Hurling? Nie znam/ Hurling?Never Heard of it

Hurling- podobno najpopularniejszy sport irlandzki. Hurling? A co to jest? Jeśli taka była Wasza pierwsza reakcja, to nie martwcie się, moja była identyczna. 

Przyznam się bez bicia- nie jestem fanką oglądania sportów. Gdy Nuno chce obejrzeć jakiś mecz, mogę mu towarzyszyć jedynie pod warunkiem, że będzie ktoś jeszcze, dla kogo rozmowa będzie ważniejsza niż to co się dzieje na boisku. Jednak wiem, że sport to nieodłączny element kultury danego kraju, a lubię poznawać wszystkie lokalne koloryty, od gastronomii, po zwyczaje, przez rozrywki.  Czyli po pub crawling, wypiciu litrów Guinnessa i zjedzeniu kilku chowderów, przyszedł czas na zapoznanie się ze sportami narodowymi Irlandii.

Może nawet pamiętacie, że już mieliśmy okazję pójść na mecz rugby (dla odświeżenia post tutaj), a za dawnych czasów mieszkania w Katalonii, udało mi się (czytaj mój tata bardzo chciał zobaczyć mecz Barcy na żywo i fundnął mi bilet) obejrzeć na żywo mecz na Camp Nou).  Nie trzeba mnie było długo namawiać na mecz hurlinga. Mimo że przed przeprowadzką do Irlandii nawet nie słyszałam o takim sporcie. Przed meczem musiałąm się trochę przygotować, przeczytać chociaż reguły gry (nie wiem, co kiedyś ludzie robili bez wyszukiwarki), żeby się nie wstydzić przed innymi kibicami. I przed naszym portugalskim znajomym, który zdecydował, że będzie regularnie chodził na mecze hurlingowe i wspierał drużynę z Galway ponieważ brakuje mu nastroju i atmosfery wspierania jakiejś drużyny. 

Dzięki googlowi dowiedziałam się, że „hurling to jedna z najszybszych gier zespołowych na świecie”- (faktycznie, czasami zawodnicy przerzucali piłeczkę tak szybko, że nie zdążyliśmy obrócić głowy. Nie zapomnij też o okularach, bo piłeczka jest mała. Doprawdy nie wiem, jak można ją widzieć, gdy pada.), że według niektórych źródeł gra ta ma ponad 2000 lat. Inne przydatne fakty: każda drużyna liczy po 15 graczy, kaski na głowach są obowiązkowe, kije hurleys często się łamią podczas meczu, a piłeczki można dotykać każdą częścią ciała. Celem gry jest trafić w bramkę przeciwnika.  Z ciekawostek: nie ma profesjonalnych graczy, graczami są amatorzy, którzy za grę nie otrzymują zapłaty, a poza boiskiem wykonują inne zwyczajne zawody. 

Mecz faktycznie bardzo dynamiczny, nawet przyjemnie się oglądało (powtórki na razie nie planuję, bo jednak jest tyle bardziej interesujących mnie rzeczy), ale to, co najbardziej mi się podobało była przerwa. Wtedy dzieci- te ledwo chodzące i te większe, wychodzą na murawę i ćwiczą. Na ulicach można zresztą często zobaczyć dzieciaki z kijem hurley, ale zobaczyć setki  uśmiechniętych dzieci, które świetnie się bawią w przerwie meczu, to zupełnie inne doświadczenie. 

Mieliście kiedyś okazję iść zobaczyć na żywo popularny w innym kraju sport? Czy zdarzyło Wam się odwiedzić jakieś miasto, bo chcieliście zobaczyć jakiś mecz? 

Hurling is supposed to be  the most popular Irish sport. Hurling? What is that? Don’t worry, my reaction few months ago was the same.  

I honestly admit that I’m not that into watching sports. If Nuno really wants me to go with him and watch a football game, I usually give him one condition: there has to be somebody else that won’t be that interested in the game,  so I can talk with him without being given “the look” (you know, the look that your boyfriend gives you when you try to chat with him when he pays the full attention to the game and you just annoy him). But then I am fully aware that sports are an integral part of the culture of any country, and I really try to get to know all the aspects of foreign cultures. So after pub crawling, drinking many pints of Guinness and eating several chowders, I decided it was time to get familiar with Irish national sports. 

