W Irlandii ciągle pada?!/ Does it really rain in Ireland all the time?!

Kiedy Nuno zaaplikował, a potem dostał pracę w Irlandii, wielu znajomych pukało się w głowę, że w ogóle rozważamy przeprowadzkę ze słonecznej Barcelony do deszczowej Irlandii. Deszcz to pierwsze słowo jakie przychodzi na myśl, gdy myślimy o Zielonej Wyspie (w końcu nie jest taka zielona z powodu upałów). Jak wpiszemy w wyszukiwarce hasło „pogoda w Irlandii” to w rezultatach znajdziemy opady, wilgotność, mgły i dość umiarkowane temperatury… Niezbyt zachęcająco, a do tego „życzliwi” straszą napadami depresji i przewidują, że na pewno będziemy żałować, bo przecież słońce to podstawa dobrego nastroju. Na razie trzymamy się dzielnie (zakup dobre kurtki przeciwdeszczowej to jednak podstawa) i w następnym poście udowodnię Wam, że mamy szczęście do pogody, bo 2 ostatnie weekendy były bardzo słoneczne i dzięki temu zwiedziliśmy okoliczne plaże. Mimo że stare powiedzenie mówi, że Irlandii nie odwiedza się dla pogody. 

Dziś jednak będzie o deszczu, bo za oknem tak trochę szaro i buro, więc jest to tematyka adekwatna. Wyobraźcie sobie taki obrazek: urlop zaplanowany, bilety kupione, od tygodni czekacie na ten wyjazd, wszystko dopięte jest na ostatni guzik (albo nie, bo jesteście tak spontaniczni, że planowanie ogranicza się tylko do zakupu biletu). A tu nagle pogoda krzyżuje wam szyki. Pada. I nie jest to przelotny deszczyk, niebo zasnute jest na chmurami co najmniej przez kilka godzin. Mieliście tak kiedyś? My już kilkakrotnie musieliśmy kupić nową parasolkę podczas podróży. 

Wydawać by się mogło, że nie mam szczęścia do świętowania moich urodzin, które wypadają w maju (wydawać by się mogło idealnym miesiącu do wyjazdów). Trzy lata z rzędu padało. W Amsterdamie pogoda jest niepewna chyba przez cały rok, ale spodziewałam się lepszej pogody wiosennej we Włoszech. W Rzymie zmuszeni byliśmy pożyczyć parasol od mojego przyjaciela, a rok później w Wenecji kupić nowy (a właściwie dwa, bo jeden był tak tandetny, że po godzinie był nie do użytku). Ale to my decydujemy, czy niekorzystna pogoda jest w stanie popsuć nam urlop. I zamiast kląć przed nosem, woleliśmy kupić parasol i nie przejmować się, bo Rzym i Wenecja pięknie się prezentują nie tylko skąpane w słońcu.  można powiedzieć nawet, że  deszcz dodaje im aurę romantyczności.  miastach byłam już podczas letnich upałów, więc cieszyłam się trochę na sesję z parasolami w roli głównej. Nuno był może mniej entuzjastyczny, a i potem przyszło nam zapłacić chorobą za wielogodzinne spacery w przemoczonych butach.  

W Rio liczyliśmy na plażowanie na Copacabanie lub Ipanemie, ale miasto przywitało nas deszczem. Na szczęście plaża to nie jedyna atrakcja tego cudownego miasta. Bo chyba najbardziej pechowi są ci, których deszcz dopadnie nad morzem. Zresztą na co dzień też. Komu się chce wychodzić z domu kiedy pada? Tylko szczerze. 

Na pocieszenie dla tych, którzy planują zwiedzanie Irlandii albo chcą mnie odwiedzić, zapewniam, że deszcz w Irlandii nie przeszkadza w życiu czy zwiedzaniu. Pada prawie codziennie, ale przelotnie, a w Polsce czy Hiszpanii, jak zacznie lać, to potrafi nie przestać przez kilka godzin. Zresztą pogoda nie zawsze jest najważniejsza. Mam nadzieję, ze was trochę przekonałam, bo siebie już prawie (podobno wielokrotne powtarzanie sprawia, że coś uznajemy za prawdziwe). 

