Palau Guell

Nie miałam szczęścia z Palau Guell. Przy mojej pierwszej wizycie w Barcelonie kilka lat temu, trwał remont. Przy drugiej wizycie, trwał remont. Po mojej przeprowadzce do Barcelony… remont się skończył. Gdzieś się dowiedzieliśmy, że w 1 niedzielę miesiąca wejście jest za darmo, postanowiliśmy nie przepuścić tej okazji (bilet wstępu kosztuje 10€). Można powiedzieć, że kolejny raz powiedzenie „do trzech razy sztuka” jest prawdziwe. Przy pierwszym podejściu okazało się, że wejściówki na rano (czyli do 13.30) zostały już rozdane, okienko zamknięte i trzeba wrócić o 13.45. Niestety, niebo, które przejaśniło się dosłownie na pół godziny, zasnuło się chmurami i lunął deszcz. Wróciliśmy do domu, z planem powrotu w następną pierwszą niedzielę. Ale warunki atmosferyczne znowu nie były sprzyjające, nastały najzimniejsze dni, syberyjski front, nie uśmiechało nam się stanie w kolejce. Za 3 razem, nie udało nam się uniknąć kolejki, 4 marca, udało nam się do Palau Guell.

To jedno z pierwszych dzieł wielkiego Gaudiego (tak, uwielbiam. Tak, wiem, że Barcelona to nie tylko Gaudi) mieści się tuż przy Ramblas, przy wąskiej uliczce Carrer Nou de la Rambla. Budowa pałacu, rezydencji mecenasa Gaudiego, Eusebiego Guella (tak, to też ten od parku) została ukończona w 1890 i pewnie elita barcelońska zaskoczona była, że Guell wybudował się w dzielnicy marginesu (te bary, kabarety, panie lekkich obyczajów), a nie w nowobogackiej i modnej Eixample. Do dziś Raval pozostaje dzielnicą i nienajlepszej sławie.

Wykonanie projektu nie było zadaniem łatwym, Gaudi do wykorzystania miał niewielką działkę, ale wykorzystał ograniczoną przestrzeń po mistrzowsku. Gra świateł, dbałość o detale, przepych dekoracyjny, mamy tu wszystko. Zwiedzanie zaczęliśmy od stajni, a skończyliśmy na dachu. Charakterystyczne kominy Gaudiego są rozpoznawalne na pierwszy rzut oka. Jednak to światło jest najważniejszym elementem w Pałacu. Gra światła odmienia całkowicie wnętrze budynku, jego charakter zależy czy dzień jest słoneczny, nocą zmienia swoje oblicze. Główna klatka schodowa zwieńczona jest przepiękną kopułą, wygląda jak niebo przybrane gwiazdami.

When it comes to Palau Guell, I was never lucky (even now when writing this post my PC went down so I lost all my English part of the post and had to start over). When I first visited Barcelona, I had an ambitious plan with my sister to enter/see all the touristic attractions our guidebook recommended. However, the Palau Guell was being renovated. On my second visit, the renovation continued. After I moved to Barcelona, I accidently saw on the news that the Palau was re-opened to public after years of renovation and that the entrance is free on every first Sunday of the month. That is when we decided to visit it, just to save 10€ of the entrance fee. This time again, third time was lucky. The first Sunday we wanted to enter, we found out that the entrance tickets for morning visits finished, and that we had to come back once the box office opened, that is 13.45. But as it started to rain heavily, we decided to go back home and postpone it. The second time, once again, the weather was against us. This time due to the Siberian front we gave up the idea of freezing our asses in a long queue and stayed in a warm flat. Finally, on 4th of March, we managed to get in, on our 3rd attempt. And it was worth every minute of waiting in 2 queues, first to get the entrances and second to actually get inside.

The Palace is one of the earliest works of the great and famous Gaudí's (yes, I love his architecture. Yes, I know that Barcelona is not only about Gaudi’s creations) is located just next to touristic Ramblas, on a narrow street Carrer Nou de la Rambla. The building was designed to be a residence for rich patron Eusebi Guell (yes, the same that ordered him to design Park Guell) and was completed in 1890. The elite of Barcelona was probably quite surprised where he decided to built it, as instead of trendy and fashionable Eixample, where all the upper class and new riche lived, it was in a dodgy neighborhood. You know, bars, cabarets, prostitutes- you get the picture. Even now Raval is still not famous for being pretty, clean and safe.

Once again, Gaudi created a masterpiece, and the project wasn’t easy to make. The plot of land was really small, but somehow the limited space, thanks to the light and architectonical tricks, seems bigger than it is. We started our tour in the stables and ended on the roof, admiring Gaudi’s distinctive smokestacks. However, it is the light that plays the most important role in the Palace. It changes completely how the building looks, its character depends on whether the day is sunny or cloudy, and during the night it can be unrecognizable. The dome that dominates in the main staircase looks like the sky adorned with stars.

