Marokański tydzień/ Moroccan week

Czym kierujecie się przy wyborze kierunku na urlop? Czy raczej to totalnie spontaniczna decyzja? My w tym roku byliśmy na kilkudniowe europejskie wypady, co skutecznie uszczupliło naszą pulę dni wolnych. Dlatego mieliśmy ograniczenia: urlop mógł być tygodniowy, nie za daleko, ale gdzieś w ciepłym kraju (lato irlandzkie nas nie rozpieściło w tym roku). Podobno Maroko to modny ostatnio kierunek. Nie wiem, my o tym nie wiedzieliśmy, a o wyborze przesądziło kilka rozmów z moją przyjaciółką Roxaną, która wprost nie mogła przestać się zachwycać tym krajem. Bilety kupiliśmy w lipcu, wyjazd we wrześniu. W normalnych warunkach jestem mistrzynią w planowaniu, w przemyśleniu planu wakacyjnego do najdrobniejszych szczegółów (z pozostawieniem jednak marginesu na niespodzianki). Tym razem zwlekaliśmy do ostatniego tygodnia z obmyśleniem trasy i zarezerwowaniem noclegów. Chcieliśmy trochę wypocząć, czyli połączyć zwiedzanie i jakiś relaks nad basenem z książką, więc odpadały zbyt ambitne i intensywne trasy. Ostatecznie decydowaliśmy się na Marekasz, Essaouira i Ouarzazate.

When it comes to choosing your next travel destination, how do you make a decision? Is it a spontaneous one? Or you prefer to gather friends’ feedback, research travel blogs before booking the flight? This year, we have been on quite a few short trips in Europe. The result was that our days off were limited, and our holidays this year had to: not last longer than a week, be somewhere close enough not to lose precious time getting there, it had to be a sunny country (Irish summer didn’t spoil us this year). Somebody commented on my facebook page that Morocco is a trendy destination. Well, we weren’t aware of that when booking our flights, this time we based our decision on few conversations we had with my friend Roxana who just loves the country. Normally, I am a planner. I love to plan every day we spend in some country travelling to the slightest detail (leaving some space for surprises). This time, we left everything to the very last week before the trip, booking hotels and deciding on where to go few days before packing our brand new backpacks. We wanted to have a little rest (I really needed that), so sightseeing combined with 2-3 days relaxing by the pool with a book what we were looking for. We had to modify too ambitious and intensive routes. Finally we decided to focus on 3 places only: Marrakesh, Essaouira and Ouarzazate.

 Jak streścić tygodniowy wyjazd w kilku zdaniach? Marakesz to nie była miłość od pierwszego spojrzenia, raczej wyjście poza strefę komfortu oraz ucieczka przed intensywnym miastem w zacisze riadów. Pustynia (mimo, że nie zdecydowaliśmy się na daleką wyprawę by sfotografować się na tle malowniczych dun) nas zachwyciła, a Essouira okazała się być naszym ulubionym punktem marokańskiej wyprawy. A urlop zakończyliśmy krótkim kursem gotowania z przesympatyczną Samirą, więc będzie też wpis o jedzeniu (a jakże, nie mogło przecież zabraknąć).

How can I summarize a week trip in a just a  few sentences (as this post is rather a teaser)? Marrakech wasn’t  love at first sight, but rather going beyond our comfort zone and then escaping from the hustle of the city to secluded and calm riads. We loved our first trip to a desert, even though we didn’t go on a long trip to Merzouga to take a photo with picturesque background  with sandy dunes. Essouira turned out to be a highlight of our short Moroccan expedition. No better way than to finish than a cooking class with lovely Samira, so there will be food related post as well (no big surprises here).

Zaczynam reanimować bloga od najświeższej podróży i liczę, że trzecie podejście do pisania będzie ostatnim i zakończonym sukcesem.

I'm trying to resuscitate the blog (no better way to put it) and the easiest is to put the posts from the most recent trips to the oldest. Hopefully 3 times a charm and I am back for good.