Przypomniała mi się piosenka „I like London in the rain”… Lubicie jakieś miasta w deszczowej odsłonie? Dodaje im on uroku i aury tajemniczości? 

When Nuno applied for a job in Ireland and then got in, many of our friends were surprised that we even considered leaving sunny Barcelona to move to rainy Ireland.  As rain is the first thing that you picture when you think of Ireland, called the Green Island for a good reason, right? When you search “Irish weather or weather in Ireland” in google, the results will be probably: rain, fog, humidity, precipitation and  relatively moderate temperatures ... Well, the old saying  goes: You don't go to Ireland for the weather.” But somehow the weather was the last factor that had any influence on my decision. Although for many people sun is a synonym for a good mood,  I am not afraid to get depressed only because of living in a rainy country. I mean, I had to invest in a good rain jacket, but the weather hasn’t changed my habits. Besides, we’ve been quite lucky as the last two weekends were really sunny and we could explore the seaside. Post on that soon. 

This post is about rain as it is a typical grey autumn evening, so writing about beaches and sunny days would be a torture. So imagine: you have your plane tickets, everything planned for your dream trip, for weeks you are unable to think of anything else, you just picture yourself sunbathing on a desert beach/ discovering a new vibrant city/ hiking in beautiful mountains/ … (here choose a version that best suits your taste). And day before the trip you check the weather forecast. Your good mood suddenly disappears as instead of a perfect weather, they warn you against precipitation. You still hope that they are wrong, but when you reach your destination it really does rain. A lot. Not just a drizzle that can pass in a short moment. Have you ever had your holidays ruined because of bad weather?  We already had to buy a new umbrella during a trip few times but we tried to always look on a bright side. 

We aren’t lucky when going to celebrate my birthday, that is in May- one could argue a perfect month to travel, as it rained 3 years in a row. I mean weather in Amsterdam is quite unpredictable the whole year, but at least I expected some sun from Italy. We were forced to borrow an umbrella from our friend in Rome, and the next year, buy one in Venice (actually two, as one was so crappy that it broke after just one hour). But we wouldn’t let it destroy the trip. I was kind of happy to take some photos with umbrellas as the main motive, at least they are different from the ones I took when visiting the cities during the hot Italian summer. Nuno wasn’t that happy and we had to pay the consequences of walking for hours with water in our shoes. I think that Rome and Venice can also be truly beautiful in the rain, it king of create the romantic and mysterious atmosphere. 

When we traveled to Brasil last year, we were dreaming of sunny days spent on Copacabana or Ipanema. We still did get some sunny days, but Rio de Janeiro welcomed us with rain. Fortunately, its beaches aren’t the only the only place we could go. I think that what counts the most for those who decide to spend their holidays at the seaside, is the weather. In the city you have more options. But honestly, when it rains when you are not travelling, you probably stay at home. Who wants to go out when it rains?

I hope that my friends still want to visit me. You don’t have to bring your umbrella, I will lend you one. I mean, here it may rain every day, but after a short while it stops, so you can have a normal life here or visit the country. In Poland or Spain, when it rains, it rains for hours. And what makes the weather such an important thing to dedicate it a whole post?

I’ve just remembered a song, called "I like London in the rain" ... Do you know any city that impresses you in the rain?

Turystyczne Rio/ Touristic Rio

Nie samymi plażami żyje Rio. Po Cobacabanie i Ipanemie, zapraszam wirtualnie na Cristo Rei, Pão de Açúcar, dzielnicę Santa Teresa, starówkę i schody Selarona.

