Guest post by Aggy: Five Indonesian Food to Die For

Lubię chodzić do restauracji, by próbować dań z różnych krajów. Takich, gdzie już byłam i przez smakowanie smaków, powiedzmy włoskich, na chwilę przenieść się do restauracji, gdzie nasz znajomy zabrał nas na najlepszą w naszym życiu pizzę. Albo do kuchni krajów, gdzie jeszcze nie byliśmy, ale mamy ogromną ochotę pojechać. 

Dzisiejszy post jest postem gościnnym napisanym przez Aggy z Dream Explore Wander (nie wiem czy pamiętacie, jakiś czas temu napisałam posta gościnnego o Bukareszcie właśnie na post Aggy), która przedstawia nam najlepsze i najbardziej typowe dania swojego kraju, Indonezji. Ostrzeżenie: posta najlepiej przeczytać po posiłku, czytanie „na głoda” może skończyć się napadem ataku głodu.

Every once in a while I like to go to a restaurants that specialise in a cuisine of some more or less exotic country. If it is a country I already visited, my eating, let’s say something Italian, I can imagine for a while I’m in Italy where our friend from Roma took us to a place where we had the best pizza in our life! Or we go to the places to have some meal from a country we dream of going.

Today's post is a guest post written by Aggy from Dream Explore Wander (you may remember her, as some time ago I wrote a guest post about Bucharest that is available on her blog). She shows us the best and most typical dishes from her country, Indonesia. Be warned: it’s better not to read the post before eating, as you may end up very hungry.  

 Five Indonesian Food to Die For

Indonesia. Many boast about the undoubtedly beautiful islands, the clear blue sky, the stunning beaches, the lush forests and its natures and of course the hot, tropical weather. However for me, there is nothing I love more than its food. Yes, I am a proud foodie, and I am also proud to say that my home country has the most delicious food in the whole world. 

I was born in the town of Yogyakarta, which is located in the Java island, the most populous island in Indonesia. Almost all my life I have been accustomed to Javanese cuisines and other cuisines coming from other islands which has become a favourite in our island. I don’t think one blog post is enough to describe my love for Indonesian food, but here are five favourite Indonesian food which I highly recommend you to try when you visit my home country!

Satai

The “proper” or I’d like to say the more “posh” way to say this cuisine is satai, but us locals like to call it sate - check out the “ai” replaced by “e”. It sounds more down-to-earth when you pronounce it like that. Sate is basically meat put in a skewer and grilled, the best sate are known to be grilled traditionally over hot charcoal. There many kinds of sate: chicken, beef, mushroom, fish, lamb, pork - you name it, we’ve got it! But my two favourite sate are the classic chicken and mushroom. The chicken or mushroom are usually marinated before the grilling process, take a bite from a sate and you will see that it’s bursting with flavours. Chicken sate is best served with peanut sauce with a drizzle of sweet, dark soy sauce. The mushroom sate is served the same. Both sate is best eaten with fresh cut chilli (if you’re a fan of chilli like me) and shallots. 

Gado-Gado and Lotek

You’d be amazed how easy it is to be a vegetarian in Indonesia. Exotic fruits and vegetable are easily found in local markets, we are huge fan of soya beans too. Gado-gado and lotek are one of those quick dishes, you can say it’s our McDonalds since they are so easy to make and considered to be a fast food. It’s definitely a healthy lunch/dinner option when you’re in a rush. Both almost has the same ingredients: spinach, green beans, bean sprouts, tofu, cabbage served with peanut sauce (yes, we are a fan of peanut sauce). The difference is in the sauce, although both have the same based ingredients, in gado-gado the sauce has extra coconut milk. The serving of the sauce is also different, in gado-gado the sauce is put on top of the vegetables whereas in lotek the sauce is mixed together. In gado-gado they also put boiled egg, potatoes, cucumber and tomatoes.

Soto

This is a famous dish in Indonesia which you can easily get in Java. Like sate, there are different kind of soto even for a classic chicken soto, there can be many version. Soto is hot, refreshing soup. The one I like most is chicken soto with clear chicken broth filled with pieces of shredded chicken, cabbage, bean sprouts and rice. The key ingredient is the broth, we say that if the broth is good then the whole soup is undoubtedly delicious. Soto is usually eaten with side dishes like fried tempe (soyabean), tofu and quail egg sate. It’s so simple and delicious.

Bakso

Bakso is also a type of soup, and is a popular street “snack”. Bakso is made from meatballs, usually made from beef, served with hot beef broth garnished with spring onion and fried shallots. You can have fried meatballs, pangsit (Indonesian crispy wonton) and tofu with it too if you prefer.  It is sometimes considered as snack because it’s light food. People tend to add rice or noodles when they want to have it as lunch. It’s one of those food that you eat when catching up with the girls or just having a good gossip.

