2 lata bez Barcelony i powrót/ 2 years without Barcelona and coming back

Jak widać po temacie posta, dziś mały przerywnik w tematyce marokańskiej. Bo jak mówią, co za dużo to niezdrowo…

 I don’t want you to get bored so with this post I will make a small break in Morocco-themed entries.

 

Lubię wracać do miejsc, w których już byłam. Nie trzeba zaliczać wszystkich ‘obowiązkowych’ zabytków i miejscówek. Nie trzeba się nigdzie spieszyć, można się powłóczyć bez celu i zrobić przerwę: a to na kawę, a to na przekąskę czy aperitivo w lokalu, który akurat przyciągnie nasz wzrok (tak, po powrocie spędzam trochę więcej czasu w siłowni, ale i tak warto).  Można poobserwować ludzi a nie wypatrywać znanych zabytków, włożyć wysiłek i zrobić perfekcyjne selfie z jakimś słynnym budynkiem w tle czy spędzić godziny w kolejce do jakiegoś muzeum.

I like to go back to places where I’ve been before. No need to check all the 'mandatory' sights and spots, no need to rush to be able to see all ‘the top 10s’ or ‘the best of…” . No need to rush anywhere, one can wander aimlessly and take a break whenever there is a lovely place: here a cup of coffee, there a snack or aperitivo, a beer or glass of wine on that lovely terrace just because you feel like it (yes, I admit that after coming back home I had to spend some extra hours at the gym). You can stare at locals (or to observe them is probably more politically correct term) instead of trying to spot the landmarks, make effort to take a great selfie with a monument or spend hours waiting to enter some famous building (you name one).

Jeszcze inny jest powrót do miasta, w którym się mieszkało. Barcelonę opuściliśmy po 2 latach 2 lata temu. Mimo zaproszeń znajomych do tej pory woleliśmy spędzić urlopy w nowych miejscach. We wrześniu Nuno musiał jechać na event do Barcelony, za przelot i hotel płaciła firma, a mnie nie trzeba było długo namawiać na spontaniczny powrót. Chwila zastanowienia, zakup biletu, powiadomienie znajomych i po 3 dniach siedzieliśmy w samolocie.

Yet another different travel experience is to visit a city where you lived.  We left Barcelona 2 years ago after living there for 2 years.  And there was always a new city to visit first before coming back. Finally, in September, we (well, Nuno) got a chance to finally visit our friends. Nuno had to go for a work event and had his flight and hotel paid by the company. It didn’t hesitate for a moment: it was a fast and spontaneous decision: step 1- buy a plane ticket, step 2: inform your friends so they clear their agenda, step 3- after 3 days you are on the plane.

 

Tym razem duży i ciężki aparat został w domu, wystarczył smartfon i ekspresowa sesja fotograficzna post zaręczynowa (kilka słów wyjaśnienia w dalszej części bloga). Nie było mapy, bo nie groziło mi zgubienie się. Nie było też niestety bicingu, bo ważność karty już dawno wygasła. Plan pobytu był przedzielony spotkaniami ze znajomymi (z mojej byłej pracy, z Nuno byłej pracy, ze znajomą blogerką Kasią, ze znajomymi z obecnej pracy, którzy wyprowadzili się z Galway do Barcelony….). Między spotkaniami była pustka, zapełniona spacerami ulubionymi trasami. No i oczywiście obowiązkowym punktem był powrót do naszego ulubionego baru z montaditos (niestety nasz ulubiony bar z tapasami Vaso de Oro był zamknięty z powodu urlopu. W tym momencie, niczym typowych guiris, wyprowadził z nas równowago pomysł miesięcznego! zamknięcia lokalu). W Irlandii nie ma portugalskiej restauracji, więc lunch w A casa portuguesa też znalazł się na naszej liście.

This time I left my heavy camera at home, sometimes  smartphone has to be enough (we will also have great photos from our post-engagement photo-session to remind us about this coming-back-to-Barcelona-short-trip). There were no maps, as I wasn’t afraid to get lost. No bicing, unfortunately, as my card was expired for a long time already. Our only plan was to meet our friends: friends from my former job, friends from Nuno’s formed job, friends from our current job that moved from Galway to Barcelona, friend Polish blogger. Between those social appointments, we had nothing planned. So we just walked for hours using our favourite itineraries. And of course, we had to go back to our favorite bar with montaditos and get angry, as typical guiris, that our favorite tapas bar was closed for a whole month! Due to holidays. As there is no Portuguese restaurant here in Ireland, lunch at A casa portuguesa was also a must.