Pomnik Jezusa Chrystusa, górujący nad miastem i będący jednym z siedmiu nowożytnych cudów świata, kojarzą wszyscy. Figura Odkupiciela z rozłożonymi dłońmi na filmach wydawała nam się imponująca. Jednak w rzeczywistości wcale nie wydaje się dominować nad Rio. Być jednak w Rio i nie wjechać na Corcovado by zobaczyć Cristo Rei, to ja być w Paryżu i ominąć wieżę Eiffla, albo Statuę Wolności w Nowym Jorku. No i oczywiście trzeba przyjąć odpowiednią postawę do zdjęcia, naśladując tysiące turystów. Mimo że cena trochę zaporowa, tłum turystów zdaje się tym zupełnie nie przejmować. Kilka faktów o samym pomniku: mierzy on 38 metrów, zaprojektowany został przez rzeźbiarza polskiego pochodzenia Paula Landowskiego, głowa mierzy 3,5 metra a waży 9, bagatela, 9 ton. Na wzgórze można się dostać kolejką linową (podróż często umila zespół grający sambę) albo pieszo. Ze wzgórza w pogodne dni rozciąga się piękna panorama na całe miasto, Lonely Planet poleca wjechać na punkt widokowy tuż przed zachodem słońca, ale my niestety musieliśmy się zadowolić częściowym zachmurzeniem. Pogoda w Rio nie dopisała zbytnio podczas naszego pobytu i na Corcovado wybraliśmy się raczej z obowiązki zaliczenia tej jednej z największych atrakcji Rio, wykorzystując umiarkowanie słoneczne przedpołudnie.

Pão de Açúcar, czyli Głowa Cukru, to kolejny obowiązkowy punkt turysty odwiedzającego Rio, tak więc trzeba się spodziewać sporych tłumów. Jednak widoku, który rozciąga się z tego wzgórza nie zapomnę chyba do końca życia. Mogłabym spędzić całe godziny podziwiając idealne położenie Rio de Janeiro i marząc, by tam pomieszkać przez kilka miesięcy.

Atrakcją dzielnicy Santa Teresa (klimatem przypominającą trochę Lizbonę) była przejażdżka tramwajem. Niestety tramwaj zlikwidowano, bo jest niebezpieczny (na razie władze ignorują plakaty z Oddajcie nam tramwaj!), czym byłam strasznie zawiedziona. Na szczęście artystyczna atmosfera dzielnicy (dla mnie jednej z ładniejszych w mieście) pełna galeryjek i barów zrekompensowała ten zawód.

Świetny pomysł na ożywienie okolicy miał pewien chilijski artysta, Jorge Selarón. Projekt, rozpoczęty w 1990 a trwający do dziś jest prosty- artysta ozdabia 125 schodów kafejkami z całego świata, tworzy wyjątkową mozaikę, a współtworzyć ją może każdy przez podarowanie kafelka. Często można spotkać brodatego artystę przy pracy. My mieliśmy frajdę wyszukując kafelki z Polski i Portugali (tych było zdecydowanie więcej). Tak niewiele potrzeba, żeby upiększyć coś tak banalnego, jak schody, jak dodać trochę koloru i fantazji do szarej okolicy.

Piękne to turystyczne Rio, bez dwóch zdań. I ciąg dalszy nastąpi (nie może być za szybko, bo naszła mnie ochota by znowu gdzieś daleko wyjechać…)

Rio is much more than its beautiful beaches (well, during winter time beaches are always the most appealing element of exotic countries for many people). Today, after Copacabana and Ipanema, I invite you virtually to see Cristo Rei, Pão de Açúcar, Santa Teresa district, old town and Escadaria Selarón .