Gudeg

I have to tell you about gudeg. The people of Yogyakarta are known for their sweet tooth, we even put a little bit of sweetness into our savoury meal and gudeg is one of them. When you go to a gudeg stall, you will find a lot of dishes and a portion of gudeg is a combination of it all. Usually you will find brown egg, brown tempe and brown tofu - all brown because they have all been cooked with dark, sweet soya sauce and other spices thus the brown colour. There is also krecek in gudeg which is beef skin cooked in red, spicy sauce. The main ingredient of gudeg is jack fruit. The young jack fruit is also brown-coloured as it has been steamed with palm sugar before leaving a soft, sweet taste. Gudeg can vary in different cities in Indonesia, but the sweet type is most popular in Yogyakarta. My town is known as a gudeg city and is known to have the best ones!

And there you have it the five Indonesian food to die for. Of course all food are best eaten with krupuk which is crackers, very popular in Indonesia. For me, without krupuk something is missing when I’m eating. The most famous krupuk is made from shrimp and has the most scrumptious taste. There are different krupuk for different meals, but that would be another post :)

Have I made you drool and pack your bags to Indonesia yet? I hope I have. 

Zachęcam do zaglądania na bloga Aggy, która niedawno zaczęła nową serię postów poświęconych jedzeniu- Dewlicious. Tu macie linki do jej bloga, twitter i facebooka. A jeśli macie ochotę napisać gościnnego posta dla mnie o jedzeniu, proszę o kontakt.

If you liked the guest post, here are all the link you need to follow Aggy’s blog: blog, twitter and facebook fan page. She’s recently started her own food-related post series- Dewlicious. And if you feel like writing a guest, food-related post for me, please feel free to contact me. 

Experiencing Food in Seville by Cat Gaa

Pora dziś na post z serii ‘Smaczny świat’, której to serii przedsmak mieliście już w grudniu. Nie ruszymy się z półwyspu iberyjskiego. Dziś, dzięki Cat, poznamy, co i jak jedzą i pija w Andaluzji (kuchnia Hiszpanii jest bowiem tak zróżnicowana, że nawet jeśli już wystarczająco was zanudziłam specjalnościami  Katalonii, to mam nadzieję, że kilka nowych rzeczy z tego postu gościnnego wyczytacie). Staram się pisać wszystkie posty w 2 językach, ale jest to dość czasochłonne, dlatego postanowiłam, że postów gościnnych z lenistwa nie będę tłumaczyć. Zawsze jest google translator i zgadywanie o czym jest post patrząc na zdjęcia.

Czytam wiele blogów expatów mieszkających i piszących z Hiszpanii i blog Cat jest jednym z moich ulubionych, zapraszam zatem do zajrzenia na jej bloga, facebooka oraz twittera. I mam nadzieje, że uda mi się Caat poznać osobiście, bo jest szansa, że zawita ona na Zieloną Wyspę, zamiast botellón na świeżym powietrzu będzie  jednak siedzenie w pubie :)

In December I posted a teaser for my new series of guest posts that I will be featuring on my blog starting from today. The first post from ‘Tasty world’ series was available only in Polish as I decided not to translate guest posts (hopefully photos gave you a vague idea of how tasty Portuguese dishes are, and maybe one day some other gust bloggers will write about this country or his favourite Portuguese food). Today, we still are in the Iberian Penisula, and thanks to Cat from Sunshine and Siestas we will find out what and how people in Andalucia eat and drink.

There are many blogs written by expats in Spain, and Cat’s is in my personal top 3, so if you still haven’t discovered it, check her website, facebook and twitter. I hope that I meet her soon, as she may be coming to Ireland soon, instead of botellón we may just stick to a nice old Irish pub.

Experiencing Food in Seville

Like many Mediterranean cultures, the sobremesa – what happens around the dinner table – is important. Dining experiences are often transformed into business meetings, family gatherings and informal get-togethers that bring people to eat, drink and be merry.

Seville’s dining scene is no exception, and it’s coming to call the streets lined with bars and restaurants a sevillano’s living room. Eating out in the capital of Andalusia is a memorable lesson in socializing in this bustling city, whose warm climate and sprinkling of plazas are inviting during the entire year.

De tapas como un Sevillano – Eating like a Sevillian

Meals
For most Spaniards, mealtime is an important gathering, and people eat up to five times a day! Breakfast is important in Seville, usually consisting of a toasted sandwich of olive oil, crushed tomato and sliced Iberian ham with coffee and orange juice, but the midday meal is the largest. Typically eaten between 1:30 and 3:30 in the afternoon, la comida is heavy, has several plates and often lasts for a few hours. Dinner tends to be lighter and served after 8pm. Sevillanos linger in restaurants, moving from beer to coffee to liqueurs or mixed drinks, all in the name of a leisurely lunch and the urgency of celebrating food and life.