Krótki post o roadtrip/ Short post about a roadtrip

Uwielbiam podróżować samochodem. Można się zatrzymać po drodze w dowolnym miejscu. Można zmienić pod wpływem impulsu plan podróży. Nie chodzi przecież tylko o to,  aby dojechać z punktu A do punktu B. Czasami chodzi o podróż samą w sobie. Lubię obserwować Nuno, jak podekscytowany wybiera piosenki na CD, których słuchamy w drodze. Jeszcze bardziej lubię wspominać pewne podróże i momenty podczas nich przeżyte, które dana piosenka przywołuje. 

Uśmiecham się na wspomnienie objazdowego wyjazdu na Sardynii, po którym stwierdziłam, że fiat500 to autko dla mnie. Polecam wszystkim roadtrip po Portugalii, na jaki zabraliśmy moich rodziców.  Albo odkrywanie urokliwych małych miasteczek na Majorce…

Marzy mi się roadtrip słynną drogą 66 w Stanach. Marzy mi się wynajęcie kamperu i zwiedzeniu w ten sposób Australii czy Nowej Zelandii.

Dziś krótki post, bo w piątek po pracy nie uśmiecha mi się spędzać czasu przed ekranem. Lepiej iść do pubu na pinta, w końcu jestem w Irlandii…

I love to travel by car. You can stop anywhere and  for as long as you want. You can totally change your itinerary if you feel like it. It’s not just driving from A to B, sometimes what counts more is the journey itself. 

I like when Nuno chooses the music for the CD that we listen to too many times during a trip. I like it even more when certain song brings back memories from different trips that we made.  Like the roadtrip in Sardinia where we discovered so many beaches and where I decided that a fiat500 (that we rented) would make a perfect car for me. I would recommend everyone to plan a road trip in Portugal, my parents absolutely loved it. Or discovering small adorable towns on Mallorca… or…

I dream of  riding the famous route 66.  I hope that one day I will hire a camper and travel through Australia or New Zealand.

Today is Friday, and since in Ireland on  a Friday you go to a pub, let’s cut this post short. 

Powody, dla których lubię…/ Reasons why I like ...

Po przeczytaniu ostatniego posta, moja mama napisała, że dzięki niemu wróciły miłe wspomnienia.  Wspomnienia, które wywołały uśmiech i ociepliły troszkę jesienny wieczór. To jeden z powodów, dla których piszę bloga, by utrwalić ulotne chwile. By zatrzymać na dłużej miejsca, ludzi, minione chwile. 

Zrobiłam dzisiaj mały kolaż, który miał zobrazować, za co lubię Portugalię. Padło na Portugalię, ale mogłoby być o dowolnym kraju.  Czy można uchwycić i opisać coś tak ulotnego jak nasze subiektywne uczucia ? Co sprawia, że zakochujemy się w jakimś miejscu? I mimo, że wracamy tam wiele razy, nie nudzi się ono, a wręcz przeciwnie- za każdym razem odkrywamy nowe zakamarki, nowe tajemnice? A w inne nie chcemy powrócić po pierwszym spotkaniu? Dlaczego niektóre bardzo turystyczne miejsca, nad którymi zachwycają się miliony, nie są w stanie nas oczarować? Czy najważniejsze są zabytki? A może ludzie, których spotykamy na naszej drodze? Smaki? Zapachy? Kolory? A może atmosfera danego miejsca? 

Portugalia oczarowała mnie urokliwymi zakątkami, szaloną jazdą eléctrico (uwaga na zakręty), zachodem słońca na Riberze w Porto. Wzruszyła mnie nostalgicznym fado, gdzie siedzieliśmy przy samych artystach. Gdy zamknę oczy przypominam sobie gwar w Bairro Alto w ciepły lipcowy wieczór, nawoływania przekupki na bazarze… Tęsknię za smakiem ciepłych jeszcze, koniecznie posypanych cynamonem, pastéis de belém … Ja języku czuję słodki smak wina Porto…A latem co lepszego niż plażowanie w Alrgarve i grillowane sardynki? 

Ale się rozmarzyłam dzięki tym wspomnieniom… Szkoda, że czasami nie da się uciec od rzeczywistości i wskoczyć w pierwszy samolot lecący do Portugalii… Czy innego kraju, który nas w sobie rozkochał… Jaki kraj rzucił na Was urok?

