Galway

Przyznam się, trochę się boję zacząć pisać o Galway… Boję się, że post mógłby zamienić się w litanię narzekań… Nie żebym od razu nie lubiła Galway, ale nie zawsze lubię tu mieszkać. Miasteczko ma fajny klimat, szczególnie latem, polecam je szczerze na weekendową wycieczkę… Ale ja uwielbiam duże miasta, ich zgiełk ale też niekończące się propozycje spędzenia wolnego czasu, niezliczone kafejki i restauracje, a jak jeszcze lotnisko jest blisko, to mam wszystko czego potrzebuję. Niedługo zatem może się pojawić wpis poświęcony tęsknocie za Barceloną… 

Galway jest dla mnie za bardzo przewidywalne, ze swoją jedną ulicą w centrum, z kilkoma restauracjami, do których wracamy z braku alternatyw, z kolejnymi weekendami, które za bardzo są do siebie podobne, z brakiem anonimowości, jaką tylko duże miasto może zagwarantować. Z drugiej strony, to tutaj łatwiej nawiązać kontakty z ludźmi i po roku mamy już kilka grupek znajomych. Dlatego nie jest aż tak źle, żebyśmy od razu planowali przeprowadzkę gdzieś indziej.

Niskie kolorowe budynki są fotogeniczne, puby mają szczególną atmosferę, na Shop Street, głównej i jedynej ulicy handlowej, zawsze panuje harmider. Kto lubi dobrą muzykę uliczną, na pewno się nie zawiedzie (nie wiem, skąd Irlandczycy są tak uzdolnieni muzycznie).

Jeśli traficie na ładną słoneczną pogodę, to gwarantuję, że przy Spanish Arch spotkacie tłumy roześmianych młodych ludzi popijających piwko, grających na gitarze, żonglujących, czy po prostu wystawiających twarze do słońca.

Wieczorami w Galway musicie się liczyć z tłumami w pubach (polecam te z muzyką na żywo na dobry początek), szczególnie latem znalezienie wolnego stolika w ogródkach jest misją trudną do zrealizowania. Ale jak Wam się uda, to obowiązkowo zamówcie pinta Guinnessa lub cydru i poobserwujcie ludzi dookoła. Choć bardziej prawdopodobne, że zaraz się ktoś do Was przysiądzie i zacznie rozmowę, Irlandczycy są bowiem niezwykle towarzyscy i łatwo nawiązują kontakty z nieznajomymi w barze.

Nie wspomniałam o zabytkach, bo nie wiem, o czym miałabym napisać…. Więc jeśli wystarcza Wam niespieszne włóczenie się po mieście i poznanie atmosfery miasta przez zaglądanie do pubów, do Galway Wam się spodoba. 

Ktoś się zapowiada w odwiedziny?

I have to admit, I’m bit scared to write about Galway ... I'm afraid that this post could turned into endless complain. Not that I don’t like Galway, but I not always like living here. The town has a great atmosphere, especially in the summer, I would honestly recommend it for a weekend trip. But I love big cities, with endless possibilities, different ways of spending free time, countless cafes and restaurants... And if a city is close to the airport, I have everything I need. So if you count on a post about why I miss Barcelona, there may be one coming in the future.

Galway is bit too predictable for me, with its one main street in the center, with several restaurants, to which we return as there are not many alternative places to try, many weekends are too similar to each other and I miss the anonymity that only a big city can give you . On the other hand, it was so easy to establish good relations with great people and after a year we already had friends we could count on. So overall, it’s not that bad here and we don’t feel the huge urge to start planning moving somewhere else. 

Small colorful buildings are photogenic, pubs have a special atmosphere, it’s always crowded  on Shop Street, the main and only shopping streets street. If you like street music, you won’t be disappointed as for some reason Irish people are talented and there are plenty artists performing to perform outdoors and in the pubs. 

If you are lucky enough and visit Galway on a sunny day, I guarantee that you will meet crowds at the Spanish Arch : young people laughing and drinking beer, playing guitar, juggling, or simply turning their faces to the sun.

During the evening, expect crowds in pubs (try to go to a one live music to start the evening out). Finding a table, especially outdoors in the summer find, may turn into mission impossible on Friday or Saturday night. But if you succeed, there is no better way to observe the locals than while sipping your pint of Guinness or cider. Although it’s more likely that someone starts conversation with you, as the Irish are in extremely sociable and establish easily contacts with strangers at the bar.

