniu na Hermesa z grupą barcelońskich bloggerów. Inicjatywa wyszła od Neus i APU, pod pretekstem szukania poukrywanych w mieście wizerunków tego greckiego boga, mieliśmy się okazję poznać (mój blog czyta chyba tylko Neus i to za pomocą google translatora, dla innych byłam tą od bloga w dziwnym języku). Mam już małe doświadczenie w poznawaniu ludzi za pomocą bloga :) W Rumunii, gdy nudząc się w pracy surfowałam w Internecie natknęłam się na bloga Ilony, umówiłyśmy się na Ursusa, po którym stała się jedną z najbliższych mi osób na obczyźnie. Na mojego bloga trafiła jakoś Ajka, zostawiła komentarz i od tego też zaczęła się wirtualna znajomość, a pojutrze lecimy na Majorkę, żeby się z nią i Ewą spotkać.

Ale wracając do niedzielnego polowania… Organizatorzy wręczyli mapy z zaznaczonymi Hermesami i podpowiedziami, gdzie należy szukać- czasami był tak mały, że ciężko było go wypatrzyć. Śmieszny to był zresztą widok: grupa 15 osób uzbrojonych w aparaty robi zdjęcia w miejscach, które zwykłym przechodniom i turystom wydają się pozbawione atrakcyjności. Czasami pytano nas o co chodzi, a nierzadko się zdarzało, że jakiś Japończyk zaczął robić zdjęcia naśladując nas.

Barcelona jeszcze raz potwierdziła, że z każdym spacerem można odkryć coś nowego. Tym razem podążając szlakiem Hermesa, boga kupców, wędrowców, wynalazców, złodziei i podróżujących, zwróciłam ponownie uwagę na niezwykłe dekoracje na budynkach, fasady, symbole.

I spend this Sunday morning in a rather unusual way, that is participating in a photo hunt for Hermes with a group of Barcelona bloggers (me being the only foreigner, which was strange at the beginning, as this time Nuno announced sleepily that he rather stayed in bed). The initiative came from the Neus and APU, and searching for hidden images of this Greek god, was a good excuse to meet with people who also write a blog about Barcelona, from local perspective, whose blogs I check for inspiration (I guess Neus is the only one reading my blog, thank you google translator, and for the rest of participants I was the one with a blog in a strange language). I decided to participate in the event to meet some new people, as my previous experiences with meeting people via blog were quite satisfying. In Romania, when I discovered Ilona’s blog, I decided to go for a beer with her, and she become one of my closest friend while being expat in Bucharest. Then while in Barcelona, Ajka somehow came across mu blog, left a comment and that is how our virtual friendship started. And on Wednesday we are going to Mallorca to meet her and Ewa personally.

But back to Sunday hunting ... The organizers handed us maps with spots and hints to look for Hermes. Sometimes the figure was so small it was challenging to spot it even when knowing that it was on the building in front of you. And the view was really funny: 15 adults armed with taking pictures of buildings/facades/ etc that places normal people and tourists would normally just passed without even looking, let alone find them attractive. Sometimes we were asked for explanation and sometimes some tourist took photos of the same object as we did, just in case it was something famous.

Once again I got convinced by Barcelona, that every time you go for a simple walk, you can discover something new. This time, following the trail of Hermes, the god of merchants, travelers, inventors, thieves, and travelers, I paid attention to details,

remarkable decorations, facades, symbols.

Zgubić się w zielonym labiryncie/ Get lost in a green labyrinth

To miał być najładniejszy park Barcelony. To miał być park romantyczny, gdzie zakochane pary chcą nacieszyć się sobą. To miał być idealny park, który położony z daleka od turystycznego szlaku, pozwoliłby nam odpocząć od hałasu i nacieszyć oczy zielenią. To miał być park, w którym mieliśmy się zgubić. Niestety, rzeczywistość po raz kolejny spłatała nam figla.