After reading the last post, my mom said that it brought some nice memories of summer days. And that thanks to those memories, the autumn evening got bit warmer. One of the reasons why I decided to write a blog, was to capture fleeting moments. To freeze moments, places, people.

Today, for no reason whatsoever,  I made a collage that illustrates why I like Portugal. It could be about any other country, it’s just I’m in the mood for something Portugal related. 

It is possible to capture and describe something as ephemeral as our feelings? What makes you fall in love with a certain place? Why I like Amsterdam but dislike Milan? Why you can go back to one place countless times without getting bored, and discovering its new secrets with every visit? And feel that you don’t want to go back to a city after only one brief moment? Why some touristic destination, that millions praise about, are unable to move us? What are the most important factors that influence our decision whether we like someplace or not? Are monuments necessary? Or are people we meet on our way that play the key factor? Tastes? Smells? Colors? A difficult to describe atmosphere of a place?

I quickly fall under the spell of  Portugese charm, of lovely little town, a wild  ride in eléctrico (watch out on the corners), sunset in Porto. I was touched during a nostalgic fado concert, where we sitted right next to artists. When I close my eyes I can remember the vibrant night in the Bairro Alto on a warm July evening, I can hear street vendors trying to sell their goods in a traditional market…I miss the taste of still warm, sprinkled with cinnamon, pastéis de belém ... I taste a sweetness of Port wine ... And what can better during summer time than sunbathing in Alrgarve and eating grilled sardines?

I love day dreaming, just closing my eyes and imagining I’m somewhere else. I wish it was possible just jump on the first plane to Portugal ... Or to another country from my “I-love-this-place” . What s the country that put a spell on you?

Madryt odkryty na nowo/ Madrid reinvented

Pierwszy raz w stolicy Hiszpanii byłam w maju 2008, po 4 latach miałam okazję na nowo odkryć to miasto. Tym razem bardziej świadomie, a mniej turystycznie (coraz mniej bowiem lubię chodzić szlakami wyznaczonymi przez przewodnik, a coraz bardziej lubię się po prostu gubić w mieście, by je lepiej poznać, od tej prawdziwszej, nie-przewodnikowej strony). Prado, Retiro, Pl. Cibeles, Pl de Sol- podczas pierwszej wizyty zwiedziłam to, co każdy turysta powinien, to przewodnik wytyczał mi trasę, nie opuściłam żadnego z 10 miejsc, które absolutnie trzeba zobaczyć w Madrycie. Ba, to nawet w tym mieście po raz pierwszy i ostatni byłam na corridzie. Zaproszenie do Madrytu mieliśmy w sumie odkąd się przeprowadziliśmy do Barcelony, tam mieszka bowiem moja dobra znajoma ze studiów, Weronika. Mobilizacja trwała dobry rok, bo latem w Madrycie na nasz gust jest za gorąco, latem bowiem preferujemy plaże a nie żar miasta bez dostępu do morza, a zimą jest za zimno (jesteśmy trochę wybredni). Do tego nieatrakcyjne ceny weekendowych lotów nie sprzyjały naszym planom odwiedzenia znajomych w stolicy. Termin tegoroczny wybrany został nieprzypadkowo, Nuno bowiem miał spędził tydzień w Madrycie wraz z ludźmi w firmy, wykorzystaliśmy, że dla niego biletów nie musieliśmy już kupować, a ja mogłam spędzić 2 noce u mojej dawno niewidzianej hiszpańskiej znajomej Marii (wspominałam w jakimś poście, że poznałyśmy się na jej Erasmusie w Warszawie z 6 lat temu, razem zrobiłyśmy też interraila na trasie Wwa-Praga-Bratysława-Bukareszt-Zagrzeb).

Relacja z 4 dniowego pobytu w Madrycie podzielona będzie na 2 części. Tę o zwiedzaniu i tę o jedzeniu. Jako że jeszcze jestem przed kolacją, na pierwszy rzut pójdzie relacja turystyczna, choć tym razem do Madrytu jechałam bez żadnego przewodnika (mój o całej Hiszpanii był za ciężki, a z biblioteki nie zdążyłam wypożyczyć, na kupno nowego szkoda mi było kasy, bo w informacji turystycznej dostałam informator o dzielnicach i miejscach wartych odwiedzenia). Dla ułatwienia, zapożyczyłam sobie top 10 ze strony http://www.madaboutmadrid.com, bo kto, jak nie ten mający świra na punkcie Madrytu powinien wiedzieć, co koniecznie trzeba zwiedzić?