I don’t mention any famous monuments that you should see while in town, as there aren’t any.... So if you are the type of tourist that doesn’t mind just  wandering around the city and getting to know the atmosphere of the city by spending time in pubs, the Galway is a place to visit.  

So, anybody planning to visit us soon?

Dublin, wersja turystyczna/ Dublin, touristic version

Lubię Dublin. Gdybym mogła magicznie zamienić miejsce zamieszkania w obrębie Irlandii, to bez wahania już jutro byłabym w Dublinie.  O kilku powodach, dla których polubiłam Dublin pisałam w tym poście. Obiecywałam więcej, ale musiało minąć 9 miesięcy, żeby powstał kolejny post o stolicy wyspy.

Za pierwszym razem przechadzaliśmy się po mieście, co byście wiedzieli, jeśli kliknęliście w linka. Tym razem jednak, korzystając z wizyty mojego taty, poznaliśmy Dubli, jak na prawdziwych turystów przystało. Tak, zaliczyliśmy wszystko, co turysta absolutnie musi zobaczyć w Dublinie. Na pierwszy rzut poszedł piątkowy wieczór w pubie, z Guinnessem oraz muzyką na żywo w tle. Sobotę rozpoczęliśmy full irish breakfast, potem spacerek do Trinity College, odstanie w kolejce i zobaczenie słynnej Book of Kells, a potem spacerek (mógłby być autobus, ale w końcu mieliśmy full irish breakfast, a te kiełbaski i bekon należałoby jednak spalić) do fabryki Guinnessa. Bardziej turystycznego planu na sobotnie przedpołudnie nie dało się chyba wymyślić. 

Po południu, a jakże, Temple bar i puby. Tu guinness, tam kolejny pint, ani się obejrzeliśmy a w pubie spędziliśmy z 2 godziny, ale na nasze usprawiedliwienie mamy deszczową pogodę i klimat irlandzkich pubów (zasługują na osobny post, ale nie obiecuję nic, bo coś mi nie wychodzi trzymanie terminów).

Nie wiem, czy Wy też tak macie, ale ja wolę sobie czasami bez celu chodzić po mieście, powłóczyć się brzegiem rzeki, czy zagubić się w nieznanych zakamarkach nowego miasta. Tak „zwiedzaliśmy” Dublin za pierwszym razem. Bez presji czasu, bez konieczności wejścia gdziekolwiek. Wiedzieliśmy, że Dublin odwiedzimy niejeden jeszcze raz. We wrześniu poszliśmy jednak do tak zwanych atrakcji turystycznych miasta, więc zwiedzanie tym razem miało konkretny cel i cenę (bo ani Guinness factory za 16€ ani Book of kells- chyba 8,50€ do najtańszych atrakcji nie należą. Dodatkowo pogoda niezbyt dopisała tym razem, więc Dublin już mnie nie oczarował tak, jak przy pierwszej wizycie (kulinarnie nadal było jednak tak dobrze, że zamieniłabym Galway na stolicę bez mrugnięcia okiem). Wtedy były tylko ochy i achy, a teraz umiarkowany entuzjazm. Może po prostu powinniśmy więcej spacerować i zamienić wejście do fabryki Guinnessa na kilka pintów w lokalnych pubach?A oglądanie książki (wiem, że nie jest to jakaś pierwsza z brzegu książka, ale jeden z najważniejszych zabytków irlandzkich, wpisany na listę Guinnessa) też sobie odpuścić, chyba że ktoś jest pasjonatem średniowiecznej historii i manuskryptów…

A na wiosnę planuję Dublinowi dać trzecią szansę. 

I like Dublin. If I could magically close my eyes and change my current city (i.e. Galway), I would be in Dublin tomorrow. Here is a link to 5 reasons why we liked Dublin the first time we went there. I promised more post on that subject and it took me nine months to write the post (and believe me, translation it into English was why I almost changes my mind… I must be insane, should read a book or watch TV instead of blogging in English… are there even any non-Polish readers here?)

As you could see from the previous post (that is, if you actually clicked the link), that we just wandered around the city. The second time, in September, we were real tourists. We saw all the must-sees, we queued to enter to famous touristic spots, we did it all. We started on Friday- with a pint of Guinness and live music, in a pub of course, where else? Ireland= pub :) We had Full Irish Breakfast on Saturday, then we walked to Trinity College, we had to queue to see the famous Book of Kells, then we walked again (we could have taken a bus, but the Full Irish had to be burnt) to to the Guinness factory . I couldn’t come with more touristic schedule. Well, actually I could, as in the afternoon  we went to Temple Bar district to have few pints in different pubs. I should really write a separate post on Irish pubs, but won’t promise anything as I obviously can’t keep my word. 