Merienda
Even after a large meal, there’s always room for merienda, or a midafternoon snack. Between 5 and 6 p.m., many sevillanos meet friends for a coffee and pastry, often stretching into the long hours of afternoon. Common are chocolate pastries and petit fours, though ice cream can be substituted in during the hot summer months. While many coffee houses are present on Seville’s ancient streets, crammed between gastrobars and chain fashion stores, Confiteria La Campana is the most beloved. A long bar displaying treats for every taste is attended to by workers dressed in pinstripes and aprons, providing an Old World Charm for patrons. Its outdoor tables in Plaza de la Campana are inviting for a rest between shopping or sightseeing.

El Tapeo
Spain’s gastronomy has long been the subject of heralding and high critique, and its tapas scene, called el tapeo, is one of the most famous aspects of food culture in Seville. Small dishes of hot or cold food are a popular way to snack before a meal or even eat, and tend to cost between 1,80€ and 4,00€ in Seville. Oftentimes, eating three or four are enough for a meal, but do as the sevillanos and eat just one at each bar, washed down with a beer or sherry, and move on to the next place. The tapeo in Seville can be found in any neighborhood, but the crowded bars are packed for a reason! Be sure to try sevillano classics, like fried fish, a small sandwich of minced meat called a montaíto de pringá or gazpacho, a cold, tomato-based soup. The tapeo is the busiest on the weekends during meal times.

De copas como un Sevillano – Drinking like a Sevillian

De botellines
Seville’s local beer, Cruzcampo, is the best remedy for blazing days in the Hispalense, as locals call the city. Small glass bottles of beer, called a botellín, or small bottle, are kept chilled and are a sevillano’s choice of beverage with a meal. Botellines go hand in hand with the city’s most memorable dishes. Great places to witness la vidasevillana are Plaza del Salvador, home to a salmon-pink cathedral, and Plaza de los Botellines in the Macarena neighborhood.

De copitas
Cocktail bars, called bares de copas, are popular ways to pass weekend afternoons between mealtimes. Sevillanos love gin tonics and trendy bars, which are easy to find in the center and around the Maestranza bullring. Just don’t expect a Cosmo or Martini – copas in Spain are generally ordered with a brand of liquor and a refreshment, complemented with a slice of lemon. If you’re specifically looking for a cocktail, try The Second Bar on CallePlacentines, or else you’ve got the lion’s share of places to enjoy a bit of booze and the social scene.

De terraza
During the hot summer months, many discos move their bartenders to the rooftops of the cities or near the river, where the nighttime air invites sevillanos to the streets after closing them in their homes during the hot daytime hours. The establishments, called terrazas, often afford gorgeous views of the city at a premium, but they’re worth it! Roof, located inside the Casa Romana Hotel, has incredible vistas of the Cathedral and Salvador, whereas Puerto de Cuba pulsates late into the night right along the Guadalquivir River.

A trip to Seville is not complete without delving into the eating culture that makes the city’s culture accessible, familiar and fun. From the tart, brine-soaked olives to the flaky pastries, Seville’s food scene is one of its greatest traits – and certainly the most delicious!

Cat Gaa left the skyscrapers of Chicago for the olive groves of Andalusia five years ago. A fan of the tapeoand a cold Cruzcampo beer with the sun on her face, she publishes at Sunshine and Siestas, a lifestyle blog that combines all of the things she most loves: food, travel and the language mistakes that make her the effervescent guiri in her group of friends. Follow her on twitter and Instagram at @sunshinesiestas.

O Irlandki u Ajki

Niedawno na blogu Ajki napisałam gościnnego posta o Irlandii. Pewnie zauważyliście, że mimo, że Irlandia to kolejny przystanek na mojej prywatnej imigranckiej mapie, nie piszę o tym zielonym kraju za wiele. Ajka nie dała mi wyboru, postawiła sprawę jasno: ma być o Irlandii. Zapraszam więc na bloga Ajki do lektury posta mojego pióra! Tak, jesteście spostrzegawczy, Ajka niedawno napisała u mnie gościnnego posta o detalach maltańskich, jeśli w natłoku przedświątecznych zajęć go przegapiliście, to wypada nadrobić. A ja obiecuję, że jak tylko pogoda się poprawi (pobożne życzenie) i wybierzemy się na jakiś wypad po okolicach, irlandzkiego posta napiszę bez tygodniowych opóźnień!