You may remember that I already went to see a rugby game (there is even a post to refresh your memory) and back in the sunny days of my expat live in Barcelona, I got a chance (meaning my dad bought tickets for us) to see a game at the famous Camp Nou). It didn’t take long to convince me to go and see a hurling game. Even though I had never heard about this sport before moving to Ireland. I just had to prepare myself before the game = google the basic rules of the game (thank God we live in google and wikipedia era). And during the game I would just ask my Portuguese friends to explain me the basics, as Luis decided to support Galway hurling team, as he missed the spirit of being a fan and the atmosphere of a live game. 

Thanks  to google, I found out that  "hurling is one of the fastest team sports in the world" - (that’s the fact, the ball was thrown so fast that we lost track of it many times during the game, you just have to keep moving your head and remember not to leave your glasses at home as you definitely need them to see the small ball. No idea how one can see the ball when it’s raining). According to some sources, this game dates back more than 2000 years ago. Other useful facts: each team has 15 players, helmets are a must, wooden sticks- called hurleys- tend to break  often during the game, and players can touch the ball with any part of the body. The aim of the game is to throw a ball between goal posts of the opposite team. What I found interesting was that there are no professional players, the players are amateurs who are not paid, and  beyond the field they have just jobs. 

The game was really very dynamic and  fun to watch (which doesn’t mean that I am planning to repeat the experience any time soon, I find other activities more interesting), but what I enjoyed the most was the break. During the break is when children- small and bigger ones, and toddlers that barely can hold the hurley, take over the field and practice. Seeing a kid with a hurley stick is quite a normal view in Ireland, but seeing hundreds of happy kids having fun during a break in a game, was a completely different experience. 

Have you ever had the chance to see a live game of a popular sport in another country? Have you ever visited a city just because you wanted to see a game there? 

Chuligańska gra uprawiana przez dżentelmenów/ Hooligan's game played by gentlemen

Jeśli dla kogoś tytuł postu nie jest wystarczającą wskazówką, to wyjaśniam, że będzie o rugby. Pod koniec września miałam okazję być na Camp Nou i oglądać z trybun na żywo mecz. A pod koniec października oglądaliśmy na stadionie w Galway mecz rugby. Myślę, że oglądanie na żywo meczu jest o niebo ciekawsze niż oglądanie go w zaciszu własnego domu, na kanapie, na małym ekranie. W Hiszpanii piłka nożna jest zdecydowanie najpopularniejszym sportem, dzień po meczu większość rozmów na stołówce dotyczyć będzie wyników, decyzji sędziego i innych pobocznych wątków około meczowych. W Irlandii najpopularniejszym sportem jest chyba rugby, więc pójście na mecz, rozpoznawanie drużyn lokalnych i znajomość reguł gry z pewnością pomoże nam zacieśnić przyjaźń z Irlandczykami. 

Mimo że ani razu nie oglądałam nawet meczu rugby w telewizji (no może jakieś urywki), nie mogliśmy przepuścić okazji, gdy w naszej firmie sprzedawali wejściówki na mecz Connacht (drużyna z Galway) przeciwko Harlequin (drużyna z Londynu). Chyba się domyślacie, że reguły gry są dla mnie czarną magią i chyba to nie do końca pozwoliło mi to docenić atmosferę panującą na boisku. Nie martwcie się, nie zanudzę was przepisami, bo nie tylko na pierwszy rzut oka są one dla mnie niezrozumiałe, ale mimo to zachęcam, jeśli będziecie mieli okazję, do zobaczenia tego niezbyt znanego u nas sportu na żywo. 