I do not know if it’s only me, but I prefer to aimlessly walk around a city I visit the first time, I always choose a walk by the river that enter some museum, I will rather get lost and discover some unexpected gems than to spend hour in a queue to some famous monument. This is how we visited Dublin the first time- no time pressure, no need to go anywhere specific. We knew there would be more visits in the future. 

In September, however, we went to the so-called tourist attractions, this time exploring Dublin had its purpose and price (because neither the entrance to  Guinness factory for 16 € nor Book of Kells -8,50 € can be called cheap). Weather didn’t help. As much as I was delighted and charmed by Dublin months ago, the second time my enthusiasm was moderate (but a foodie part was still satisfying…). Maybe we should just go have a pint in a pub than going to the Guinness Factory? Maybe we should just walk by the river instead of queuing to see the famous book (I know it’s not just any book, but one of most important Irish treasures  but I’m not that passionate about medieval history or manuscripts)?

Well, I’m going to give Dublin  a third chance in Spring.

Weekend w Cork/ Weekend in Cork

Próbuję sobie przypomnieć czyj to był pomysł, żebyśmy spędzili moje urodziny w Cork. Ostatnie lata mnie trochę rozpieściły, bo po Rzymie, Wenecji czy Amsterdamie, weekendowy wypad samochodem do miasta 200 km wypada trochę blado. Gdyby jeszcze samo miasto mnie zachwyciło, ale niestety, Cork to dla mnie trochę mniejszy i brzydszy Dublin… Przeglądając zdjęcia (widać chyba po nich niestety brak entuzjazmu) po 6 miesiącach doszłam do wniosku, że było kilka detali, które sprawiły, że jednak nie powinnam spisa c tego wyjazdu na straty: jedzenie, wyszukiwanie fajnych szyldów, spacer nad rzeką… 

Pisałam kiedyś, że uwielbiam atmosferę targów (ponieważ dawno mnie nie było, odgrzebię da Was posty o targu w Barcelonie, Porto i Galway), więc nie powinno Was zdziwić, że pierwsze kroki w sobotę skierowaliśmy na targ angielski, English Market. Piękne wiktoriańskie sklepienie(obecny budynek pochodzi z 1788 roku), a na stoiskach można kupić świeże produkty wszystkich rodzajów: lokalne irlandzkie sery, owoce morza i ryby, mięso, pieczywo,  czy posilić się w jednym z wielu stanowisk serwujących proste jedzenie.  Targ jest położony w centrum Cork, więc nie ma wymówi-  spacer jest obowiązkowy! 

Na kolację urodzinową nie mogliśmy wybrać byle jakiej restauracji, więc padło na najlepszą wegetariańską restaurację w Irlandii. Myślałam, że będziemy musieli się obejść smakiem i zadowolić jedzeniem pubowym, bo nie pomyśleliśmy zawczasu o zrobieniu rezerwacji. A w piątek i sobotę normą jest, że prawie do żadnego fajnego lokalu nie można wejść tak sobie z ulicy. Na szczęście niezrażeni faktem, że przez telefon dostaliśmy informację o braku stolików, przeszliśmy się do Cafe Paradiso. Uff, jak to dobrze, że Irlandczycy raczej nie jadają o 21, bo udało się nam zamówić stolik, choć ja zdążyłam wpaść już w kiepski nastrój (wiem, wiem, jedzenie aż takiego znaczenia mieć nie powinno, może następnym razem wyjedziemy gdzieś dalej świętować). Ale jedzenie.. niebo w gębie, no może raj, w końcu nazwa coś sugeruje. Nie spodziewaliśmy się, że wegetariańskie jedzenie może być tak kreatywne i zaskakujące (i drogie, ale to już chyba normalne w tym kraju). Polecam, nie tylko roślinożercom.

W niedzielę po nieudanym shoppingu postanowiliśmy zatrzymać się w zamku w Blarney (w końcu wypada coś pozwiedzać w tej Irlandii i blog jest z założenia podróżniczy, a prawie połowa treści tego posta była o jedzeniu). Zamek, całkiem, całkiem, choć ta legenda z całowaniem kamienia elokwencji jest co najmniej naciągana. Ja byłam już elokwentna i wygadana bez pocałowania kamienia :) Wspięliśmy się jednak na wieżę ze względów czysto widokowych, bo Nuno, mimo, że odstaliśmy swoje w kolejce, odmówił położenia się, zwieszenia głowy w dół i bycia trzymanym za nogi w celu pocałowania kamienia i otrzymania daru elokwencji. Czyli nic nie będzie z jego pomocy przy pisaniu postów. 