W dzisiejszych czasach nikt nie pisze pamiętników, wszyscy mają bloga. Zakupy robi się w internecie. Listów się nie wysyła pocztą. Znajomych liczy się w setkach dzięki facebookowi. Czasami się jednak zdarza, że znajomości wirtualne przenoszą się do ‘reala’. Blog Ajki to jeden z pierwszych, który przeczytałam od pierwszego posta do ostatniego, dzięki niemu odkryłam też kilka innych. Nasza znajomość początkowo była wyłącznie wirtualna i ograniczała się do wzajemnego komentowania postów. Z Ajką łączy mnie nie tylko imię, ale też wyczulenie na detale oraz wspólnie spędzonych kilka dni na Majorce. Odkryłam zresztą, że z innymi bloggerkami- Anią i Ewą, które znałam wcześniej też ‘wirtualnie’, a które udało mi się poznać, nadajemy na wspólnych falach i mam nadzieję, że 2013 będzie rokiem obfitującym w podobne spotkania!

I try to write all my posts in 2 languages, my mother language, Polish and in universal English. Sometimes it’s difficults, especially lately, as I’m hosting some guest posts on my blog and also writing other to be posted on fellow travel blogs. I decided that guest posts won’t be translated (don’t worry next 2 guest posts for my ‘Tasty world’ guest blog series are in English), that is why this English version is different than Polish one. I won’t give you the link for my guest post on Ireland that I wrote some time ago for Ajka, a Polish blogger that was my first serious discovery in a travel blog world. Her blog was the first one I read from the first entry to the last, then I discovered Young Adventuress and did the same. Thanks to them I discovered many blogs worth following and found I have many things in common with travel bloggers. I was lucky to meet personally three really nice girls who happen to be bloggers I used to follow. Hopefully in 2013 I will meet more follow bloggers as some of them are planning to visit Ireland and who know, maybe I will plan to visit them in wherever they are currently staying?

Do you have a blog? Have you ever met personally any follow bloggers?

Post gościnny o Bukareszcie/ Guest post about Bucharest

Świat blogowania jest uzależniający. I nie chodzi tu tylko o pisanie bloga, ale bardziej o czytanie innych blogów. Każdy dzień zaczynam sprawdzając, czy pojawily się nowe posty na moich ulubionych blogach, potem wchodzę na facebooka i patrzę na ostatnie opisy na obserwowanych profilach bloggerów, a jakby tego było mało, ostatnio powstała świetna lista polskich blogów turystycznych, która skutecznie zajmuje mi prawie cały czas wolny. Czasu na pisanie własnych wpisów mam więc mało, a na dodatek obiecałam kilka postów gościnnych napisać (dwa już napisane)… Przez posta gościnnego napisanego na blog Aggy, który odkryłam przypadkowo (jak większośc blogów zresztą) kilka tygodniu temu i który sposobał mi się nie tylko przez przypadkową pobieżność naszych imion (Aga-Aggy), ale także przez wspólny przystanek na naszej expatowej drodze, zaczęłam wspominać Rumunię. Aggy bowiem po epizodzie we Francji, znalazła się na studenckiej wymianie w Bukareszcie. I zaprosiła mnie do napisania posta o tym mieście. Ostatnio coraz częściej wspominałam rumuńską przygodę, która trwała prawie 10 miesięcy i skończyła się szybciej niż planowaliśmy. Posta o Bukareszcie, w którym wyjaśniam, że nie zakochałam się w tym chaotycznym, acz ciekawym mieście od pierwszego wejrzenia, można przeczytać na blogu Dream Explore Wander (wersja tylko po angielsku z oczywistych powodów). Zapraszam serdecznie do lektury i do polubienia facebooka DEW.

Pisząc posta o Bukareszcie musiałam przejrzeć zdjęcia… I ogarnęła mnie nostalgia. Nie żebym od razu chciała wskoczyć w pierwszy samolot lecący do Rumunii, ale chciałabym pokazać Wam kilka miejsc, któte warto odwiedzić. Bukareszt to dobra baza wypadowa, jest kilka miejscowości, które nadają się na jednodniowe wypady. Jak tylko uda mi się znaleźć wolną chwilę, to obiecuję, że pokażę Wam fajny zamek czy pałac (nigdy nie nauczę się różnicy) w Sinaia oraz klimatyczne transylwańskie miasteczko Brasov, które aspiruje do bycia rumuńskim Hollywoodem. A na razie zapraszam do lektury mojego gościnnego posta oraz bloga Aggy.

Byliście kiedyś w Rumunii? Czy na Wschód raczej Was nie ciągnie? A może Wy też jesteście uzależnieni od czytania blogów? Może mi chcecie jakieś polecić?