Dom kości/ House of Bones

Lubię spacerować po Passeig de Gràcia, na ten spacer zabiorę was przy innej okazji. Dziś zatrzymamy się przy numerze 43. Nie ma wątpliwości, na pierwszy rzut oka rozpoznać można kreatywność Gaudiego. Już sama fasada budynku- falista, mieniąca się różnymi kolorami, balkony przypominające maski albo czaszki, sprawiają niesamowite wrażenie.

Wchodzimy do środka (wiem, cena potrafi być zaporowa, ale raz można zjeść kanapki zamiast kolacji/ lunchu w knajpie) i nic nie przypomina zwykłej kamienicy. Drewniane balustrady i żyrandole zainspirowane motywami roślinnymi, pofalowane sufity, w całym budynku nie ma chyba ani jednej linii prostej. A do tego gra światła, w zależności od pory dnia witraże filtrują światło różnej barwy i natężenia, sprawiają, że przenosimy się do magicznej krainy.

Wnętrze, jak i fasada, mieni się odcieniami zieleni, błękitu, żółci. A to dzięki mozaice z kawałków szkła i ceramiki. Klatka schodowa z kafelkami w różnych odcieniach niebieskiego, balustradą z grubego przezroczystego szkła oraz owalnymi oknami, wygląda jakby wyjęta z jakiejś bajki o podwodnym życiu.

Morska flora i fauna była zresztą jedną z inspiracji Gaudiego przy renowacji tego budynku, kolory fasady to naturalne kolory korala, żyrandol przypomina jakąś skamienielinę, dach rybie łuski. Dach ma podobno przypominać smoka, ale moja wyobraźnia zawiodła mnie i niestety nigdzie tego podobieństwa nie mogłam dostrzec. Przyznam się jednak, że mogłabym godzinami patrzeć na kominy. Zresztą są one tłem mojego bloga.

Barcelończycy nazywają czasami Casa dels ossos, czyli Dom Kości. Balkony mogą kształtem przypominać czaszki, można też dostrzec kolumny wyglądające jak kości.

Mam nadzieję, że podobała wam się wycieczka w bajkowej krainie śladami Gaudiego.

I like to have a walk on Passeig de Gràcia, but that on another occasion. Today,we stop in front of number 43. At first glance, you can recognize that this building is creation of Gaudi’s creativity and architectonical genius. The first time I saw a wavy and shimmering façade with balconies that looks like masks or skulls, I was highly impressed.

Let’s enter inside (I know that the fee is overpriced but I think once you can have a sandwich for dinner / lunch and you won’t regret), and nothing looks like in a normal building. Wooden rails and chandeliers are inspired by floral motifs, undulating ceilings and oval windows, it seems as if there is not a single straight line in the whole casa. And when you add the play of sunlight that varies depending on time and enters with different intensity through colorful stained glass windows, you feel like in a magical world.

Both interior and exterior shine with countless shades of green, yellow and blue thanks to mosaic made of broken glass and ceramic tiles. The staircase with tiles in various shades of blue, a balustrade made of thick transparent glass and oval windows, it all looks like taken from a fairly tale about underwater life.

Marine life was indeed one of Gaudi's inspiration in the renovation of this building, the colors of the facade are natural colors of coral, one of the chandeliers reminds me of fossils, roof seems to be made of fish scales. The roof is supposed to resemble a dragon, but my imagination failed me this time and I don’t see any dragon. But I do admit that I could admire the chimneys and all the details on the roof for hours. As you could notices, those chimneys are the background of my blog.

Barcelonians sometimes called it Casa dels ossos, which means the Bone House. Balconies really have the shape of a skull and you the columns the shape of the skull, you can also spot the columns that look like bones.

I hope you enjoyed this short trip in the fairy-tale land following Gaudi’s steps.

Mniej znaczy więcej/ Less is more

O kilku pozostałościach po Wystawie Światowej w Barcelonie (Miasteczku Hiszpańskim, Poble Espanyol, Magicznej Fontannie, czy Muzeum Sztuki Katalońskiej) już pisałam. Są to miejsca tłumnie odwiedzane przez turystów. O pawilonie barcelońskim słyszało zdecydowanie mniej turystów, a jeszcze mniej decyduje się na jego zwiedzenie. Nuno jednak lubi nowoczesną architekturę, więc już od dłuższego czasu Pawilon Mies van der Rohe był na naszej liście “co jeszcze musimy zobaczyć w Barcelonie”. Padło na niedzielę, która z powodu przełożenia planów trzeba było czymś wypełnić. Dzisiejszy post ma też pokazać, że Barcelona to nie tylko architektura modernistyczna Gaudiego, ale innych architektonicznych perełek.



Pawilon barceloński był zaprojektowany jako budynek wejściowy na niemiecką część Wystawy, po Expo został zdemontowany, by kilkadziesiąt lat później zostać zrekonstruowany. Architekt, Ludwig Mies van der Rohe, zaprojektował odważny jak na swoje czasy budynek, w którym brak zamykających konstrukcję ścian, brak zbędnych dekoracji, w sumie oprócz okien, pół otwartych ścian, rzeźby i kilku krzeseł tzw. barcelońskich to w pawilonie nic nie ma . Prostota projektu, w polączeniu z drogimi materiałami wywołuje jednak duże wrażenie i w pełni odzwierciedla maksymy "mniej znaczy więcej", a także "Bóg jest ukryty w szczegółach", które to są mottem dla Miesa. Mam nadzieję, że też docenicie subtelne i nienarzucające się piękno tego dzieła sztuki.