Nie byłabym sobą, gdybym się zrobiła rozeznania o nowych lokalach na gastronomicznej mapie miasta. Z pomocą przyszła mi Marta, która nie tylko przygotowuje apetyczne śniadania na swoim blogu, ale co jakiś czas przygotowuje gastro-przewodnik z miast, w których mieszka/ podróżuje. Po 2 latach nieobecności kilka ciekawych nowości się pojawiło, ale z przyjemnością odkryłam, że na jej liście są także klasyki, w których byliśmy i które też polecaliśmy na blogu.

You know me, I wouldn’t be able to go anywhere without a plan. I just can’t help myself :) This time I could count on lovely Marta who not only mouth-watering breakfast on her blog but also every now and then prepares gastro-guide of cities where she lives/travelled to. In 2 years, some nice places appeared on the gastronomic map of the city. But I was also happy to discovered that she recommended some of ‘the classics’ that we knew, liked and also mentioned on the blog.

Jeśli podoba Wam się Barcelona/ lubicie czytać o Barcelonie/ planujecie spędzić kilka dni w Barcelonie to polecam Wam bloga Kasi i jej książkę o tym mieście. A jeśli  planujecie ślub lub zaręczyny w Barcelonie/ sesję fotograficzną w Barcelonie to dla Was jest inna strona Kasi. My ślubu w Barcelonie mieć nie będziemy, zaręczyny miały miejsce kilka miesięcy temu, ale sesja fotograficzna w mieście nam bliskim będzie ładną pamiątką dla potomstwa (ostatnie zdania są jednymi z bardziej prywatnych na tym blogu, mam nadzieję, że wybaczycie ten wylew prywaty). Lubię spontaniczne zdjęcia, więc styl Kasi przypadł mi do gustu. Po więcej zdjęć z sesji zapraszam tutaj.

 



fotografia zrobiona przez Kasię Wolnik-Vera

If you like Barcelona / want to read about Barcelona / plan to spend a few days in Barcelona, I would recommend Kasia’s great blog if you can accept sometimes not so perfect google translation. And if you plan a wedding or engagement in Barcelona or want to have a nice engagement/wedding/other photo session, you can check Kasia’s website. Our wedding will not be in Barcelona, we got engaged few months ago but it was still fun to have a small photo shooting done in the city that is very important to us. It will make a nice souvenir for offspring (l think the last 2 phrases are probable the most personal ones on this blog, hope you can forgive). I like spontaneous pictures, that’s why I like Kasia’s style. If you want to see more photos from our sessions, click here.

photo taken by Kasia Wolnik-Vera

Na blogu pełno jest wpisów z Barcelony o fiestach, tapas, zabytkach, zobaczcie w zakładkach i jeśli zdecydujecie się pojechać do stolicy Katalonii, chętnie służę radami.

There are a lot of entries on tapas, fiestas, monuments, life in Barcelona, so have a look and if you need some advice, feel free to ask. 

Kolorowa feeria smaków na Boqueria/ Colorful taste of Boqueria

Po wizycie na targowisku w Porto, dziś zapraszam was na najbarwniejszy mercado, jaki do tej pory widziałam. Pamiętam mój zachwyt, gdy po raz pierwszy weszłam na najstarszy barceloński targ mieszczący się przy najbardziej turystycznej ulicy miasta, Ramblas. To najbardziej kolorowe miejsce Barcelony,  nie licząc może Parku Guell ze słynną kolorową ławką z mozaiki Mam nadzieję, że dzięki kolorowym zdjęciom uda mi się przekonać Was, że zaglądanie na takie „codzienne” miejscówki jest tak samo emocjonujące, jak zwiedzanie znanych zabytków. Na pewno jest smaczniejsze!