1. Muzeum Prado – jedno z najważniejszych i najbardziej znanych muzeów na świecie. Wśród bogatej kolekcji (z braku miejsca tylko część zasobów muzeum wystawiona jest na widok publiczny) znajdują się dzieła takich mistrzów jak El Greco, Goya, Velazquez, Rubens. Pamiętam, jak po raz pierwszy przestąpiłam próg ogromnego gmachu przy Paseo del Prado i miałam okazję na żywo zobaczyć wszystkie te dzieła, o których uczyłam się na historii sztuki lub których reprodukcje widziałam w jakiejś książce. Przeogromny obraz Las Meninas, uważany za jedno z najważniejszych dzieł w historii sztuki, o wymiarach 318 cm × 276cm, dosłownie wmurował mnie w ziemię. Mogłam tylko stać bez ruchu i podziwiać. Tego samego wrażenia doświadczyłam przez obrazami El Greco i późnego Goi. W tym roku na El Prado przeznaczyłam zaledwie godzinkę i tylko tych 3 wielkich hiszpańskich malarzy miała zamiar zobaczyć. Ukradkiem zrobiłam iphonem kilka zdjęć (za co mi się oberwało, bowiem w przeciwieństwie np. do znanych paryskich muzeów, w El Prado zabronione jest robienie zdjęć i nawet moje tłumaczenia, że robię je ludziom, a nie obrazom, nie uratowało mnie przed srogą miną pani strażniczki), by pokazać tłumy, które niestety skutecznie przeszkadzają w kontemplacji sztuki.

 

2. Puerta del Sol – tu mieści się symbol Madrytu- niedźwiedź zjadający owoce z drzewa poziomkowego, tutaj znajduje się kilometr zerowy, pomnik Karola III, tutaj mieszkańcy stolicy świętują nadejście nowego roku zjadając 12 winogron, tutaj protestują i manifestują (tu zaczęły się demonstracje młodych ludzi, nazwane potem ruchem 15M lub Indignados-Oburzonych)

3. Plaza Mayor – tradycyjnie w Hiszpanii, Plaza Mayor jest sercem i centrum miasta, taką turystyczną „starówką”. Dzisiaj madrycki główny plac tętni życiem dniem i nocą, ale jedynie za sprawą turystów, zamiast oglądać koronacje, corridy, czy egzekucje i procesy, jak miało to miejsce za czasów Inkwizycji, można popatrzeć na mimów lub usiąść w jednej z licznych restauracji i wypić kawę, za która z pewnością zapłaci się astronomiczną kwotę, albo zjeść coś w jednym z barów pod arkadami, gdzie jedzą jedynie naiwni turyści.

 

4. Park Retiro - przysłowiowy rzut beretem od Prado, 120 hektarów zieleni miejskiej, gdzie można robić to, na co ma się ochotę- spacer, wylegiwania się na trawie, popływać łódką, uprawiać sport na świeżym powietrzu, czytać książkę na ławce…

5. Pałac Królewski – oficjalna rezydencja króla, nie wiem, co mam więcej napisać, o tym jednym z miejsc, które najmniej mi się w Madrycie podobają. Zainteresowanych odsyłam na stronę wikipedii. W tym roku widziałam pałac w deszczu oraz jakaś akcję społeczną uwrażliwiającą na problem integracji osób niepełnosprawnych, na którą trafiliśmy przepadkiem.

6. Ulica Gran Vía – jedna z głównych ulic Madrytu, niby architektoniczna wizytówka Madrytu. Na mnie nigdy jakoś większego estetycznego wrażenia nie zrobiła, wolę małe, wąskie uliczki, które mnie czymś zaskakują, a nie szerokie ulice z wysokimi budynkami, które mają onieśmielać.