Coś dużo Irlandii ostatnio na blogu, w przyszłym poście zabiorę Was do cieplejszego kraju, bo cierpię na brak słońca i potrzebuję go chociaż na zdjęciach.

  

I tried to remember whose idea it was to spent m b-day in Cork. I was spoilt by the b-day escapades to Rome, Venice and Amsterdam, so a weekend gateway in a city that was only 200 km away, didn’t blow me away. If only the city itself had amazed me. But no, for me Cork is just uglier version of Dublin. For the sake f this post I had to go through few photos I took during this trip (and believe me when I say that all I could notice from my pics, was total lack of enthusiasm). Well, not to be that pessimistic, there were few things that made the trip to Cork memorable: food, cool shop signs, walk by the river…But it still was a city that I’m not planning to go back.

It’s no secret that I have a soft spot for food markets (as I’ve written for months you may have forgotten, so here are the links to posts on markets in Barcelona, Porto, Galway). I like their buzzing and vibrant atmosphere. No surprise here, I really enjoyed  English market in Cork. The interior of the building (it dates back to 1788) is impressive, and so are food stands: you can buy everything you want in one place: local Irish cheeses, seafood, fish, meat, bread, or enjoy a simple meal. Market is located in the center of Cork, so you have no excuse but to go for w walk around the city center afterwards. 

We couldn’t just go to a random place to celebrate my b-day, my choice was the best vegetarian restaurant in Ireland. I always forget that on Friday and Saturday all the nice places are usually fully booked, and we were that close to having pub food instead. We were told on the phone that they were fully booked, but Nuno convinced me to pass by the restaurant and ask. We were lucky and they have a free table for 9 pm. The food was divine (well, paradisiacal Gould be a better fit, as the name of theis cute place was Cafe Paradiso. I never had imagined that vegetarian dished could be so creative and surprisingly tasty (and expensive, but eating out is just this way in Ireland). It is highly recommended (unless you can’t imagine meal without meat, and even in such case, you should go and be surprised).  

On Sunday, on our way back to Galway, after unsuccessful shopping, we decided to see  Blarney castle(after all I have to do some travelling around, it is supposed to be a travel blog and in this post I definitely put more emphasis on the food that on the sightseeing). The castle was pretty, but I found the legend of kissing the stone of eloquence … silly. We still climbed the tower- for the views only, we didn’t believe for a second that by simply kissing some stupid stone we suddenly gain the gift of eloquence (I thing you all agree that I already had that gift). Nuno refused to lean on cold stones, being held by a guard just to kiss the stone (not to mention all the saliva that he could imagine on the magic stone), so unfortunately you shouldn’t hope that he starts writing posts with me. 

I hope that you’ve had enough of Ireland as I need some sun, even if only in the picture, so with next posts we will travel to a warmer country.  

Hurling? Nie znam/ Hurling?Never Heard of it

Hurling- podobno najpopularniejszy sport irlandzki. Hurling? A co to jest? Jeśli taka była Wasza pierwsza reakcja, to nie martwcie się, moja była identyczna. 

Przyznam się bez bicia- nie jestem fanką oglądania sportów. Gdy Nuno chce obejrzeć jakiś mecz, mogę mu towarzyszyć jedynie pod warunkiem, że będzie ktoś jeszcze, dla kogo rozmowa będzie ważniejsza niż to co się dzieje na boisku. Jednak wiem, że sport to nieodłączny element kultury danego kraju, a lubię poznawać wszystkie lokalne koloryty, od gastronomii, po zwyczaje, przez rozrywki.  Czyli po pub crawling, wypiciu litrów Guinnessa i zjedzeniu kilku chowderów, przyszedł czas na zapoznanie się ze sportami narodowymi Irlandii.