Targ Boqueria jest niezwykle fotogenicznym miejscem, a to dzięki sprzedawcom, którzy dbają o prezentację swoich produktów. Nikt tam po prostu nie wrzuci pomidorów do skrzynki czy niezdarnie rozłoży bananów na blacie. Sprzedawcy do perfekcji opanowali misterne układanie piramidek z owoców czy warzyw i sprytnie zza lady wyjmują sztuki, które potem sprzedają (w ten sposób nie niszczą dekoracji). Stragany podzielone są na sektory, każdy specjalizuje się w innym asortymencie, mamy zatem dział rybny, gdzie wprawdzie wielkimi nożami patroszy się ryby. Jest dział mięsny, gdzie od chorizo i innych suszących się szynek, można kupić wszystkie partie świniaka. Są stoiska z jajkami, z przyprawami, z bakaliami…

Nie wiem przy których spędzam najwięcej czasu, czy są to owoce i warzywa, niektóre z nich kompletnie mi nieznane, czy przy owocach morza (i tutaj by się znalazły jakieś, których nie umiałabym pewnie nazwać). By nie poddać się czekoladowej pokusie, szybko przemykam obok stoisk ze słodyczami. Wolę słodycz świeżych owoców, zawsze kupuję jakiś pyszny sok (im dalej od wejścia tym są tańsze i często w promocji typu 3 za 2), czasami sałatkę owocową (ach, co za przedsiębiorczość sprzedawców, do sałatki dołączony jest nawet plastikowy widelec). 

Gdy zgłodniejemy od patrzenia na te wszystkie pyszności, możemy zamówić jakieś tapas w słynnym Pinotxo albo barze Quima z Boqueria (obydwa mają rekomendację Carmen, mojej koleżanki z byłej pracy, która zdradziła mi najlepsze miejscówki, gdzie stołują się lokalni). 

Drażni mnie jedynie, że Boquera nie jest tajnym i strzeżonym sekretem Barcelony, ale pojawia się w każdym przewodniku, a co za tym idzie korytarzami hali, między straganami, krąży tłum turystów, co czasami irytuje sprzedawców, którzy z pokolenia na pokolenie prowadzą stoiska. Trochę przez tych turystów targ zatraca prawdziwy lokalny koloryt. 

Na razie dam wam odpocząć od targów, ale niedługo znowu zabiorę was w podróż po targowisku, na swoją kolej czeka bowiem  Mercado Municipal de São Paulo. 

Po więcej zdjęć zapraszam tradycyjnie już na facebooku.

Czy dla was wizyta na targu to punkt obowiązkowy zwiedzania nieznanego miasta? 

It’s second post in a row dedicated to local markets, last time I took you to an authentic one, located in Porto, today I’m inviting you to the most colorful one I’ve ever been to. I remember my first reaction when I first entered the oldest market in Barcelona, which is found right on the most touristic streets- las Ramblas. I was intimidated by the noise and the colors and at the same time I suddenly realized that smell can have colors. All I wanted to do was to taste those fresh fruits, eat some chocolates, taste some chorizo and jamón… I believe it’s the most colorful place in Barcelona, well, maybe sharing the podium with the famous Park Guell with its bench made of multicolored bench. I hope that thanks to my photos I can convince you that visiting such an ordinary place as food market is as exciting as going to see some famous monuments. It certainly is more tasty!

Boqueria Market is a very photogenic place, thanks the colors, textures, the way products are displayed. Vendors really care about the presentation of their goods, nobody just throw tomatoes into a box or put bananas on top of the counter. They build perfect pyramids instead, and suddenly something as ordinary as onions or tomatoes look sophisticated. Don’t worry if you want to but something, you won’t destroy the display, as smart as they are, you will be given products from behind the counter. Stalls are divided into sectors, each specializing in different products, so we have fish department, where  you can admire skillful vendors guttering fish with huge knives. In another you can but chorizo or jamón or  basically any part of a pig you could think of (probably before seeing them at Boqueria you would think that those were inedible parts, at least I thought that). Let’s not forget about stands with eggs, nuts and raisins, spices,  candies and sweet… you name it.

I can’t decide which are my favorite sector, I usually spend a lot of time in fruits and veggies section (trying to imagine how some exotic fruits would taste) and in seafood one (there are probably some unknown fish or shells here as well). I try not to get tempted by the smell of chocolate, it’s quote easy as in this fruit paradise I prefer the sweetness of fresh fruits, I always buy some delicious juice (the farther away from the entrance, the cheaper they are, and you can often find some promotions, like buy 3 pay for 2) and sometimes  a fruit salad (oh, vendors are really smart, they even give you a plastic fork). It may seem intended only for tourists but I don’t care, the juices really are delicious!