I have already written about some of the buildings that were supposed to be destroyed after the 1929 Barcelona Universal Exposition, as Poble Espanyol, Magic Fountain, and Palau Nacional: that hosts the Museo Nacional d’Art de Catalunya. Turists love to watch the colourful water spectactle, see a Spain in miniature or even enter the museum. Far fewer tourists heard of and decided to visit The Barcelona Pavilion. As Nuno likes modern architecture, for a long time the pavilion designed by Ludwig Mies van der Rohe was on top of our list of "places we still need to visit in Barcelona." Finally we had some spare time to go to Pl. Espanya this Sunday (as I already explained we had the whole day to fill with some activities as our original plan got postponed). I want to show you that Barcelona is much more than the modernist architecture of Gaudi (however is the city is dominated by his creations) and there are architectural gems to be discovered.



The Barcelona Pavilion was designed as the entrance to the German section of the Exhibition, torn down after the Expo, only several decades later was reconstructed. The known architect, Ludwig Mies van der Rohe, designed modern for its times building, where space seems to flow as there are no closed walls, no unnecessary decoration (originally during the Expo there were no exhibits in the building), in other words the space is empty, bare, if we don’t count few famous Barcelona Chairs and a sculpture. What counts is teh structure. And materials the building is made of. The simplicity of design, with expensive and nobles materials, fully reflects Mies’s mottos "less is more" and "God is hidden in the details. One can just appreciate the subtle beauty of this piece of art.

Niezaplanowany niedzielny spacer/ Unplanned Sunday walk

Plany na niedzielę mieliśmy zupełnie inne. Zostały z powodu mojego roztrzepania przełożone na przyszły weekend. Pogoda znowu niepewna, więc plaża w sobotę musiała nam wystarczyć. Nie mieliśmy ochoty na siedzenie w domu. Wymyśliliśmy więc długi spacer. Aż od Muntaner, przez Diagonal, po Plaça España.Pieszo. Po drodze Camp Nou i Finca Güell. Miały być jeszcze dekoracje ulic dzielnicy Sants z okazji fiesta major barrio, ale okazało się, że rozebrali już dzień wcześniej. Tak więc i ten plan nie wypalił. Żeby nie narzekać na przeciwności losu, muszę przyznać, że śniadanie zjedliśmy tam, gdzie zaplanowaliśmy (na swoją obronę powiem tylko, że latem uwielbiam mrożone napoje kawowo pochodne, więc wybraliśmy amerykańską sieciówkę, a nie lokalną kawiarnię). Do tego traf chciał, że pod Fincę Güell trafiliśmy akurat, jak odbywało się zwiedzanie z przewodnikiem (ma to wyłącznie miejsce w sobotę i niedzielę). I choć na końcu okazało się, że należy zapłacić (o czym plakat nie wspominał), to dzięki temu, że byliśmy w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie, kolejny (mniej znany turystycznie) obiekt Gaudiego mamy “zaliczony”.



Finka Güell to był pierwszy projekt Gaudiego powstały (w latach 1884-1887) na zlecenie przemysłowca katalońskiego Eusebi Güell'a (dla którego mistrz stworzy potem swoje inne dzieła: park i pałac Güell).
Z posesji, gdzie Gaudi był odpowiedzialny za odbudowę stróżówki, stajni oraz wyjścia, najciekawszym elementem jest metalowa brama. Brama jest bowiem w kształcie smoka, który niejako strzeże wejścia.





Our plans for Sunday were quite different. We had to reschedule cause of my absent-mindedness. As weather in the morning was not really promising, so going to a new beach in Masnou had to be enough for the weekend. We didn’t feel like staying at home. So we decided to go for a long walk. We started in Muntaner, walked down on Diagonal, till Plaça España. Walking. We stopped by Camp Nou (this time we didn’t enter) and Finca Güell. We were to see street decorations in Sants as they were celebrating their fiesta major, but it turned out that they had already demolished the decorations. So this plan didn’t work neither. Well, I don’t want to drag about our bad luck, I must admit we had breakfast exactly where we had planned to go (in my defense I can only say that during the summer I just love frozen coffee-type beverages, that is why we chose this American coffee chain and not small local coffee shop). We were also lucky to arrive to Finca Güell just in time to enter inside with a guided sightseeing tour (it is only possible on Saturday and Sunday). And although at the end we had to pay for the visit (a poster skipped this small detail), we still thought we were in the right place at the right time. Thanks to that we had the chance to visit yet another Gaudi’s (less known) masterpiece.



Finca Güell is Gaudí's first project (between 1884-1887) commissioned by the Catalan industrialist Eusebi Güell (the master created for him later on a superb Park and Palace Güell). On the property Gaudi was responsible for the porters house, stables and entrance, the latter is without a doubt the most interesting element. To see the metal gate in shape of a dragon who seems to guard the entrance, is really worth making a small detour.