The statue of Christ the Redeemer that is not only the symbol of Rio de Janeiro but also one of the seven modern wonders of the world, is known by everybody. You probably have seen it countless times in TV, and on the screen it really does seem impressive. In reality, it is smaller than one could expect, it you don’t get the overwhelming impression that it dominates over the cidade maravilhosa. But still, when in Rio, one must go to Corcovado and see Cristo Rei, on the contrary it would be as if missing Eiffel Tower in Paris, or the Statue of Liberty in New York. And of course, there is only one posture you can have when posing for a memorial photo. The price can make you think twice if you are really sure to buy the ticket, a huge queue can make you even more uncertain. But still, it is the Cristo after all, 38 meters high, whose head is 3,5 meters and weighs 9 tons. Impressive. You can get there on foot or by a cable car (often accompanied by a samba band).The Lonely Planet recommends to go there just before the sunset to get the best pictures over the bay. Honestly whenever you go, you will be astonished by the beauty of the view. If you are lucky enough to actually see anything, as many times the clouds cover the view. The weather during our holidays in Brazil was far from being perfect, and we almost lost hope to go to Corcovado, fortunately 2 days before going back home it was only partially clouded and we can check this famous touristic attraction from our list.

For the breathtaking views we recommend Pão de Açúcar, the Sugarloaf, which is another must see on touristic map of Rio. Despite the crowds, I will probably never forget the perfect view that made me dream of living for few months in Rio de Janeiro.

On the list of 10 things you must see when in Rio, there was a ride on a tram in Santa Teresa district. You can just imagine my disappointment when I found out it was closed for being considered too dangerous. The authorities ignored countless posters with Give our tram back! Fortunately, the bohemian atmosphere in the district I personally consider one of the most charming in Rio (it somehow reminds me of Lisbon), full of charming galleries and little stores made up for the lack of unsafe ride.

The other place I liked (as if there were any places I disliked in Rio) were Selarón’s stairs. This Chilean artist had a great idea to revitalize the area he lived in, starting his never ending project in 1990. He simply decided to decorate 125 steps with colorful tiles from all over the word (everone can “participate” by donating tiles). We had a lot of fun trying to spot ones from Poland or Portugal (there were more of luso ones). The project confirms that you don’t need a lot to embellish something as trivial as stairs and to add some color and imaginations into our grey lives.

Without a doubt, touristic Rio is a beautiful (yet incomplete) city. To be continued (give me some time, as now I have to beat the desire to go again to some exotic country)

Copa, Copacabana vs Garota de Ipanema

Ciężko jest napisać tylko jeden post o Rio de Janeiro, dlatego zamiast jednego wyczerpującego wszystkie 1000 opowieści związane z Cidade Maravilhosa, podzielę relacje na kilka (naście?) krótszych części.

Na początek będzie o najsłynniejszych plażach (nieprzypadkowo- zimą można się troszkę ocieplić wspomnieniami). Od razu włączyłam sobie wprowadzającą w nastrój muzykę i zrobiło się jakoś jaśniej w pokoju :)

Copacabana to chyba jedna z najbardziej znanych plaż świata, 4,5 kilometrowy odcinek raju (choć naszym gustom bardziej odpowiadała Ipanema), gdzie na działanie słońca wystawiają swoje wdzięki najpiękniejsi z pięknych, gdzie mistrzowie futbolu przechwalają się swoimi umiejętnościami, gdzie zabawa nigdy się nie kończy. My jednak nie do końca daliśmy się uwieść urokowi Copacabany. Za tłoczno, za pretensjonalnie, za komercyjnie, za głośno. I drożej niż na Ipanemie. Zmorą są także plażowi sprzedawcy, oferujący dosłownie wszystko: od jedzenia (smażone przekąski, orzeszki, kanapki, chipsy, po legendarne ciastka o globo), po ubrania (stroje kąpielowe, parea, kapelusze), ręczniki, ręcznie wykonaną tandetną biżuterię.