I’m getting more and more addicted to blogging. And it’s not only about writing my own small blog, but also reading hundreds of blogs. Basically I start every single day checking if my favorite bloggers have posted something new. Then I check my fcb to see if they have updated their statuses or posted some new links… Then between working and being bit lazy, I don’t find much time to write my own posts. Recently I’ve also promised to write some guest posts and don’t want to let nobody down (two are already written and posted on great blogs, details to follow), I have food related guest posts ready to be posted on my own blog in my new project “Tasty world”…  I love the whole idea og the guest posts, as you can get to know new bloggers that you may have missed  

The first guest post I’ve written was for Aggy, Indonesian girl that lives in Romania. Like with most of my favorite blogs, I discovered her by accident and had to read few days all the archives to be up to date (another reason I don’t have enough time to post more on my own blog, when I like a certain blog, I read all the old entries as well). Aggy shares with me not only the accidental similarity of our names (Aga-Aggy), but also a stop in our expat road- Bucharest. When she asked me to write a guest post, I didn’t hesitate for a moment, I knew I had to write about this city. After moving again I was feeling nostalgic about the first city we chose as our temporary destination and after talking with Nuno I remember all the good, but also all the bad experiences.  I didn’t fall in love with the city, and you can read why on Dream Explore Wander. 

Writing a post on this chaotic city meant I had to go through some old photos and I remembered some short trips we made. I promise to write about two of my personal favorites- Sinaia and Brasov soon. In the meantime, feel free to read my post “Not another pretty city” and follow Aggy’s blog and facebook.   

Have you ever been in Romania? Or is it on your list? Are you a blog addict and want to recommend me some of your favorite bloggers?

Detale i drobiazgi maltańskie

Dzisiaj mam przyjemność przenieść się dzięki Ajce z szaro-burej Irlandii na słoneczną Maltę. Ajka z bloga Całe życie w podróży to jedna z tych osób, które odbierają świat na podobnych do mnie falach. Mamy podobne spojrzenie na podróże, zwracamy uwagę na te same rzeczy, dzięki niej poznałam kilka fajnych blogów, bo gust mamy tak podobny, że podobają nam się te same rzeczy. Już od dawna chciałam poprosić właśnie Ajkę o napisanie czegoś na mojego bloga i zrobiła mi gwiazdkowy (trochę wcześniejszy) prezent.

Kiedy Agnieszka zaproponowała mi gościnny wpis, pomyślałam o czymś, na co obydwie zwracamy uwagę w czasie wyjazdów. Należymy do grupy osób, na które inni patrzą nieco podejrzliwie. „Na co ona patrzy?”, „Co tam w górze widzi?”, „Co ona właściwie fotografuje?”, „Przecież tam nic nie ma ciekawego!” – wiele razy spotkałam się już z takimi reakcjami wypatrując… detali. Drobiazgów, które tworzą specyficzny klimat danego miejsca. Od kiedy zwracam na nie uwagę, jestem bardziej zadowolona ze swoich wyjazdów. Poszukiwanie wymaga uwagi i świadomego zwiedzania.  Poza tym, jest wielką frajdą.  Południe Europy kocham za to, że tam nawet proste rzeczy potrafią być piękne.

Będąc w tym roku na Malcie, ucieszyłam się bardzo, kiedy już w pierwszej chwili zauważyłam, że jako poszukiwaczka niespodzianek i detali, nie będę się na wyspie nudzić. Malta jest Krainą Detali, co stwierdzam oficjalnie :) Mogłam biegać z aparatem, zaglądać w każdą dziurę i wiedziałam, że nie tracę czasu, bo na każdym kroku coś na mnie czeka. Małego, sympatycznego, wywołującego uśmiech.

Na Malcie mogę wyodrębnić kilka grup detali na które warto zwracać uwagę. Wszystkie z nich możecie zobaczyć na przygotowanych przeze mnie zdjęciach, przy czym specjalnie wymieszałam ze sobą różne tematy, żeby przyjemniej się Wam szukało :) Zawsze jest to okazja na poćwiczenie spostrzegawczości, jakże ważnej przy rozglądaniu się za dekoracjami i ciekawymi elementami. Najbardziej rzucającym się w oczy detalem, są cudownie obudowane balkony. Na Malcie spotkałam się z tym po raz pierwszy. Kolorowe, wypukłe, różnorodnie zdobione. Wyglądają pięknie i cudownie przełamują beżowe odcienie ścian budynków. Wyglądają jak przyklejone przez dziecko do modelu papierowego domu na zajęciach plastycznych. Mimo, że podobne, każdy z balkonów jest trochę inny.