Może nawet pamiętacie, że już mieliśmy okazję pójść na mecz rugby (dla odświeżenia post tutaj), a za dawnych czasów mieszkania w Katalonii, udało mi się (czytaj mój tata bardzo chciał zobaczyć mecz Barcy na żywo i fundnął mi bilet) obejrzeć na żywo mecz na Camp Nou).  Nie trzeba mnie było długo namawiać na mecz hurlinga. Mimo że przed przeprowadzką do Irlandii nawet nie słyszałam o takim sporcie. Przed meczem musiałąm się trochę przygotować, przeczytać chociaż reguły gry (nie wiem, co kiedyś ludzie robili bez wyszukiwarki), żeby się nie wstydzić przed innymi kibicami. I przed naszym portugalskim znajomym, który zdecydował, że będzie regularnie chodził na mecze hurlingowe i wspierał drużynę z Galway ponieważ brakuje mu nastroju i atmosfery wspierania jakiejś drużyny. 

Dzięki googlowi dowiedziałam się, że „hurling to jedna z najszybszych gier zespołowych na świecie”- (faktycznie, czasami zawodnicy przerzucali piłeczkę tak szybko, że nie zdążyliśmy obrócić głowy. Nie zapomnij też o okularach, bo piłeczka jest mała. Doprawdy nie wiem, jak można ją widzieć, gdy pada.), że według niektórych źródeł gra ta ma ponad 2000 lat. Inne przydatne fakty: każda drużyna liczy po 15 graczy, kaski na głowach są obowiązkowe, kije hurleys często się łamią podczas meczu, a piłeczki można dotykać każdą częścią ciała. Celem gry jest trafić w bramkę przeciwnika.  Z ciekawostek: nie ma profesjonalnych graczy, graczami są amatorzy, którzy za grę nie otrzymują zapłaty, a poza boiskiem wykonują inne zwyczajne zawody. 

Mecz faktycznie bardzo dynamiczny, nawet przyjemnie się oglądało (powtórki na razie nie planuję, bo jednak jest tyle bardziej interesujących mnie rzeczy), ale to, co najbardziej mi się podobało była przerwa. Wtedy dzieci- te ledwo chodzące i te większe, wychodzą na murawę i ćwiczą. Na ulicach można zresztą często zobaczyć dzieciaki z kijem hurley, ale zobaczyć setki  uśmiechniętych dzieci, które świetnie się bawią w przerwie meczu, to zupełnie inne doświadczenie. 

Mieliście kiedyś okazję iść zobaczyć na żywo popularny w innym kraju sport? Czy zdarzyło Wam się odwiedzić jakieś miasto, bo chcieliście zobaczyć jakiś mecz? 

Hurling is supposed to be  the most popular Irish sport. Hurling? What is that? Don’t worry, my reaction few months ago was the same.  

I honestly admit that I’m not that into watching sports. If Nuno really wants me to go with him and watch a football game, I usually give him one condition: there has to be somebody else that won’t be that interested in the game,  so I can talk with him without being given “the look” (you know, the look that your boyfriend gives you when you try to chat with him when he pays the full attention to the game and you just annoy him). But then I am fully aware that sports are an integral part of the culture of any country, and I really try to get to know all the aspects of foreign cultures. So after pub crawling, drinking many pints of Guinness and eating several chowders, I decided it was time to get familiar with Irish national sports. 

You may remember that I already went to see a rugby game (there is even a post to refresh your memory) and back in the sunny days of my expat live in Barcelona, I got a chance (meaning my dad bought tickets for us) to see a game at the famous Camp Nou). It didn’t take long to convince me to go and see a hurling game. Even though I had never heard about this sport before moving to Ireland. I just had to prepare myself before the game = google the basic rules of the game (thank God we live in google and wikipedia era). And during the game I would just ask my Portuguese friends to explain me the basics, as Luis decided to support Galway hurling team, as he missed the spirit of being a fan and the atmosphere of a live game. 

Thanks  to google, I found out that  "hurling is one of the fastest team sports in the world" - (that’s the fact, the ball was thrown so fast that we lost track of it many times during the game, you just have to keep moving your head and remember not to leave your glasses at home as you definitely need them to see the small ball. No idea how one can see the ball when it’s raining). According to some sources, this game dates back more than 2000 years ago. Other useful facts: each team has 15 players, helmets are a must, wooden sticks- called hurleys- tend to break  often during the game, and players can touch the ball with any part of the body. The aim of the game is to throw a ball between goal posts of the opposite team. What I found interesting was that there are no professional players, the players are amateurs who are not paid, and  beyond the field they have just jobs. 