Na stadionie panuje niesamowita atmosfera, swojej drużynie kibicują całe rodziny  i za nic mają zimno, wiatr i deszcz (my mieliśmy szczęście i nie padało) i fakt, że na czas trwania meczu muszą stać (nie ma bowiem ławek). Okrzyki (i wszelkie odgłosy) zamierają, gdy jedna z drużyn ma oddać karnego. Nie padają żadne obelgi i wyzwiska, zawodników drużyny przeciwnej się nie obraża ani nie wygwizduje. Prawdziwa postawa dżentelmeńska. Istnieje nawet powiedzenie, że jest to chuligańska gra uprawiana przez dżentelmenów, w przeciwieństwie do piłki nożnej, która jest grą dżentelmeńską uprawianą przez chuliganów. Coś w tym jest. I przenosi się to z boiska na stadion i na ulice. Na stadionie i po przegranej grze, kibice spokojnie udają się do pubów (w niektórych dostaje się pinta za darmo po okazaniu biletów), gdzie można spotkać fanów drużyny przeciwnej, ale gdzie nie uświadczy się bójek. 

Lubicie oglądać mecze na żywo? 

If by reading the title you are still not getting the hint, I have no choice but to confirm that the post is about rugby. At the end of September I was lucky to watch a football game at the Camp Nou and in October I decided to continue with watching games at the stadium. This time it was rugby’s turn. I believe that being at the stadium with hundreds or thousands of people who cheer for the same team has little to do with the experience of watching a game alone at home, from a small screen, sitting on the couch. Even if I am not a big fan of football and let alone of rugby, I really appreciated the atmosphere of the stadium. In Spain, football is by far the most popular sport, the day after the game you can expect that all of your colleagues are going to talk about the match, goals, referee’s decisions and mistakes, and everything football-related. In Ireland, rugby is perhaps the most popular sport, so going to see matches, recognizing the teams and players and rules, will definitely help you to be friends with the Irish.

I have to be honest with you. Being with Nuno means I am forced to watch some football games (or at pretend to do so), but I’ve never watched a whole rugby game. But when we found out that our company was selling the tickets to see Connacht (Galway team) against Harlequin (team from London), we couldn’t pass on this opportunity to get to know another aspect of Irish life. You could already guess that the rules were  black magic to me, and maybe it was the reason when I didn’t appreciate the game as much as I liked FC Barcelona players on the field. I’m not even trying to explain the rules to you in this short entry, but believe me, don’t feel discouraged and if you have the chance to see a rugby game while visiting Ireland, don’t hesitate for a minute. It is totally worth it! 

The atmosphere on the stadium, before and after the game, was great. You could see whole families cheering for their teams, ignoring bad weather conditions, cold, wind and rain (we were lucky as it was only cold and not rainy). You must be prepared that you have to stand up during the whole game (as there are no benches) but then you can drink beer! When there is a penalty kick, the whole stadium go mute, nobody screams or cheer. During the whole game, you don’t hear people insulting the players from the opposite team or booing. There is a saying that rugby is a hooligan game played by gentlemen, unlike football, which is a gentleman's game played by hooligans. I totally agree. I was surprised to see in the same bar fans from both teams engaged in a friendly chat. As the game is played in the field only, and even after losing the game people just go to a pub (in some you even get a free pint when showing a ticket) and enjoy the rest of the evening.

Do you like watching a game at the stadium?

Spektakl na Camp Nou/ Great game at Camp Nou

Święto La Merce, pożegnania ze znajomymi, odwiedziny mojej chrzestnej i taty- tak, ostatnie tygodnie w Barcelonie były bardzo intensywne. Jednym z fajniejszych momentów były 2 godziny spędzone na Camp Nou. Od razu zaznaczę, że nie jestem fanką piłki nożnej, choć niektóre mecze są bardziej ciekawe od innych, a jedni piłkarze przystojniejsi od innych. Za to uwielbiam atmosferę towarzyszącą meczom. Będąc z Nuno jestem troszkę zmuszona śledzić wyniki ligowe, oglądać niektóre mecze, kibicować FC Porto. Oglądanie meczu w domu przed telewizorem- to nie dla mnie. Nawet w barze jest zdecydowanie ciekawiej, bo kibice ubiorą koszulkę klubową lub szalik, komentują barwnie przebieg meczu, gestykulują, krzyczą... Jednym słowem, jest fajna atmosfera. Ale to i tak wypada blado, gdy porównamy z tym, czego możemy doświadczyć będąc na stadionie. Tu dziękuję Tacie, że zdecydował się na przyjazd w ostatni mój weekend w Barcelonie i zabrał mnie na mecz (nie był to może jakiś najważniejszy mecz sezonu). Najpierw małe rozczarowanie, bo kilku strategicznych graczy Barçy było kontuzjowanych (Puyol czy Pique), ale i tak z napięciem czekaliśmy na pierwszy gwizdek sędziego.