7. Muzeum Królowej Zofii – w kolekcji jest sławna Guernica Picassa i inne dzieła współczesnych malarzy, jak Dali czy Miró. O muzeach za dużo nie da się pisać, trzeba je oglądać. Choć mój muzealny akcent w tym roku ograniczył się wyłącznie do Prado.

8. Muzeum Thyssen - wraz z opisanymi wcześniej muzeami tworzy tzw. Złoty Trójkąt Sztuki. (I na tym jednym zdaniu skończę, odzywa się moje lenistwo i pogoda za oknem za ładna na wdawanie się w szczegóły, chcę jak najszybciej posta skończyć i na jakiś spacer pójść

9. Fontanna Cibeles – po wygranych meczach kibice Realu świętują zwycięstwa swojego klubu

10. Puerta de Alcalá –na zakończenie listy niegdysiejsza wschodnia brama wjazdowa do miasta

Po napisaniu posta i przejrzenia zdjęć (do zobaczenia na facebooku) doszłam do wniosku, że będzie jednak trylogia madrycka, bo podobało się kilka miejsc, które nie są w ścisłej 10, a które sprawiają, że wizja mieszkania w Madrycie nie jest w sumie taka zła (na razie jednak, w przypadku ewentualnej przeprowadzki, stolica Hiszpanii nie figuruje wśród miast kandydatów).

The first time I visited the Spanish capital was in May 2008, after 4 years I had the opportunity to rediscover the city. This time, my visiting was more conscious and less touristic (as every time I like less walking routes designed by guides, I prefer to get to know a city by simply getting lost without a plan in a maze of unknown streets. This way I believe I have the chance to be closer to a real city, not its touristic face.)

Prado, Retiro, Pl. Cibeles, Pl. de Sol, during the first visit I saw everything a decent tourist should see, it was a guidebook that designed my sightseeing, I cheeked all the 10 places one must absolutely see while in Madrid and many more. It was in Madrid I attended my first and last corrida. We had an open invitation since we moved to Spain, as one of my best friends from the university lives in Madrid. It took us 1,5 year to actually visit Weronika, as we are quite picky when it comes to weather in the capital (in winter it is too cold and in summer we prefer seaside). If you add unattractive prices for weekend flights… that is why we took advantage of Nuno’s business trip to Madrid (at least he didn’t have to buy his own tickets). That is how I could spent alone 2 nights at María’s, my Spanish friend who I hadn’t seen in ages (we met during her Erasmus in Warsaw 6 years ago, we went on InterRail trip together Warsaw-Prague-Bratislava-Bucharest-Zagreb and we managed to keep contact).

I decided to divide my short 4 day long trip to Madrid in 2 parts. One about exploring it from the touristic and culinary point (as you may notice, eating in a very important part of every sightseeing). Since I still haven’t eaten, I will start with the touristic part, although this time I left my guide at home, I decided not to buy one as at the touristic office they give you a small guide covering all the districts and a map. To make writing this post easier, I borrowed a top 10 list from the website http://www.madaboutmadrid.com, because people crazy about Madrid should know what not to miss.

1. Prado Museum - one of the most important and most famous museums in the world. Among thousands of paintings, you find those painted by the famous masters, such as El Greco, Goya,Velazquez, Rubens (only a part of museum’s rich collection is being displayed, the remaining are in storage). I still remember when I first walked in this huge building on the Paseo del Prado, and I had the opportunity to see all these famous paintings whose reproduction I had studied during history of art classes. In front of the enormous painting of Las Meninas (probably one of reasons why this museum is among most visited ones in the world), measuring 318 cm x 276cm, I stayed for quite a time, admiring it with my eyes wide open. The same admiration I felt in front of El Greco’s paintings and late Goya’s (those 3 are definitely my favourite Spanish artists). This year I could only dedicate 1-2 hr for El Prado, and that is why I selected only those rooms that contained works of those three masters. I took secretly some photos with my iphone, to show you how crowded the museum can get, and that unfortunately there are lots of organized groups who follow a designed route that include few of the most famous paintings but are very loud and disturb those who go to contemplate the gems of of European art.