When you get hungry from looking at all those tasty things (well, at least I always do), you can orders some tapas from the famous Pinotxo or Quim de la Boqueria (both are recommended by Carmen, my former work colleague, who shared with me some places where real  Barcelonians eat).

The only thing that irritates me about this mercado, is that it appears in every guide and the hall is filled with tourists with big cameras in their hands who are not even interested that much in food. I would prefer it to be a well kept secret of Barcelona as I think it loses its real localness and charm

. 

The next few posts won’t be food related, as I believe you need some break from local markets and food in general, but soon I will take you for yet another journey through a market place, this time in Brazil, as Mercado Municipal de São Paulo is worth visiting as well.

You can check more photos on Facebook, don’t forget to like my page and comment on the photos you like. 

Do you agree that when discovering a new city you should visit its local market? 

Uzależnienie od owoców morza/ Seafood addiction

Krewetki, małże, dziwne muszle, ośmiorniczki… lubię je wszystkie, a że coś dawno nie było posta o jedzeniu, trzeba to nadrobić. Nie zapraszam Was jednak w żadne konkretne miejsce, ale będzie o jednym typie jedzenia. 

Uwielbiam owoce morza, mogłabym je jeść przez kilka dni z rzędu i się nie znudzić. Lubię dania, gdzie są one tylko dodatkami  albo gdzie dodatków nie ma żadnych i grają one główną rolę. Irlandia nie kojarzyła mi się jako kraj serwujący pyszne ostrygi, a tu niespodzianka: w Galway organizowany jest nawet co roku festiwal ostryg. 

Muszę się przyznać, że nie pamiętam, kiedy jadłam owoce morza po raz pierwszy. Czy było to podczas mojej pierwszej wyprawy do Hiszpanii po pierwszym roku studiów? Czy może były to smażone kalmary podczas Erasmusowej przygody?  Nie jestem pewna, ale wiem, że to w Hiszpanii zasmakowałam się w owocach morza. Niemały udział w tym dziale mojej kulinarnej edukacji miał też Nuno, który owoce morza może jeść w takiej ilości, że zaskakuje wszystkich. Jednym z naszych ulubionych miejsc w Barcelonie była Paradeta (tam zabrałam moją mamę na pierwszego w jej życiu kraba i małże), a po niedawnej wizycie w Oscar’s Bistro w Galway (gdzie jedliśmy najlepsze w życiu krewetki), doszłam do wniosku, że jedno z dań tam serwowanych mogłoby być moim ostatnim posiłkiem. Do dziś też pamiętam za to naszą pierwszą randkę, która za spotkania na kawę przedłużyła się w spontaniczną kolację, na którą Nuno zaserwował mi ryż z owocami morza. 

W Polsce owoce morza nie są może tak popularne jak w krajach śródziemnomorskich, cały czas stanowią raczej rarytas. A to z prostej przyczyny, że u nas nie występują, świeże dostać jest niezwykle trudno ( i nigdy nie wiadomo czy na pewno są świeże), a mrożone to jednak nie to samo. 

Dziś podzielę się z Wami listą naszych ulubionych owoców morza (kolejność przypadkowa)

Krewetki jadłam chyba najczęściej. Ale do wprawy Nuno w obieraniu krewetek jest mi jeszcze daleko. Lubię te grillowane, jak i gotowane, tygrysie, ale też te zupełnie małe, skropione jedynie sokiem z cytryny, albo maczane w jakimś sosie.

Obierania kraba jest wyzwaniem! Ale ile przy tym zabawy! I chyba o to bardziej chodzi, bo mięsa (pysznego) jest w krabie niewiele. W Lizbonie zabraliśmy moich rodziców oraz ich znajomych do restauracji serwującej wyłącznie ryby i owoce morza, mój tata jadł kilka potraw po raz pierwszy w życiu, ale to chyba zabawę z młoteczkiem i szczypcami zapamiętał najbardziej.