Kolejną grupą są kołatki do drzwi. Robiłam o nich osobny wpis u siebie, ponieważ uważam, że zasługują na uwagę. Ich różnorodność jest zachwycająca. Ile domów, tyle kołatek. Najpopularniejsze są te z delfinami i motywami morskimi, a także z lwami i niezbyt przyjaźnie wyglądającymi stworami, rodem z bajek dla niegrzecznych dzieci. Biorąc pod uwagę mix kolorów drzwi, mix wzorów kołatek i ich odcieni, stopnia zniszczenia itd. powstają nam tysiące kombinacji sprawiających, że poszukiwanie nowych ujęć jest wielkim detektywistycznym wyzwaniem. Łatwo też trafić na lubiane przeze mnie dekoracje, takie jak ozdobne donice z pięknymi kwiatami, miniaturowe ogródki z kolorowymi budami dla psów czy klatkami z kanarkami, poukrywane pod krzakami pluszowe miśki czy rozwieszone w oknach wielobarwne koce. Z przyjemnością zawsze patrzę też na nazwy ulic, tablice z napisami, które wyglądają inaczej niż te ponure, bardzo służbowe, kojarzące mi się z Warszawą i innymi miastami w Polsce. Tak niewiele wysiłku potrzeba, aby wyglądały po prostu ładnie, przyjemnie dla oka. Jest mi od razu milej, kiedy patrzę na te małe dzieła.

Malta jest krajem katolickim z dużą grupą osób praktykujących. Kościołów jest mnóstwo, a tym, na co zwróciłam uwagę, są wyjątkowo tandetne światełka, którymi obłożone są całe ich fasady. Ma to jednak w sobie coś intrygującego, ładnie musi wyglądać, kiedy się świecą. Wielu mieszkańców decyduje się na ozdobienie ścian domów, tuż przy drzwiach podobiznami Maryi czy Jezusa. Nie fotografowałam wszystkich, ponieważ nie byłam w stanie. W tym przypadku wena Maltańczyków jest chyba nieskończona.

Maltańskie detale dały mi dużo radości z ich odkrywania i chętnie wracam do nich oglądając zdjęcia. Ciekawa jestem jak Wy zwiedzacie miejsca, w których jesteście – czy patrzycie na tzw. „całokształt” czy poświęcacie czas i energie na poszukiwanie i wynajdowanie tych wszystkich szczegółów? Oprócz opisanych, mogą być to także ciekawe rysunki na murach, rzeźby, a nawet ciekawe kolory i faktury ścian. Ja je uwielbiam. Agnieszka też. A Wy?

Jeśli nie znacie jeszcze bloga Ajki, zapraszam na jej stronę Całe życie w podróży oraz do polubienia jej facebooka.

Smaczny świat odcinek 1

Dzisiejszy post jest postem gościnnym, napisany przez Marzenę z firmy Smaki Portugalii, która zgodziła się przybliżyć Wam smaki Portugalii właśnie (ja mogłabym być za stronnicza i posądzona, że to Nuno dyktował mi, co mam napisać. Nie mogłam się powstrzymać i dodałam moje 3 grosze).

Kuchnia portugalska jest niezwykle wyjątkowa i bogata, zupełnie innych przysmaków skosztujemy na północy kraju w regionie Trás-os-Montes, co innego zaserwują nam w Algarve na samym południu, a inne dania są w menu na wyspach- Maderze i Azorach. Z jakiegoś powodu kuchnia portugalska  to wciąż mało odkryty ląd.  Próbujemy to zmieniać.

Zacznijmy od produktów, które są charakterystyczne dla tego najbardziej wysuniętego na zachód państwa Europy. W kuchni każdego szanującego się Portugalczyka nie może zabraknąć portugalskiej oliwy, która ze względu na swe walory smakowe i najwyższą jakość, nazywana jest płynnym złotem.Oliwa z oliwek zaliczana jest do skarbów kulinarnych Portugalii. Część z tych, którzy jej spróbowali, uważa, że jest najlepsza na świecie (Nuno jest wręcz o tym przekonany). Inne popularne portugalskie produkty to : oliwki (zawsze z pestką), ryby, chleb (polany oliwą pyszny!) , owoce morza, kawa, dojrzewająca szynka – presunto, kiełbasy – chouriços (byłam od krok od kupienia specjalnego  naczynia assador de chouriço, żeby je serwować znajomym), kiełbasa wytwarzana z krwi (morcela), alheira, sery (szczególnie płynne sery Queijo da Serra, Queijo de Azeitão oraz twardy ser o intensywnym smaku queijo da Ilha z Azorów), owoce: ananasy z Azorów, pomarańcze, figi i migdały z Algarve, śliwki z Alentejo, gruszka pêra-rocha, czereśnie (te z Resende podobno najlepsze, tak twierdzi mój domowy ekspert), truskawki z Ribatejo, melony i wiele, wiele innych (proszę zwrócić uwagę, że Portugalczycy dumni są ze swoich dóbr regionalnych, u nas w Polsce nie zwracamy uwagi na to, skąd dokładnie pochodzą produkty, które kupujemy, nie ma to bowiem zasadniczego wpływu na ich smak czy sposób przygotowania).