2.Puerta del Sol – here you can find the symbol of Madrid, the bear eating fruits from the strawberry tree, a kilometer zero, statue of Charles III, it is here where madrileños celebrate the New Year by eating 12 grapes or protest and manifest their political and social beliefs (as you may remember, last year young people started a movement called Indignados on 15th of May on this square by occupying it for weeks),

3. Plaza Mayor - the Plaza Mayor is the heart and center of the every Spanish city/town/village, in touristic terms it is "old town" one must visit. Today, Madrid's main square is full of life during day and night, because of numerous tourists, who instead of watching coronations, corridas, executions and processes during the dark days of the Inquisition, can watch at mimes or have an overpriced coffee or meal at one of the many restaurants.

4. Retiro Park – when you are tired after visiting the Prado Museum, there isn’t better place to visit that this 120 hectares big green area, where you can do whatever you feel like doing- walking, sleeping on the grass, renting a boat, practice outdoor sports, read a book on a bench…

5. Royal Palace - the official residence of the king. If you are interested in architectonical or historical details, you can check wikipedia’s entry. As this is one of the places in Madrid I don’t like that much. This year I saw the palace under the rain and we happened to assist a happening about social problems of integration of disabled persons

6. Gran Vía Street - one of the main streets of Madrid, it is supposed to its architectural showcase. Personally I prefer small and narrow streets that hide some surprising details and I tend to avoid wide street with tall and monumental buildings that are designed to intimidate pedestrians.

 

7. Reina Sofia Museum – exhibits the famous Picasso painting, Guernica, and other works of contemporary painters, such as Dali or Miró. Museums are nor to be written about, they are to be visited. This time I skipped it, limiting my contact with “higher culture” to Prado.

8. Thyssen Museum - along with two previously described museums forms a so-called Golden Triangle of Art. (I am getting bit lazy to write more than one phrase on this venue, a

9. Cibeles Fountain - Real Madrid fans celebrating their club's victory here (Yes, really want to finish this post asap)

10. Puerta de Alcalá- what was once the eastern gateway to the city clises the list of Madrid top 10.

 

After posting pictures on my facebook, I decided that instead of 2 part, there will be a Madrid Trilogy, as there are few streets, details, things that are not included in the top 10 that make we could imagine ourselves living in Madrid (for the time being in the case of a possible relocation, the Spanish capital isn’t among top choices).

Formentor, Pollença & calas

Pobyt na Majorce wydaje się tak odległy...Minęło prawie półtora miesiąca, czas wiec najwyższy zakończyć blogową relację z naszych mini-wakacji i spotkania z bloggerkami.

W sobotę Ewa pracowała tylko do 10, więc całą piątką wsiedliśmy do podstarzałej i wydających czasami dziwne odgłosy pandy, by wybrać się na półwysep Formentor (jest to najdalej wysunięty na północ punkt wyspy) . Największe wrażenie robi sama podróż (będąca nieaz prawdziwym wyzwaniem dla kierowcy), krętą trasą. Wąska droga pełna jest ostrych zakrętów, do tego trzeba dodać niezliczone grupki rowerzystów, których jakoś trzeba wyminąć, ale piękne widoki rekompensują stres przy wyprzedzaniu czy wchodzeniu w kolejny zakręt. Zatrzymaliśmy się przy punkcie widokowym (widoki z przylądka Cap de Formentor, na który autobusy nie mogą wjechać, bo droga jest tak wąska, że się nie mieszczą, nas rozczarowały), z którego podziwialiśmy turkus morza kontrastujący z barwą ostro poszarpanych klifów i bielą łódeczek.

Potem ostro pod górę i po kilkudziesięciu (jeśli nie kilkuset zakrętach) dojechaliśmy do przylądka, na którym mieści się latarnia morska i z którego według przewodnika, rozciąga się wspaniały widok. Po raz kolejny nie mogliśmy się zgodzić z autorami wyżej wymienionego przewodnika, z przylądka bowiem ledwo co było widać, zdjęć zrobiłam chyba tylko 10 (w tym 2 latarni, kolejne 4 samochodom i krętej drodze na przylądek).