Hiszpańska Galicja słynie z vieiras, czyli po naszemu przegrzebków (po raz pierwszy nazwę tę w moim ojczystym języku usłyszałam z miesiąc temu). Ten owoc morza jest nawet symbolem pielgrzymki do grobu św. Jakuba w Santiago de Compostela. Do tej pory jadłam przegrzebka jeden jedyny raz w życiu, zapiekanego, ale 2 tygodnie temu w Galway właśnie miałam okazję spróbować grillowane i według mnie są to jedne z najsmaczniejszych owoców morza. 

Ostrygi to chyba owoc morza, który najmniej mi smakuje. Może nie umiem w pełni docenić tego morskiego smaku? Może powinnam sprostować, że nie przepadam za ostrygami na surowo, ale takie zapiekane i przyprawione to zupełnie inna bajka? W Irlandii dodatkowo odkryłam, że świetnie się komponują z Guinnessem. 

W Hiszpanii często jedliśmy małże, bo są one niezwykle proste w przygotowaniu, wystarczy je trochę oczyścić i wrzucić do wrzątku, a potem zaserwować polane sokiem z cytryny. Należy tylko pamiętać, by nie zjeść małż, które podczas gotowania się nie otworzyły. 

Grillowane ośmiorniczki (najlepsze pulpo jest też z Galicji), kalmary, mątwy… czasami żałuję, że je zamawiam, bo niestety od czasu do czasu trafiają się gumowate, twarde kawałki, które żuje się bez żadnej przyjemności. 

To oczywiście zaledwie jedynie kilka przykładów owoców morza, zostało mi jeszcze sporo do spróbowania (homara nigdy nie jadłam, za ślimakami nie przepadam), ale już czekam na jakąś specjalną okazję, by wybrać się do Oscar’s Bistro w Galway na kolejną porcję przysmaków z morza. 

Mieliście okazję spróbować owoców morza? Smakowały Wam? Zapraszam do galerii na facebooku po większą porcję zdjęć. 

Shrimps, clams, mussels, octopus ... I like them all and since I haven’t written about food for quite some time, I decided to dedicated this post to a type of food I discovered few years ago and can’t leave without. 

I love seafood and my diet could be based on it and I wouldn’t get bored for quite a long time. Before coming to Ireland, I didn’t picture this country as a place where they serve it often, so imagine my surprise when I discovered that they even had famous oyster festival in Galway.  

I have to tell you a secret. I don’t remember at all when and where I tried seafood for the first time. Was it during my first trip to Spain after finishing my first year at the University (is it a shame to eat it for the 1st time being 20 something)? Or my first seafood meal were fried calamari during my Erasmus exchange? I'm not sure, but  it was in Spain that I learnt to appreciate its taste. Well, Nuno has played a big part in my culinary education, coming from a country that is also famous for fish and different ways of serving seafood. I still remember our first real date, we meet for a coffee but then couldn’t stop talking, so he spontaneously invited me for dinner and cooked rice with seafood. 

One of our favorite places in Barcelona was Paradeta (it is where I took my mum when she visited and where she had crab and clams for the first time in her life), and you would be surprise how much seafood my boyfriend can eat (you can judge by the empty plates). Recently we went to Oscar's Bistro in Galway, the place that even surprised Nuno, who isn’t impressed so easily by food outside from Portugal, and he claims they served the best shrimps he had eaten so far. I think I would order seafood as my last meal, if I was given that choice. 

In Poland, seafood isn’t as popular as it is in the Mediterranean, for a simple reason: we do have fish from Baltic sea, but no seafood. It is quite expensive to buy seafood in Poland, and you never know how fresh it is, and frozen isn’t the same. Is seafood popular in your country?

I still haven’t decided which is my favorite sea food dish, so I’ve randomly chosen some that I like.  

Probably I’ve eaten shrimps more frequently than any other seafood but I’m still far from mastering Nuno’s technique to peel a shrimp. I like them grilled or cooked, both big ones and tiny ones, with sauce or served only with lemon. 

Do you know how challenging it is to peel a crab? But it is so much fun! Its meat is delicious, but you don’t get rewarded for your effort, as there isn’t much meat inside a big shell. In Lisbon, we took my parents and their friends to a restaurant that only served fish and seafood, my dad tasted few things for the first time in his life (he is rather a meat person, but enjoyed it), but I think it was playing with crab cracker and little hammer that he remembers from this dinner. 