 

Trybuny powoli się zapełniały, gracze obu drużyn się rozgrzali, po odegraniu hymnu FC Barcelony zaczęło się. Ach te emocje, przy każdej niewykorzystanej okazji strzeleckiej (a tych było sporo- przed meczem spodziewaliśmy się co najmniej kilku bramek, bo Granada wydawała sie być łatwym przeciwnikiem), te gwizdy kibiców na sędziego, gdy jego decyzje się im nie podobały (i komentarz, że na pewno jest z Madrytu, bo taki kalosz) i gorący doping (szczególnie kibiców siedzących w trybunie tuż za bramką). Fajne jest to, że na stadiony przychodzą całe rodziny (widziałam nawet kilkumiesięczne, ale obowiązkowo w mini koszulce Barçy). Na gole musieliśmy czekać do ostatnich minut, więc emocje towarzyszyły nam przez całe 90 minut i doliczony czas (jedna z bramek już w doliczonym czasie padła). To, co się działo na trybunach, to też spektakl sam w sobie. Jednym słowem polecam, nie tylko fanom piłki nożnej.

 

A teraz garść informacji praktycznych. Najtrudniejszy jest zakup biletu, bo na najważniejsze mecze ligowe, jak na przykład El Classico (FC Barcelona z Realem Madryt) czy mecze Champions, kupienie biletu na oficjalnej stronie jest praktycznie niemożliwe. Wszystkie bilety są w posiadaniu członków klubu i tylko, kiedy rezygnują oni z pójścia na mecz, można je nabyć. Oczywiście na mniej ważne spotkania ligowe, takie jak wyżej opisany mecz z drużyną z Granady, biletów jest sporo. Dojazd jest łatwy (3 stacje blisko), na bilecie dostajemy wskazówki, z którego wejścia na trybuny skorzystać. I jak chcemy zachowywać się, jak prawdziwy culé, to nawet nie potrzebujemy koszulki klubowej, ale musimy podjadać pestki słonecznika (obowiązkowo z pestkami, które wypluwamy po prostu na podłogę) albo popcorn przez cały mecz. Cały stadion pachnie przez te popcorn jak jakiś multipleks.

Tradycyjnie więcej zdjęć na facebooku. Kliknij, polub, skomentuj.

Ktoś z Was miał okazję być kiedyś na stadionie?

 

 

 

As I have already mentioned, my last weeks in Barcelona were pretty hectic: Fiesta de La Merce, saying goodbye to my friends, my aunt's and my dad's visits, and yes, packing, cleaning, preparing for the big move. One of the most exciting moments was going to the famous Camp Nou stadium to watch a football game. I must say that even though I am not a big football fan (for me some games are more interesting than others, some players are prettier than others, and that would be it), the experience was unforgettable. Basically, the only thing I like about football games, is the ambience and emotions that real fans show. And sometimes being Nuno's girlfriend means that I have to keep track of the results, watch some of the games, cheer for FC Porto, I prefer going to a bar than watching it at home. It is just more exciting to be part of a group cheering for a team, commenting on passes, fouls, goals, or scream and gesticulate with them than just sit on the couch alone (well, even when we stay in, Nuno can't just sit and stare, our neighbors must wonder why he screams so much). But it still is nothing when compared with actually being at the stadium. So I really wanted to thank my dad for taking me to see FC Barcelona against Granada. He wanted to see a game on camp Nou since we moved to Barcelona, but getting a ticket for any important game he wanted to see was impossible. So he decided that experience of watching any game in Camp Nou was what counted and spend with me my last days in Barcelona. After being slightly dissapointed that several strategic Barça players were injured (Puyol and Pique), we waited impatiently for the first whistle.