The game was really very dynamic and  fun to watch (which doesn’t mean that I am planning to repeat the experience any time soon, I find other activities more interesting), but what I enjoyed the most was the break. During the break is when children- small and bigger ones, and toddlers that barely can hold the hurley, take over the field and practice. Seeing a kid with a hurley stick is quite a normal view in Ireland, but seeing hundreds of happy kids having fun during a break in a game, was a completely different experience. 

Have you ever had the chance to see a live game of a popular sport in another country? Have you ever visited a city just because you wanted to see a game there? 

Owce w Connemarze/ Sheep in Connemara

Jadąc przez Connemarę spotyka się więcej owiec niż ludzi, dlatego owce pojawiają się już od tytułu postu. Moja siostra planując odwiedziny w Irlandii zażyczyła, żeby ją zawieźć w miejsce, gdzie mogłaby sfotografować słynną zieleń wyspy, najlepiej z owcą w tle, taki typowo pocztówkowy widok. Gdy po Connemarze obwoziliśmy naszych znajomych, to co kilka minut musieliśmy się zatrzymywać, bo przecież owcom na drodze trzeba zrobić zdjęcie, są takie urocze przecież. 

Connemara, obok Klifów Moherowych, to obowiązkowy przystanek dla turystów odwiedzających Zachodnie Wybrzeże. My odwiedziliśmy już ten region kilkakrotnie, na razie tylko samochodem, ale na wiosnę chętnie wybiorę się do parku narodowego i przejdę kilka pieszych tras. Muszę tylko Nuno namówić, po chodzenie po górach to raczej nie jest jego ulubiona rozrywka. Szczególnie w deszczu, a w Connemarze nie sposób prawie tego uniknąć, bo według statystyk można się spodziewać deszczu przez 238 dni w roku. Dla tych, co pogody Irlandzkiej nie znają, małe wyjaśnienie: tu deszcze może padać 15 razy w ciągu dnia, przejaśnia się i pada, pada i wychodzi słońce. 

W Connemarze łatwo się zakochać, jeśli ceni się kontakt z naturą. Bo dla natury tylko warto tu przyjechać. Oczywiście jest kilka turystycznych zabytków (o tym w osobnym poście), ale wypadają one blado w porównaniu z widokami, których człowiek nie umiałby stworzyć. 

Ten czarujący, ale jednocześnie odludny i region przecinają piękne jeziora, góry i bagna. Jeśli się spieszysz, to Connemara nie jest dla ciebie. Tu dominuje brak pośpiechu, cisza i spokój. Czasami słychać tylko świst wiatru lub pobekiwanie owiec. I trzeba tylko jechać przed siebie, gdzie oczy nas poniosą. Jest po prostu pięknie. 

Po więcej zdjęć z Connemary zapraszam na blogowy fanpage. Albo w odwiedziny. 

When you drive through Connemara, you can get the impression that you meet more sheep than people. Well, that’s not the impression, it’s the fact. So don’t think my post title is strange!

When my sister was coming to visit us in Ireland, she told us to take her somewhere where she could take a picture if the famous green of the Emerald island, most preferably with sheep in the background. You get it, a typical postcard view that comes to your mind when you think of Ireland. When we took our friends to show them the Connemara region, we had to stop the car every 5 minutes as sheep were so cute that you just had to take hundreds of photos with sheep and mountains/lake/empty road/ etc. 

Connemara (and Cliffs of Moher), is a must if you visit the Irish west coast. We have already visited the region several times, so far only by car, but I would really like to hike in the national park. Easy peasy, I just have to convince Nuno to walk for few hours in the mountains (as you can imagine it’s not really his thing, as in Portugal they go to the mountains only to swim in the lakes that happen to be in the mountain, you don’t actually walk for hours just for the sake of walking!). And walking in the rain that is, as according to statistics, it’s expected to rain for 238 days a year. For those who are not that familiar with the Irish weather, I owe you a little explanation: here in Ireland, it can rain 15 times per day: it rains, it stops, it rains, the sun comes out, it rains… You get the picture.

It’s easy to fall in love with Connemara (when you are into nature that is, if you prefer the city, Connemara will still capture you with its beauty). You come here for the nature. Of course, there are a few touristic spots (more on that in a separate entry), but they  are nothing when you compare with what Mother Nature created. 

This charming, yet secluded and sometimes unfriendly,  region  is crossed by lakes, mountains and swamps. If you are in a hurry, then you better not come here, as Connemara is not for those who don’t have the time or patience. You have to slow down.. You can hear the silence, where only wind and sheep can be heard. Just drive ahead, in any direction you want. And appreciate the simple beauty of Connemara.