Spanish Galicia is famous for vieiras (scallops). Its shell is even a symbol of the pilgrimage to the tomb of St. James in Santiago de Compostela. Before trying grilled scallops in a great restaurant in Galway, I only ate them once, roasted, 4 years ago in Santiago. I will hopefully eat them again in the near future, as they are so delicious!

If I were to choose seafood that I don’t like that much, it would be oysters. Maybe I just can’t fully appreciate the flavor of the sea? I don’t like raw oysters, served only with lime, but baked ones are really nice. And in Ireland I discovered they go well with a pint of Guinness.

In Spain, we often had mussels for lunch when we felt lazy to cook, as they are so simple and fast to prepare. You just clean them up a bit, toss into boiling water and after 10-15 minutes serve with lemon juice. Just remember not to eat mussels that haven’t opened during the cooking. 

Grilled octopus (Galician pulpo is believed to be the best), squid, cuttlefish ... they can be so tender and tasty, but unfortunately I’ve eaten few time some hard, rubbery pieces that you chew without any pleasure. 

I could go like that for few paragraphs more but I suddenly got hungry and feel like going to Oscar's Bistro in Galway to taste other delicious plates(I just need to find some special occasion to celebrate as it’s quite an expensive place).

Have you ever tried seafood? Do you like it? Check my facebook for more photos.  

Barcelońskie place/ Squares in Barcelona

Obiecałam jeden post o Barcelonie tygodniowo. Dzisiaj jest więc ostatni dzień (poprzedni post był w zeszły poniedziałek), żeby nie złamać tej obietnicy. Powinnam chyba wybrać jeden konkretny dzień (może cykl barcelońska środa?), tak powinno być mi łatwiej się zmobilizować. Czasami jednak albo inspiracji albo czasu nie ma… Dość jednak tych wymówek, zapraszam Was na alternatywne zwiedzanie Barcelony. Trasę wyznaczają place. 

Jeśli mieliście okazję być w Hiszpanii, to na pewno zauważyliście, że place są niezwykle ważnym punktem architektury. Całe życie barrio (dzielnicy) skupia się w obrębie placu, to jest miejsce spotkań, tu skupia się życie towarzyskie, tu odbywają się zgromadzenia i imprezy. Na ławeczkach siedzą dzielnicowe plotkary, które wiedzą wszystko o wszystkich i wieczorami wymieniają się najświeższymi ploteczkami. Nie ma placu bez baru, pogoda pomaga, więc bary zazwyczaj mają stoliki na świeżym powietrzu. Ach, zatęskniło mi się za caña (małe piwko) na terrasa i obserwowaniu życia barwnych barcelończyków i czasem jeszcze barwniejszych guiris (turystów). 

W Barcelonie place można liczyć setkami,  ja dziś pokażę Wam te najbardziej znane, a także moje ulubione.  

Każdy turysta powinien trafić na Plaça Reial, wystarczy skręcić w odchodzącą od Ramblas Carrer Colón. Plac tętni życiem zarówno w dzień, jak i w nocy. Pod arkadami znajduje się wiele restauracji i kawiarni, ale osobiście uważam, że są one nastawione wyłącznie na turystów, więc lepiej poznać autentyczny smaki Barcelony w innych tradycyjnych barach czy bodegach. Na Plaça Reial warto zajrzeć, szczególnie jeśli ktoś tropi ślady Gaudiego- plac zdobią bowiem latarnie jego projektu. 

 Do tego fontanna, palmy i piękne arkady, jednym słowem  plac ten zasługuje na miano jednego z bardziej charakterystycznych miejsc w Barcelonie. A w niedzielne poranki odbywa się tu też targ dla  kolekcjonerów znaczków i monet. 

Plaça del Pi, przy kościele Santa Maria del Pi, w samym centrum dzielnicy gotyckiej, to jeden z mniejszych, ale moim zdaniem także jeden z najbardziej urokliwych placów Barcelony. Pi to po katalońsku sosny, więc tym razem zamiast palm mamy właśnie stare sosny. Plac ten jest ulubionym miejscem muzyków i artystów, którzy tutaj sprzedają swoje obrazy. A w pierwszy i trzeci weekend miesiąca odbywa się tu także targ lokalnych produktów spożywczych. Na tym placu też zjadłam moje pierwsze w życiu churros con chocolate kilka lat temu, więc będę go zawsze darzyć sentymentem. 