 

 

We arrived good half an hour before, so that we could take some photos before the game started and observe the spectators. The tribunes were half empty when we arrived, but then fans kept coming and filled them, players of both teams warmed up and after the FC Barcelona anthem the game started. It is really different to watch a game at the stadium than on the TV, not only because there is no repetitions, but the atmosphere is great. The excitement, suspension, anger after not scoring (before  the game we had expected at least few easy goals as Granada didn't look as strong adversary), criticizing the referee's decisions (he wasn't too popular judging by the comments and accusations of being Real Madrid's dog), you could find all the emotions present at the stadium. The cool thing is that whole families come to the stadium (I even spotted a baby boy in a tiny Barça T-shirt). Even though we had to wait for the first goal until last minutes (the second one was scored during the additional time), the whole game was full of powerful emotions. I really was surprised to enjoy it so much, I really want to repeat the experience (maybe another stadium, another team or even another discipline). If you have a chance to go to see a game in Camp Nou, or at any stadium, don't think twice, the experience is really recommendable, not only football fans.

 

 

And now some practical information. For those who are now encouraged to watch a game during their next visit to Barcelona, a little warning. It is almost impossible to get ticket for important games of the Spanish league, like el Classico against Real Madrid, or Champions league games. It seems that all tickets are already given to the club's members, and only if they decide not to attend the game, they become available on the official website. Of course, getting the ticket for less important games is easy, you just enter the website and book a ticket depending on price you are willing to accept. Then you pick up the ticket or just print it out, you follow the indications how to get to the stadium (really easy, there are 2 metro stations near, and then just follow the crowd). And if you want to behave like a real culé, you may forget to wear a club  T-shirt, but you mustn't forget to eat sunflower seeds or popcorn. Now whenever I think of game, I remember the smell of popcorn.

You can find more photos on facebook, so if please check it, like it, comment on it.

 

Have you ever been to a live football game? How was it?

Gorączka Euro2012 w Barcelonie/ Euro 2012 madness in Barcelona

Od 8 czerwca liczą się głównie mecze. Wiem, atmosfera poza Polską i Ukrainą, na pewno nie jest tak gorąca. Polska oszalała! Co wchodzę na stronę gazety, to główne newsy dotyczą europejskich gwiazd futbolu, gdzie śpią, co jedzą i tym podobne sensacyjne informacje. Gdy widzę zdjęcia moich znajomych ze strefy kibica czy z trybun stadionów, czuję zazdrość i jak nigdy wcześniej tęsknię za moim krajem. Bo pewnie nigdy już nie będziemy organizatorami imprezy na taką skalę. I trochę mi żal, że nie jestem częścią tej sportowej historii. Co nie znaczy, że mi się gorączka futbolowa nie udzieliła. Faza grupowa dobiega końca, Polska niestety już odpadła, teraz pozostaje mi kibicowanie Portugalii, która przedwczoraj wygrała z Holandią i tym samym wyszła z grupy i zmierzy się z Czechami w Warszawie (co bym dała, żeby tam być).

W Barcelonie, jakoś nie widać ogólnej euforii, może to dlatego, że Hiszpanie są święcie przekonani, że tytuł mistrza mają w kieszeni. Trochę z przekory im nie kibicuję. A mecze oglądam nie tylko ze względu na fakt, że jest to jeden z głównych tematów rozmów w pracy.

Meczu na otwarcie nie mogłam oglądać w całości, bo praca do 18.30 ma swoje minusy (plusów nie zauważam nadal), ale prawie każdego dnia oglądaliśmy jakiś pojedynek na murawie. Oglądanie w zaciszu domowym to nie jest to, więc staraliśmy się przynajmniej niektóre mecze (czytaj Polski, Portugalii i Włoch/Hiszpanii) oglądać w barze otoczeni kibicami, by razem z nimi dzielić emocje. Mecz Portugalia kontra Niemcy zbiegł się z obchodami dni Portugalii, z tej okazji organizatorzy postawili na placu telebim i retransmitowali mecz (trochę nas rozczarowała wielkość ekranu, przy tłumach Portugalczyków, którzy przyszli dopingować Ronaldo+ resztę drużyny nie zawsze było dobrze widać). Niestety, Niemcy wygrali, co nie przeszkodziło Portugalczykom dobrze się bawić na koncercie.