For more pictures visit the blog facebook fanpage. Or visit us and we take you there.

Parada na św. Patryka/ St. Patrick’s parade

Wczoraj Irlandia obchodziła hucznie święto swojego patrona, świętego Patryka. Nie jest chyba zatem zaskoczeniem, że post właśnie o tym będzie. 

Czego możemy się spodziewać w ten dzień w irlandzkich miastach? Parady, zielonych ubrań, no i oczywiście litrów Guinnessa. 

Mimo chłodu i deszczu na paradę tłumnie przyszli mieszkańcy Galway. Na szczęście nasi znajomi przezornie zajęli miejsce pod daszkiem, a i deszcz ustał po kilku minutach. Sama parada może nie była szczególnie niesamowita (daleko jej i to nie tylko przez niekorzystny klimat do parady w Rio), ale miło się oglądało tancerzy, artystów, żonglerów czy mimów.

Nie zabrakło także polskiego elementu, co nie powinno nas dziwić, ze względu na liczną mniejszość narodową z Polski.  Portugalczycy i Hiszpanie, których też sporo w Galway chyba wolą inny typ zabawy, bo nie brali aktywnie udziału w paradzie. Na paradzie nie spodziewałam się jednak zobaczyć na przykład traktorów,  cheerleaderek czy żołnierzy. 

Jedną z najważniejszych tradycji w ten dzień jest noszenie ubrań w kolorze zielonym lub elementów dekoracyjnych kojarzonych z Irlandią. Prawie wszyscy mijani na ulicy mieli choć jeden zielony element, nawet jeśli była to koniczyna czy irlandzka flaga namalowana na policzku. I oczywiście  po paradzie puby pękały w szwach, bo picie to nieoderwany element obchodów St. Patrick’s. Rozczarowana musiałam zadowolić się normalnym piwem, bo nigdzie nie znalazłam piwa w kolorze zielonym (podobno to nie jest wymysł irlandzki). 

Więcej zdjęć z parady w galerii na facebooku. Po przejrzeniu zdjęć zauważyłam, że na wielu dziecięcych twarzach nie ma uśmiechów. Może to przez zimno? Albo ktoś je zmusił do udziału w paradzie?

A w waszym mieście też obchodzi się St. Patricks? Nie zdziwiłoby mnie to, bo przez liczne społeczności Irlandczyków mieszkających poza krajem, w wielu zakątkach świata podświetlano na zielono znane zabytki, a w Chicago na zielono zabarwiono rzekę. 

 

Yesterday the most famous Irish festival took place, St. Patrick's Day. So it comes as no surprise that I dedicate a whole post to how people in Galway celebrated of their famous patron Saint Patrick.

What  you can expect to experience in Irish cities on this day? Parades, green clothes and of course, countless pints of Guinness.

The morning was bit cold and cloudy (no surprise here) but still a lot of people were on the streets to see the parade. Our friends saved us a soft under a bar’s roof so we didn’t mind the short rain. I enjoyed the parade (well, it falls behind, and not only because of the cold climate, the famous one in Rio) but it lacked the “wow” factor. It was fun to watch dancers, artists, jugglers and mimes, but that’s it. 

There was also a Polish representation  in the parade, thanks to quite a big Polish community here in Galway. There are a lot of Spanish and Portuguese living in Galway, but I guess they are not that into that kind of fun. There were some surprises, as I didn’t expect to see, let’s say, tractors, cheerleaders or soldiers parading.

One of the most important traditions on this day is to wear something green. Almost everyone had at least one green item, even if it was a clover (shamrock) or Irish flag painted on the cheek. And of course, after the parade, everyone went to a pub, as drinking is a inseparable part of the St. Patrick’s celebrations. I was bit disappointed to be unable to order green beer (apparently it is not that popular in Ireland and was invented only for tourists) and had to settle for a regular one.

If you enjoyed the photos from St. Patrick’s parade in Galway, you can find more on the blog’s facebook fan page. I’ve just noticed that many children aren’t smiling… Is it because of the cold? Or somebody made them take part in the parade?

Is St. Patrick’s  day celebrated in your town? It wouldn’t surprise me, as because of numerous Irish communities living outside the country, in many parts of the world there were big celebrations: the river in Chicago was dyed green and a lot of famous monuments were illuminated in green.