Moim ulubionym placem jest San Felipe Neri. Mam nadzieję, że umiecie dotrzymać tajemnicy, bo nie we wszystkich przewodnikach się on pojawia i dzięki temu nie jest jeszcze zdominowany przez tłumy Japończyków. Znaleźć go też nie jest tak łatwo, jest ukryty w labiryncie uliczek Barrio Gótico, co skutecznie oddziela go od zgiełku i gwaru turystów. Fani książki Cień Wiatru na pewno nanieśli go jednak na swoją mapę, tutaj bowiem mieszkała Nuria, córka strażnika Cmentarza Zapomnianych Książek. Plac ten jest jednocześnie spokojny i mroczny. Mury kościoła przypominają bowiem o bolesnej historii, o wojnie domowej przypominają ślady pocisków.

Kolejnym wartym zobaczenia placem jest Plaça del Sol w dzielnicy Gracia (jeśli pamiętacie tego posta, to wiecie, że Gracia to taka hipsterska, super modna dzielnica, pełna zresztą urokliwych placyków z kawiarniami), gdzie można zobaczyć niezłą mieszankę: rodziców z dziećmi, modnych hipsterów, hippisów, ulicznych grajków. Place na Gracia zawsze są pełne, szczególnie w leniwe weekendowe przedpołudnie. Rodzice piją swoją kawę lub piwko, a ich pociechy w tym samym czasie gonią za gołębiami, grają w piłkę czy wymyślają inne zabawy. Plaça de la Vila de Gràcia w czasie lokalnych świąt zmienia się nie do poznania. 

Tak samo zresztą Placa Sant Jaume. W dzień powszedni jest to dostojny i poważny plac, przy którym stoją najważniejsze budynki miasta: ratusz i siedziba rządku katalońskiego. Dla mnie nic ciekawego, ale to się zmienia, jak za dotknięciem magicznej różdżki podczas La Merce (zobacz tutaj), obchodów Santa Eulalia (kliknij tutaj) oraz innych świąt. To tutaj buduje się wieże z ludzi, castellers, tutaj kończy się lub zaczyna correfoc czy pochód gigantów. Tutaj też protestują niezadowoleni obywatele. 

O innym znanym placu, jednym z największych w  Barcelonie, pisałam tutaj. 

Brakuje mi placów w Polsce. Mamy tylko Stary Rynek i może kilka skwerków, ale nie mają one chyba takiego znaczenia dla przeciętnego mieszkańca, jakie mają właśnie w Barcelonie. Może to wina pogody? Życie w ciepłej Hiszpanii toczy się przede wszystkim na ulicy, ludzie umawiają się na placu, jest to idealne miejsce obserwacyjne, idealne na przekąskę czy piwko w jednym z licznym barów?

Czy jest bowiem coś lepszego w gorący dzień niż znaleźć zacieniony plac i zamówić zimne piwko? Albo lepszy plan na letni wieczór niż wybrać się ze znajomymi na tapas do naszego ulubionego baru ze stolikami na świeżym powietrzu? 

I promised that once a week I would post something about Barcelona. If I want to keep my promise, I had to make today’s post about this city. Maybe it should be easier to stick to this plan if it was always the same day? Like Wednesdays with Barcelona? But then if I lack inspiration or time, I would be disappointed not being able to post it. I’ll worry about that later, now I invite you for an alternative route to get to know Barcelona: a tour through the squares .

If you’ve ever been in Spain, you probably notices that squares are a very important landmarks in every city. The life of barrio (neighborhood) focuses on plazas, it is where people meet, where social life takes place, where parades and festivals are organized, where gossips are exchanged. A square can’t exist without a bar, and thanks to the weather almost every bar have few tables to sit outside. I wish I could have a caña (small beer) now and sit on a terrace and observe the Barcelonians or guiris (tourists).

There are hundreds of squares in Barcelona, today I'll show you the most famous ones and my  favorite one.