Następnego dnia mecz Hiszpania-Włochy oglądaliśmy w towarzystwie mojego włoskiego kolegi z Erasmusa, Domenico. Włosi to dopiero żywo komentują! Niestety nie mieliśmy szczęścia i neapolitański był tak napakowany fanami Squadra Azzurra, że musieliśmy poszukać alternatywnego lokalu, ale atmosfera nie była ta sama. Na szczęście wczoraj poszliśmy na tyle wcześniej, że udało nam się załapać na stolik i oprócz oglądania meczu zjedliśmy przepyszną pizzę i włoskie desery (polecam Sports Bar Italian Food na Carrer Ample, 90% klientów to Włosi, co jest rekomendacją samą w sobie). A jakie emocje!Te okrzyki i gestykulacje rękoma, komentowanie akcji z nieznanym sąsiadem ze stolika obok.

Atmosfera w Irish pubie, gdzie Polonia w Barcelonie zorganizowała wspólne oglądanie meczów reprezentacji Polski, nie była gorsza. Wsród okrzyków: “do boju”, “Polska, biało-czerwoni”, “ Polacy, my chcemy gola” i innych przyśpiewek, czuliśmy się, jak na stadionie. Na meczu z Rosją emocje sięgneły zenitu. Pierwszą połowę oglądaliśmy w barze Moritza, ale atmosfera była kiepska (Moritz promował wspieranie drużyny polskiej, a nie hiszpańskiej, bo ta nie jest katalońska, a katalończycy nazywani są polacos) i mimo, że serwowali polskiego hot-doga (z polską pyszną kiełbaską), to na 2 połowe przenieśliśmy się do Irish na Urquinaona, gdzie oglądaliśmy też mecz o wszystko z Czechami. I tym razem Polacy z Barcelony nie zawiedli i tłumnie się pojawili, by przed telewizorami wspierać naszą drużynę narodową.

W niedzielę przyszła kolej na kibicowanie Portugalii, po porażce Polski, mojej naturalnej ulubionej drużynie. Tym razem też wybraliśmy bar, gdzie mogliśmy liczyć na kibiców portugalskich oraz na portugalskie przysmaki (piwko Sagres+ francezinha). Bo połączenie futbol+zimne piwo+dobra zagryzka jest nie do przebicia :)

It all started on 8th of June. Every day there was a game, then commenting on how the players performed, who won and who should have won. You open a newspaper or website, and there was nothing but news about European football stars: where do they sleep, eat and all those spicy gossip. I know, the best atmosphere is in Poland and Ukraine, those countries went wild! When I see pictures of mu friends (most of them event don’t enjoy football that much) with Polish flags painted on their faces, supporting our team in the fan zone or lucky enough to be at the stadium, I feel jealous and miss being in my country. Especially now, as we probably will never again organize such a big and important event. I regret not being a part of sports history. The group stage is over, Poland unfortunately didn’t qualify so I am have no choice but to cheer for an obvious team, that is Portugal, after they won with the Dutch’s orange team on Sunday and qualify to quarter-finals and tomorrow will face the team of Czech Republic in Warsaw (I would give a lot to be there)

In Barcelona, I still haven’t notices euphoria or enthusiasm, but it may have something to do that Spanish people are convinced that they already have the title of European Championship guaranteed. And I am not a big fan of gloating and arrogant people, so I prefer supporting other teams. Anyway, since Spain eliminated Portugal in 2 years ago in South Africa Nuno wouldn’t let me cheer for La Roja (how Spanish national football team is called colloquially).