Nie możemy nie wspomnieć  o portugalskich winach, docenianych przez znawców na całym świecie. Żeby daleko nie szukać dowodu: w maju tego roku wino Poliphonia Signature 2008 z regionu Alentejo zostało wybrane na konkursie w Brukseli najlepszym winem świata.Oprócz wina czerwonego i białego, w Portugalii możemy napić się również wina zielonego – lekko musującego, delikatanie kwaskowatego,  idealnego na upalne dni (moja mama po wakacjach w Portugalii się właśnie od  vinho verde uzależniła, na szczęście można je już kupić w Polsce). Najlepiej rozpoznawalnym winem, które rozsławiło Portugalię jest Porto. Niewiele jest chyba osób, które nigdy o nim nie słyszało. Ale jeśli należysz do tej grupy to wyjaśniam, że należy ono do win wzmacnianych, w odpowiednim momencie fermentacji dodaje się do niego brandy. Innym wzmacnianym winem jest Madera, do której dodaje się alkoholu destylowanego.

To co wyróżnia portugalską kuchnię, to nie tylko doskonałe produkty, z których przygotowywane są dania, to również celebracja, z jaką są spożywane. Godziny posiłków wyznaczają rytm dnia i są absolutną świętością w Portugalii (coś o tym wiem, musiałam się przestawić na celebrowanie posiłków, a teraz nie wyobrażam sobie innego podejścia do jedzenia).Śniadanie, to szybki posiłek w drodze do pracy: zazwyczaj kawa z mlekiem i coś słodkiego. Obiad spożywany jest najczęściej osobno na mieście, podczas godzinnej przerwy w pracy. Jednak na kolację, cała rodzina zbiera się przy wspólnym stole. To bardzo ważny posiłek dnia. Nie przypomina zupełnie polskiej kolacji. Składa się najczęściej  z 2 dań.Każdy posiłek kończy się najczęściej małą filiżanką kawy (Nuno po wszystkich naszych podróżach twierdzi, że jedynie we Włoszech i Portugalii wiedzą, jak przygotować dobrą kawę. Nie potwierdzam ani nie zaprzeczam, kawy nie pijam) .

O daniach portugalskich można by napisać książkę (niejedną i zapewne wiele już powstało), trudno wybrać kilka najbardziej charakterystycznych, bo jak wspominałam, wszystko zależy od regionu. Im bardziej na północ i wgłąb kraju, tym więcej spożywa się mięsa. Od dań mięsnych też zacznijmy: leitão da Bairrada (pieczone prosię), bitoque (stek serwowany z jajkiem sadzonym oraz frytkami i ryżem), bifana – niezwykle prosta i bardzo popularna bułka z kawałkiem mięsa i musztardą (podobno posiłek obowiązkowy, jak się umawiasz z kumplami w barze na oglądanie meczu), tripas à moda do Porto (flaki z Porto), Francesinha (rodzaj kanapki z wielu warstw z mięsem, sosem i jajkiem/ ja dodam tylko, że nie do końca rozumiem sławę tego dania, ale Nuno często na emigracji wspomina właśnie smak francesinhi), feijoada à transmontana (fasolada z regionu Trás-os-Montes).

Rybnymi symbolami Portugalii i jednym z najbardziej popularnych dańsą grillowanie sardynki i suszony dorsz. Będąc w Portugalii nie można nie spróbować jednej z tysiąca potraw z bacalhau-dorsza, prawdziwego portugalskiego króla ryb. A do tego warto zamówić ( innego dnia, bo porcje w Portugalii są raczej pokaźnych rozmiarów) sardynki grillowane, ośmiornica pieczona w piekarniku z oliwą i czosnkiem (polvo à lagareiro), arroz de marÍsco (ryż z owocami morza), Amêijoas à Bulhão Pato (rodzaj małży według przepisu poety Bulhão Pato). Wymienić można wiele przepysznych dań, warto więc zaplanować dłuższe wakacje w Portugalii, żeby móc ich wszystkich  spróbować.