Wybraliśmy się do Parc del Laberint d'Horta, który miał być jednym z mniej odkrytych skarbów Barcelony, położony w dzielnicy Horta-Guinardó, czyli dość daleko od centrum. Park ten jest najstarszym parkiem w Barcelonie i miał też być najładniejszym. Niestety, ze względu na zatłoczenie nie byliśmy w stanie docenić jego niewątpliwego uroku. Wyglądało na to, że setki rodzin wpadły na pomysł zabrania swoich pociech do tego parku, tak więc w labiryncie pełno było małych, wrzeszczących hiszpańskich niños (nie to żebym nie lubiła dzieci, ale te hiszpańskie są średnio dziesięć razy bardziej hałaśliwe niż przeciętne) szukających wyjścia z labiryntu. Park bowiem dzieli się na kilka części: ogród neoklasyczny z XVII wieku, ogrodu romantycznego z XIX oraz głównej atrakcji czyli labiryntu.

Labirynt jest punktem przyciągającym największe zainteresowanie. Może gdyby zmniejszyć zatłoczenie i my byśmy świetnie się bawili, próbując znaleść wyjście z tego zielonego labiryntu, przez chwilę byśmy się poczuli jak dzieci, odkrywając drogę do wyjścia, a znajdując zamknięte odnogi. Niestety, weszliśmy, zgubiliśmy się 2 razy, wróciliśmy do punktu wyjścia i uciekliśmy. Od hałasu, zgiełku, krzyku. Po szybkim lunchu (ach ta pyszna sałatka) zdecydowaliśmy się na spacer brzegiem morza. Do Parc del Laberint d'Horta warto się wybrać w dzień powszedni, bo może wtedy park będzie romantycznym, zagadkowym, pięknym i nieodkrytym miejscem.

Dla lubiących kino wspomnę, że w tym parku kręcone były sceny do filmu Pachnidło: Historia mordercy (ktoś może jeszcze pamiętać, że inne sceny z tego filmu kręcone były w Poble Espanyol).

It was supposed to be the most beautiful park in Barcelona. It was supposed to be a romantic park where couples in love go to walk holding hands, staring at each other, kissing. It was supposed to be a perfect park to admire nature, to get away from the sounds of the city, tourists, and just enjoy the green surroundings and silence. Unfortunately, all those qualities that supposedly the park we went had, were not available on sunny Saturday.

We went to the Parc del Laberint d'Horta, that I read is one of unidscovered treasures of Barcelona. We thought that since it is situated in the district of Horta-Guinardó, quite far from the center, we would be one of few who decided to spend there afternoon. We were more than mistaken, ad is seems that hundredrs of families decided to go to the oldest park in the city. The park that is believed by many to be the most beautiful park in BCN was full of screaming children. A green maze in the middle of the park was full of small, running, noisy Spanish niños (it is nit that I don’t like kids in general, but Spanish children are ten times noisier than I tolarate) trying to find their wat out of the labyrinth. The park is divided into few areas: XVII century neo-classical garden, romantic garden from the XIX century and the main ttraction, that is the labyrinth that gives its name to the whole park. Maybe if there weren’t that many people we would have great time. Maybe we would play like children trying to find a way out of the green maze, getting lost, finding a closed paths, and finally getting out.

Unfortunately, as soon as we enterer, well to be more specific after turning the wrong direction twice and returning exactly to the starting point, we decided to get away. The spot that we chose to escape from the noise and crowds was both crowded and noisy. SO after a quick lunch we brought, we ran away to the beach. Still I truly believe that the Parc del Laberint d'Horta can be beautiful, romantic, mysterious. Just not on the weekend.

To end the post, a quick information for those who like to discover a places where some movie scenes were filmed. You may recognize Parc del Laberint in Perfume: The Story of a Murderer (some of you may remember that other scenes of this movie were shot in the Poble Espanyol).

(kadry z filmu pochodzą ze strony http://www.barcelonamovie.com/)

Parada gigantów i wielkogłowych/ Parade of giagants and big-heads

Giganty. Parada. Wielkie głowy z papieru mache (może wykonane w tym sklepie). Bębny. Połączenie wszystich tych elementów. O tym będzie dzisiejszy post, dokumentujący jedną z niezliczonych atrakcji obchodów La Merce. Tym razem tradycyjna odsłona święta Barcelony, parady gigantes y cabezudos (po katalońsku gegants i capgrossos) to stały element obchodów świąt ludowych w Hiszpanii.