I couldn’t watch the first half of the opening game, as working till 6.30 p.m. has its drawbacks (I am still unable to find any positive sides). Almost every day we watched a match (especially when Poland/Portugal/Spain or Italy played). As staring at a screen at home isn’t quite as appealing as watching it surrounded by a crowd of cheering fans, we tried to go to different bars. Portugal vs Germany game coincided with Portugal day festival (we went last year as well). There were many activities organized, one of them was a big screen on which the game was broadcast. Well, organizers told it to be a huge one, but in fact if as many Portuguese fans gathered, sometimes you couldn’t see Ronaldo + rest of the team. Unfortunately, the Germans won, but we still were able to have a good time afterwards at the concert.

The following day we went to watch Spain-Italy with my Italian Erasmus friend, Domenico. To watch a football game with Italians- there is nothing comparable! Unfortunately, the first time we weren’t lucky enough and a small Neapolitan bar was so packed with Squadra Azzurra fans, that we had to find another, emptier bar. On Sunday, for a change, we arrived early enough to find a free table and were able to eat delicious pizza and desserts while enjoying the game. The atmosphere was really great (and loud): all the cheering up, energetic hand gestures, vivid comment with a complete stranger. (I really recommend Sports Bar Italian Food on Carrer Amle if you crave for real Italian food, 90% of the customers are Italian and that tell it all).

The atmosphere in the Irish pub, where the Polish community in Barcelona invited all the Poles to watch three games of our national team, was even better. At moments, I forgot I was in a bar in Barcelona- there were so many Polish people, wearing white and red colors and shouting really loud the typical football chants. During the game against Russia it seemed that there was no one else, but Polish football fans. We saw the first half in the Moritz bar, but we were quite disappointed. It was strange enough for the bar to support Polish team instead of the Spanish (read: is non Catalan one and Catalans are called polacos, so they supports us, polacos), but hearing girls’ irritating screams at all the wrong moments of the game, was just a bit too much. And even the fact they were serving a Polish hot dog (with a delicious Polish sausage), we decided to watch the 2nd half in the Irish pub on Urquinaona. It was there also that we went to see the game that decided that we didn’t make it out of our group phase. We lost, but it was better to experience among the numerous crowd formed by Polish people from Barcelona.

On Sunday it was time to cheer for Portugal, after the Polish defeat, my natural favorite team. This time we choose a bar where we could count on the fans from Portugal and Portuguese specialties (beer Sagres + francezinha). As the combination football + cold beer + tasty snack is just perfect :)

El clásico

29 listopada, wieczorna pora, na ulicach pustki. Co jest widokiem rzadkim w centrum Barcelony. Dziś wielki mecz, el clásico (klasyk), nazywany także Derbi Español ("Derby hiszpańskie") lub Gran Derbi Europa ("Wielkie Derby Europy"). Dla niewtajemniczonych, chodzi o mecz między Realem Madryt a FC Barcelona.

To coś więcej niż mecz. Być na Camp Nou to doświadczenie wykraczające tylko poza emocje sportowe. Obie drużyny postrzegane są jako reprezentanci regionów- Kastylii i Katalonii, są to najbardziej utytułowane drużyny Hiszpanii. W rywalizacji obu klubów poza oczywistym aspektem sportowym, ważną rolę ma także aspekt polityczny i kulturowy. Za rządów Primo de Rivery, a przede wszystkim Francisco Franco (oddanego fana Realu), mecz Barcelona- Madryt stał się czymś więcej niż tylko spotkaniem piłkarskim. Katalonia, która zawsze chciała być niepodległym krajem, była szczególnie prześladowana przez reżim (surowo zabronione było mówienie po katalońsku, czy nadawania imion katalońskich, jedynym miejscem, gdzie można było powiesić flagę Katalonii był właśnie stadion FC Barcelony, stał się on zatem symbolem dla fanów klubu). Dla Franco Real to symbol reżimu.