Niedzielne poszukiwanie słońca/ Sunday sun hunting

Pierwszą wizytę gości mamy za sobą. Nazbierało mi się materiałów do postów, nie wiem tylko czy się wyrobię, bo w środę wizyt ciąg dalszy. Śmiejemy się, że po 4 wizytach prawie pod rząd nikt nas już więcej nie odwiedzi.  Wizyty to okazja to weekendowych krótkich wypadów oraz do godzin przegadanych nad guinnessem. Dziewczyny miały szczęście i nie doświadczyły ani jednej kropli irlandzkiego deszczu.  Choć ja i tak śmiem twierdzić, że deszczowy dzień na Zielonej Wyspie powinien nikogo nie ominąć. 

W ostatni dzień wizyty wybraliśmy się na zwiedzanie okolicznych plaż, bo pogoda (nie licząc wiatru i niezbyt plażowej temperatury) była idealna na spędzenie niedzieli na powietrzu. Promenada na Salthill, Barna, Spiddal oraz małe urocze plaże po drodze (obowiązkowy przystanek na chowdera w drodze powrotnej) i udowodniliśmy gościom, że Irlandia to nie tylko klify i zieleń. 

Zatrzymaliśmy się też w pięknym małym parku-lesie w Barnie, który wygląda jak wyjęty z filmu. Jest mroczno i tajemniczo, choć promienie słońca bez problemu przebijają się prze konary drzew (wiosną i jesienią, gdy drzewa pokryte są liśćmi, musi tu być naprawdę pięknie).

W Irlandii tak to już jest, że gdy dopisuje pogoda, to wszyscy tłumnie wychodzą na ulice: na plaży i promenadzie Salthill spotykamy całe rodziny + psy, ciężko o wolne miejsce na stolikach przy pubach czy kawiarniach, ławki przy Spanish Arch są idealne na lunch czy pogaduchy ze znajomymi, ale trawą czy schodkami też nikt nie wzgardzi. I jak to w Galway, spacerując zawsze natkniemy się na znajomych. 

Do znudzenia będę powtarzać, nie spodziewałam się, że Irlandia jest tak piękna. Koleżanki też wyglądały na zdziwione i chyba trochę zrozumiały, że zamiana Barcelony na urocze (małe lecz pełne życia) Galway nie była aż taka zła.

Po więcej zdjęć z niedzielnego spaceru zapraszam do galerii na facebooku.  I jeśli jeszcze nie polubiliście mojej facebookowej strony, to teraz jest idealny moment by to nadrobić :)

Few days ago we had first friends visiting us in Ireland. I have some ideas for new posts, but don’t expect them too soon, as on Wednesday we have another visit… and then another… and them my parents are coming over for Easter. It seems like after4 visits in a raw, there won’t be anyone left to visit us. We try to get the most out of every visit, going to different places, spending hour talking in a pub with pints and pints of Guinness… Girls were lucky and it didn’t rain during their stay. Still, I believe that if you don’t experience typical  Irish weather (meaning rain), your experience  isn’t full.

On Sunday, which was the last day we spend together with our guests, we decided to explore the seaside and go ‘beach crawling’ (nice change after 3 days of pub crawling). The weather was just perfect (maybe bit too chilly and windy, but with the sun on our faces, we ignored it). Walking on a promenade as Salthill, going to Barna and Spiddal and stopping at some small charming beaches along the way, in a word, this is how Nuno pictures a perfect Sunday. Ireland is not all about green color and cliffs. 

On our way back, we stopped (after having an obligatory chowder for lunch) in a little beautiful park/ forest in Barna. It was all mysterious, I could picture some movies being shot here. We definitely have to come back here in spring and later in autumn as it must be truly a beautiful place to have a walk with green and colorful leaves. 

On a sunny day, we weren’t the only ones who chose to spend this day walking and enjoying the sun. Galway people just flocked to the streets:  you can meet big families+dogs on the Salthill promenade or nearby beaches, there is hardly any place left in pub’s and café’s terraces, benches at the Spanish Arch are great for lunch or having a chat with friends, but sometimes you must accept grass and stairs as the area is full of young people. And in Galway, I’m no longer surprised when we meet some friends unexpectedly , as you always come across a friend.

I like to collect such perfect  normal days. I find Ireland more and more beautiful.  And after only few days that my friend spend on the Emerald Island, she seems to finally get it that leaving sunny Barcelona behind and moving to small but charming and vibrant Galway was not such a bad thing. 

You can find more photos on facebook. If you still haven’t “liked” my fcb page, now is the time :)