W sobotę z rana miałam plan wybrać się na bal gigantów, ale niestety z powodu deszczu (chyba Eulalia płakała, w końcu deszcz to norma podczas Merce) musiałam plany przełożyć. Na szczęście wieczorem przestało padać, więc poszłam na paradę gigantów. Trochę się spóźniłam, niektóre olbrzymy już mnie ominęły, ale na Merce pokazują się chyba wszystkie barcelońskie giganty, więc parada trwa długo. Przejściu pary gigantów towarzyszyły dźwięki bębnów. Bębniarze i bębniarki dźwigają ciężkie instrumenty, pot im się leje z czoła, ale dzielnie bębnia. Dźwięki kilkunastu bębnów, połączone z fletami czy innymi fujarkami tworzą niesamowity klimat. Nie tylko giganty potakują w rytm głośnej muzyki, ale i my widzowie uczestniczymy w tym pochodzie podrygując sobie, bo od pulsującej w uszach muzyki nie da się uciec, trzeba dać się jej ponieść.

Giganty (które osiągają wysokość 3-4 metrów) poruszają się dostojnie, niesione przez „geganters” (w wolnym przekładzie nosicieli gigantów). Można zobaczyć sportowe obuwie, ktore nijak ma się do dostojnego stroju gigantów, oraz otwór umożliwiający oddychanie. Geganter nie ma łatwego zadania, szczególnie gdy gigant ma zatańczyć. Czasami chwieje się na boki, zwalnia tempo, ale ludzie okrzykami motywują. Czasami gigant przystanie, spod spódnicy wyłoni sie gegenters, by za chwilę jego zmiennik zniknął pod szatami, biorąc na swoje barki odpowiedzialność.

Figury gigantów nawiazują do tradycji i przedstawiają miejskie archetypy, jak wieśniak, bogaty mieszczanin, albo ważne postacie historyczne.

Cabezudos (cabeza to głowa) to mniejsze figury, wielkości czlowieka, który na ramionach ma założoną wielką głowę z papieru mache.

Po raz kolejny zachęcam, żeby zaplanować swój przyjazd do Hiszpanii w czasie, kiedy organizowana jest jakaś lokalna fiesta. A organizowane są one we wszystkich porach roku, we wszystkich regionach, tak więc nie ma wymówek. Dla mnie bowiem oprócz zwiedzania zabytków, ważne jest poznanie lokalnych kolorytów.

Giants. Parade. Big heads made of paper mache (perhaps fabricated in this shop). Drums. The combination of all those elements is in fact what you find in this post. I documented it on Saturday, during one of the countless events during La Merce celebrations (this one was strictly a traditional one). Parades of gigantes y cabezudos (in Catalan gegents i capgrossos) is an important part od traditional festivals in Spain.

I was supposed to go and see a bal of gigantes on Saturday morning but unfortunatelly it stardet to rain, so I had to cancel it. It seems that Eulalia cried to confirm the rain tradition durinf La Merce. As the weather get better in the evening, I went tp the parade, as after the post about El Ingenio I was looking for an opportunity to write about giants. I arrived a bit late, cause surprisingly the parade started earlier than planned, so few giants had alreaddy dissapeared, but on the ocassion of Merce celebrations all the giants of Barcelona are presented to the people so the parade took a long time. Couples of giants passed gracefully, bowing or spinning ocasionally, their pass was accompanied by the vibrating sound of drums. Male and female drummers were carrying their heavy instruments, sweat pouring from their foreheads, but wouldn’t stop playing. A magnetizing sound of dozens of drums and flutes creates an amazing atmosphere. Not only the giants dance to the rhythm of loud music, but also those who came only to watch. As you can’t escape this pulsating music, you just have to get with the flow :)

Giants (that can reach a height of 3-4 meters) move slowly but with dignity, carried by "geganters" (giants’ carrier). If you look carefully, you can spot modern sneakers that don’t really match the dress, and a hole that allows to breathe. To be a geganter is not an easy task, especially when the giant has to dance. Sometimes a giant looses the balance or slows down. Sometimes has to stop, and you can see a tired and sweaty geganter appearing from under giant’s dress, and letting his substitute take the weight on his shoulder.

Figures of the giants represents urban archetypes, like a peasant, a wealthy bourgeois, or important historical figures.

Cabezudos (cabeza means a head) is a smaller figure, the size of a man, which carries on his/her shoulder a giant carton-pierre head.

Once again, I encourage you to plan your visit in Spain when there is some local fiesta. As they are organized throughout the year, in all the regions, it is easy to take it into consideration when choosing a date. Personally I believe that visiting a touristic places is not enough when you can’t get to know some local aspects.