Musieliśmy więc obejrzeć mecz obowiązkowo. Umówiliśmy się z kolegą z pracy Nuno w barze irlandzkim, oczywiście, jak to południowcy, umówili się na piętnaście minut przed rozpoczęciem meczu. Zaskoczyła nas kolejka przed wejściem do baru, okazało się, że nie wpuszczają ludzi (nie wiadomo czemu). Musieliśmy szybkim truchcikiem przemieścić się do innego baru. Wszystkie lokale, w których był telewizor były pełne, wolne miejsca były tylko w barach, gdzie nie było TV. Mecz się zaczął, bar pękał w szwach. Oczywiście wszyscy kibicowali Barcy, oprócz Nuno (który solidaryzował się z rodakami Mourinho, Ronaldo i Ricardo Carvalho).
Spodziewaliśmy się emocjonującego meczu, byliśmy zatem trochę zawiedzeni grą. Na boisku widoczna była tylko jedna drużyna, Barcelona przez 67% meczu posiadali piłkę. "Po jednej stronie była magia, po drugiej tylko wściekła bezradność", Mourinho powinien spalić się ze wstydu", Barcelona upokorzyła Mourinho, to niektóre z nagłówków gazet we wtorek. 5:0, Wielki pogrom Realu, wynik, który zaskoczył wszystkich.




Fani Barcy wylegli na Rambla, gdzie tradycyjnie świętują zwycięstwa ich klubu. I oczywiście okrzyki:
"illa illa illa, Villa maravilla"- to na cześć 2 bramek Villi (Villa- cudowny, wielki), “Madrid, cabrón, saluda al campeón” (Madryt, gnoju, pozdrów mistrza), Ole le, Olala, ser del Barça és el millor que hi ha (katalońsku: być fanem Barcy, to najlepsza rzecz na świecie).
(niestety jakość zdjęć pozostawia dużo do życzenia, ale mieliśmy tylko telefon Nuno pod ręką)




Evening, November 29, streets are empty. This is a quite unusual view. Well, there ia a big football match, El Clasico (classic), also called Derbi Español (Spanish Derby ). For those who still don’t have a clue about this big event, it is a game Real Madrid and FC Barcelona.

It's more than just a football match. To be at Camp Nou must be an experience that goes way beyond simple sport excitement. Both teams are considered representatives of Castilla and Catalunya regions, they are also the most successful Spanish clubs. The rivalry between the two clubs has a strong political and cultural aspect, not to mention the obvious, simple sport competition. During the Franco dictatorship (who was a devoted Real Madrid fan), Barcelona-Madrid confrontation become more than just a football meeting. Catalonia, which has always wanted to be an independent country, was persecuted by the regime (it was forbidden to speak Catalan, to give typically Catalan names, the only place where you could freely hang Catalan flag was at the FC Barcelona stadium, which turned into a symbol for Barca fans). For Franco, Real was a symbol of his regime.

So it was a must to see the game. We met Nuno’s collegue from work in front of an Irish bar.
Of course, typically, they met fifteen minutes before the match (the most important of the season). We were surprised by the queue that was formed at the entrance, then the security guy informed that they didn’t let more people in (it was not full, so it was illogical). We had to move quickly to another bar. All places that had TV were full, you could clearly distinguish between those empty= without TV ones. The match had already started, as we enteres a bar that was so crowded that 5 people more wouldn’t squeeze in. Of course, all the people were supporting Barca, Nuno wanted Real to win, only because of his compatriots, Mourinho, Ronaldo and Ricardo Carvalho).
We expected an exciting game, so we were a little disappointed after it had finished. On the field, there was only one team visible, Barcelona possessed the ball during 67% of the match . “Barca thrashing reminds Mourinho of his Madrid challenge “,Barcelona routs Real Madrid 5-0”, "Slap to Real Madrid" and "This Barca is a machine"- these are some of the headlines from Tuesday newspapers. 5:0, a result that nobody expected, not even the most devoted Barca fan.




Barca fans took over the Rambla, when they always celebrate their club’s vistory. This time the joy seemed bigger than usually. They were chanting:"Illa illa illa, Villa Maravilla" – to honour Villa’s 2 goals (Villa-wonderful, great), "Madrid, cabrón, saluda al Campeón" (Madrid, bastard, salute the champions), Ole le, Olala, ser del Barça és el millor que hi ha ha (Catalan: Being a Barça fan, is the best there is).
(I know, the quality of photos is far from perfect, but we only had Nuno’s phone).