Nie mogę też nie wspomnieć o słodyczach (Marzena chyba czyta w moich myślach, bo deserów nie można pominąć!).  W tym przypadku również są one charakterystyczne dla poszczególnych regionów: ovos moles de Aveiro, Dom Rodrigo z Algarve, queijada de Sintra, fofos de Belas, tarte de amêndoa, baba de camelo, lampreia de ovos, pão de ló, filhoses, sonhos, leite creme, arroz doce,  bolo de mel da Madeira.I oczywiście słynne pastel de nata, czyli babeczka z ciasta francuskiego wypełniona śmietankowo-budyniowym nadzieniem.  Pochodzi oryginalnie z cukierni w Belém w Lizbonie (pastel de Belém), a dokładna receptura jej produkcji ukrywana jest z powodzeniem od ponad 150 lat. Podawane są zazwyczaj ciepłe, posypane cukrem pudrem i cynamonem.

Tym słodkim akcentem kończymy relację. Mam nadzieję, że narobiłyśmy Wam smaku. Jeśli macie to szczęście i mieszkacie w Warszawie, możecie wybrać się w każdą sobotę na BioBazar przy ul. Żelaznej 51/53, od godziny 8:00 do 16:00 (stanowisko Smaków Portugalii znajduje się w hali po lewej stronie od bramy wjazdowej) i zrobić zapas portugalskiej oliwy, oliwek,  konserw rybnych oraz wielu innych produktów (pełną listę znajdziecie tutaj). A całą resztę odsyłam do sklepu internetowego, gdzie można kupić przepyszne portugalskie produkty. Polub stronę Smaków Portugalii na facebooku , dzięki temu będziesz na bieżąco!

W poprzednim poście wyjaśniłam, że to jest pierwszy post z cyklu postów gościnnych "Smaczny świat". Jeśli chciałbyś też napisać smacznego posta, proszę o kontakt.

Smaczny świat/ Tasty world

Uwielbiam odkrywać nowe miejsca. Uwielbiam też odkrywać nowe smaki. Z połączenia tych dwóch składników- podróżowania i jedzenia powstał pomysł serii gościnnych postów „Smaczny świat”. Od jakiegoś już czasu chciałam stworzyć cykl postów zadedykowanych kuchniom czy potrawom różnych zakątków świata. W wielu krajach kuchnia i jedzenie to ważny element kultury i osobiście uwielbiam czytać blogi, które między posty podróżnicze wplatają wątki kulinarne. A jeśli do tego jeszcze SA one zobrazowane apetycznymi zdjęciami, to już przepadłam. 

Moja siostra przeglądając nasze zdjęcia z Brazylii, skomentowała, że połowa zdjęć przedstawia nas jedzących lub pijących, albo co gorsza, na zdjęciu jest wyłącznie jedzenie. Pewnie trochę przesadziła, ale faktem jest, że czasem potrafimy sobie odmówić  zwiedzenia  kolejnego zabytku, ale nigdy nie przepuścimy okazji, by posmakować jakiegoś lokalnego przysmaku. Nie wiem czy się ze mną zgodzicie, ale uważam, że niepełne jest poznanie miasta, regionu, czy kraju który odwiedzamy, jeśli nie zjemy w nim kilku posiłków (oczywiście w barach i restauracjach, gdzie stołują się lokalni mieszkańcy).

Zaprosiłam do współpracy kilku bloggerów, dla których jedzenie jest ważnym dodatkiem do zaliczania zabytków podczas podróży. Będziecie mogli poczytać ich gościnne posty od stycznia 2013, jeśli też jesteście smakoszami, którzy podróżują albo turystami, którzy lubią jeść i chcielibyście włączyć się do mojego projektu „Smaczny świat”, proszę o kontakt na maila lub kontakt przez facebooka.

A żeby narobić Wam smaku, już jutro będzie można przeczytać o kuchni, która najbliższa jest mojemu sercu. Zgadniecie o jaką chodzi?

I love to discover new places. But I also love to discover new flavors. I always say that I am a foodie who travels or someone who can’t travel without tasting new local dishes. Travel and eating are kind of inseparable for me, so I’ve came up with an idea of starting a series of guest posts called “Tasty world”. I’ve wanted to start this project for some time now as I believe that in many countries, food is an important part of culture, and personally I love to read blogs where you can find not only posts about travel  but also tasty culinary entries. And if they happen to include some appetizing photos, then I’m lost!

When my sister was looking at our pictures from Brazil, she commented ironically that half of them showed us eating or drinking, or worse, there was only food captured.  She may have exaggerated, but it’s true that sometimes we skip a visit to yet another famous monument, but we never miss  the opportunity to taste a local dish. Do you agree that you can’t say that you know a place (be it city, region or country) without having at least few meals there (I don’t need to add that they should be ordered in bars and restaurants where locals eat).

I invited a few bloggers to take part in my project, for all of them food is an important part of every trip. Just be patient, as it is only in January that you will read their delicious entries. If you are a foodie yourself and want to write a guest post, please contact me via email or facebook and I’ll get back to you with more details.