Głód dawał nam się troszkę we znaki, więc zwiedzanie średniowiecznego miasteczka Pollença zostało przełożone na czas lunchu w Port de Pollença (niezbyt atrakcyjna plaża przy porcie, niezbyt atrakcyjne miasteczko). Spokojne i ciche miasteczko (cisza sporadycznie przerywana odgłosem bicia dzwonów kościelnych czy okrzykami radości dzieciaków zjeżdżających na hulajnodze), otoczone resztkami murów średniowiecznych (gwoli ścisłości mury są zredukowane do bramy :)

To było ostatnie miasteczko, jakie zwiedziliśmy na Majorce, bo ostatni dzień zarezerwowaliśmy sobie na calas, czyli to, co Nuno lubi najbardziej. Calas to plaże- zatoczki ukryte między skałami.

Zanotowaliśmy sobie kilka nazw, wklepaliśmy pierwszą z nich- Cala de Pi, do GPS-u, gdzie czekała nas jedna z najprzyjemniejszych niespodzianek całego pobytu. Podczas robienia zdjęć rybakom, którzy czyścili sieci i złowione rybki, jeden z nich rozpoznał Ewę.

Okazało się, że był on kierowcą na lotnisku, gdzie Ewa pracowała. Po kilku słowach przywitania, rybak/kierowca zaprosił nas na krótki rejsik swoją łódką, żeby pokazać, jak wygląda Cala de Pi widziana z morza, oraz niedostępna prawie od lądu Cala Beltrana. Lubię takie niespodziewane spotkania i jeszcze bardziej zaskakujące miłe propozycje. Potem odpoczynek na 2 plażach i z żalem opuszczaliśmy Majorkę.

It seems like it has been ages since we were on Mallorca. After six weeks, it is really high time I finish the last post about our mini-holidays and meeting with 2 Polish bloggers.

As Ewa was not on holidays, we normally met her in the evening, but since on Saturday she had unbelievably early shift and finished at 10 am, five of us squeezed in a blue panda, that sometimes surprised us with strange noises. Our destination was peninsula of Formentor (this is the northernmost point of the island). What is the most impressive, is a journey itself (quite a challenge for a driver). The narrow road is full of sharp turns, and from January-April it is full of smaller and larger (sometimes solitary) groups of cyclists, that you have to pass somehow. The view completely compensate for the stress that you may sometimes experience by passing a car/cyclist or entering a yet another sharp curve.

We stopped at a really nice viewpoint (views from the advertised cape Cap de Formentor are really exaggerated and rather disappointing. The only plus is that the buses can’t reach it because the road is simply too narrow and too curvy, so the number of the tourists is limited.) We could admire the turquoise sea contrasting with sharply jagged cliffs and with the whiteness of small boats (imagining of course us being on this boat drinking martini/mojito/beer) .

Then after a very steep point if the road, after a few dozen (if not hundreds) of curves, we reached the cape with a small white lighthouse (its main attraction). According to my guide, the views from the Cap de Formentor are wonderful. Well, once again I could only disagree with the authors, you could barely see anything, so I only took 10 photos (2 of a lighthouse and 4 of cars on a curvy road).

After such an exciting road trip, we felt hungry so we stopped in Port de Pollença (honestly, its beach and the town aren’t really attractive, jumped in the car and went to Pollença, a medieval town, that was the last charming pueblo we visited on Mallorca. It was really quiet and peaceful town (the silence were occasionally interrupted by church bell or screaming kids riding down on a scooter). The town was supposed to be surrounded by medieval walls, which in reality are reduced to one gate. After wandering through the charming streets of Pollença, we went back to Arenal. The last day was booked to visit some calas (hidden beaches/small bays)

We wrote down some cala’s names, after putting the first one- Cala de Pi, into the GPS system, we were ready to go. When we saw how intensively blue was the water, we knew we would spend a great time. What we hadn’t expect was a nice surprise of being in the right place at the right time. While taking photos of two fishermen who were cleaning their fishing nests, one of them recognized Ewa.

It turned out that he was a driver at the airport, where Ewa is working. After a small chit-chat, fisherman / driver invited us for a short boat trip so that we can see how Cala de Pi looked like from a sea perspective and to show us Cala Beltran, which was almost impossible to access without a boat. I really like such unexpected gifts from people we barely know. Afterwards, in a great mood, we visited 2 more calas and unfortunately had to catch a plane back to BCN.