Plaże mimo, że miejskie, są czyste i idealne dla amatorów sportów plażowych, co kilkadziesiąt metrów można znaleźć bramki do gry w piłkę nożną lub siatki do siatkówki plażowej, albo do futevôlei, czyli połączenia obu tych sportów. Zresztą do właśnie na deptaku widać gołym okiem, jak ważny jest ruch dla cariocas (mieszkańców Rio). W niedzielę zamykany jest ruch uliczny, żeby mogli biegać czy jeździć na rolkach/ rowerze nie tylko na deptaku. Nie samym sportem jednak carioca żyje, dlatego liczne przyplażowe bary zawsze są pełne.

Ipanema, plaża rozsławiona piosenką skomponowaną przez Antônio Carlosa Jobim i Vinícius de Moraesa, wielokrotnie wykonywana przez wiele międzynarodowych sław, jest mniej zaludniona, mniej turystyczna, mniej jest namolnych sprzedawców.

Złocisty piasek, niebieska woda, słońce (nam niestety nie do końca pogoda dopisała), oraz zachwycający widok na Rio. Nic więcej do szczęścia nie trzeba, ewentualnie można sobie kupić caipirinhę czy wodę z kokosa.

Jak jesteśmy przy plażach, to muszę napisać, że Copa i Ipa nie są jedynymi plażami miejskimi Rio, my nasz pierwszy dzień po przylocie (i chyba jeden z lepszych pogodowo dni naszego pobytu w Rio) spędziliśmy na plaży Sao Conrado, widoki (jak widać na załączonych obrazkach) też są godne polecenia.

Copacabana i Ipanema to serce miasta, mimo, że znajdują się dość daleko od prawdziwego centrum miasta.

It's hard to write only one post about our holidays in Cidade Maravilhosa, that is Rio de Janeiro. So instead of limiting myself to one big story about 1000 different things I wanted to tell you about, you can expect numerous shorter parts. And many photos, as one can go completely camera wild in such a photogenic city.

Let’s start with one of the world’s famous beaches (well, as it is winter time, and this year it happens to be a cold one, I needed some of warmer memories). To put me in the mood, I listened to some songs about Ipanema and Copacabana and somehow it immediately got little brighter in the room.

Copacabana- when you hear the word, you know what to expect, even if you haven’t ever been to Rio. Copacabana- 4.5 km of a paradise (although in our personal voting, Ipanema always won), where only the most beautiful of the beautiful people sunbaths showing their perfect almost naked bodies, where football masters show off, where party never ends.

'

Somehow we weren’t seduced by its charm. It was too crowded, too commercial and pretentious, too loud, and too expensive. And well, I really don’t like to be disturbed every 5 minutes by a some beach vendor offering everything: food (fried snacks, nuts, chips, sandwiches, legendary biscuits o Globo), clothes (bikinis, sarongs, hats), towels, hand-made tacky jewelry.

I normally don’t like urban beaches, but those in Rio really are an exception, clean and wide, ideal for beach sports enthusiasts, every few meters you can find equipment to play soccer or volleyball, or practice footvolley, which is extremely difficult combination of two of them. Simply by walking down a promenade you can see clearly how important exercise is for Cariocas (inhabitants of Rio). On Sunday, the road next to the beach is closed for traffic so that people can run or skate or cycle. But the truth is that one’s life can’t just limit to sport, that’s why all beach bars and cafes are always full.

Ipanema beach was made famous by a song composed by Antonio Carlos Jobim and Vinicius de Moraes, performed later by many international celebrities. It is our top choice: less populated, less touristic, there aren’t that many annoying beach vendors. Andsand is gold, water blue, and it has really breathtaking view of Rio. You don’t need anything to feel happy. Well, you can always have a caipirinha or coco water. And better weather.

Since this is beach related post, I should mention that Copa and Ipa aren’t the nly urban beached in Rio worth recommending. In fact, we spent our first day relaxing after the flight on almost deserted Sao COnrado beach, where the views (as you can see on the pictures) are also spectacular.

Copacabana and Ipanema are definitely the heart of the city, even if located quite far from the true center.