Let’s start with a touristic square, Plaça Reial,  Every tourist should go there (it is just few steps off Rambla, take Carrer de Colom) as it is an interesting place from the architectonical point of view, especially if you are tracking down Gaudi’s work. The square is decorated with  street lamps designed by the Catalan genious. If you collect stamps or coins, you shouldn’t miss the square on Sunday mornings when a market for collectors takes place. Plaça Reial is always full day and night, it seems a perfect place to meet up with friends and have some rest in one of many restaurants and bars under the arcades. I personally wouldn’t recommend them, as  they are focused solely on tourists and you can get to know the authentic flavors of Barcelona's in other traditional bars and bodegas.  So go to this square for beautiful arcades, fountain, palm trees and Gaudi’s lamps, and not for tapas.

Plaça del Pi, next to the church of Santa Maria del Pi, in the very heart of the Gothic Quarter, is one of the smallest but at the same time one of the most beautiful squares in the city. Pi means pine in Catalan, so this time instead of Palm trees you get pine trees. You can also breathe in some bohemian atmosphere, as musicians and artists love this square and you can buy some paintings here. On the first and third weekend of the month, there is a market selling local food products. And on this plaza I ate churros con chocolate for the first time, so thanks to that and the food market I rather associate it with eating than with nice church. 

My favorite square is plaça de San Felipe Neri. I hope that you know how to keep a secret, as not all the guides include it on the “what to see in Barcelona” list, so you won’t meet a crazy crowd of Japanese tourists there. And since it isn’t that easy to find if, as it hidden in a maze of streets of the Gothic Quarter, the atmosphere is really authentic. You come here to escape from the hustle and bustle of the city, just to relax and enjoy the moment, to think about the past. And you see the past just by looking at the walls of the church, where bullets from the civil war left holes.

Now we leave the city center, and go to Gracia district (if you remember this post, you know that Gracia is a super trendy &hipster district full of charming squares). There is a nice square, Plaça del Sol ,where you can see how important square is for an average Barcelonian. You can perfectly observe a day-to-day life of families, trendy hipsters , hippies or street musicians, as they all gather together. Whenever I went to Gracia, I was always surprised to see that all the squares were full, especially in the afternoon, as friends were meeting for a beer after work, or during the weekend, when children were chasing the pigeons or playing football, and their parents could have a coffee. 

I find Placa Sant Jaume kind of boring on an average day when it is only a place two most important buildings are located: the city hall and Palau de la Generalitat (Government of Catalonia). But it all changes during La Merce (seehere), the celebration of Santa Eulalia (click here) and other  traditional fiestas. On those occasions I could spend hours watching castellers, parades of giants and correfoc. And if you are into protesting, you would probably end up with other protestants on this square. 

Some time ago I wrote about another famous square, one of the largest in Barcelona, so just click here to read the post.

I wish there were more squares in Poland or Ireland. In Poland, we only have the Old Square and that’s it. And they don’t have such importance, there can be a fountain, a statue, some restaurants, but it’s not where social life takes place. Maybe it’s because of the weather? As in Spain life happens on the street, people meet with their friends on a plaza, have tapas there, or a beer… 

Do you agree? Do you like squares? Can you think of anything better than to find a nice table in the shadow on your favorite square and have a nice cold beer? Or a better plan for a summer evening than go with some friends to a nice tapas bar and sit outdoors for hours ?

Portrety barcelońskie/ Portraits in Barcelona

Dzisiaj napadł mnie tak zwany leń. Chyba podskórnie czuje, że to ostatni tydzień, kiedy może się obijać. Tak, tak, to znaczy dosłownie to: dostałam pracę i zaczynam w przyszłym tygodniu. Ponieważ jakiś czas temu obiecałam, że  postaram się zwiększyć swoją aktywność na blogu i poświęcę przynajmniej jeden wpis w tygodniu na tematykę związaną z Barceloną, postaram się dotrzymać zdania. Padło na poniedziałek. Hiszpański początek tygodnia, pasuje Wam? Dzisiejszy wpis trochę oszukany (trochę mało treści i informacji), ale obiecuję poprawę od przyszłego tygodnia. 

Uwielbiam tak zwaną sztukę ulicy. Graffiti, malunki w najbardziej zaskakujących miejscach, festiwale, które miejsce mają na ulicy, na świeżym powietrzu. Kilkakrotnie na moim blogu można było zobaczyć malowidła na zamkniętych metalowych roletach sklepów (jak się okazało na fotografowanie persianas wpadła też francuska artystka i miała nawet swoją wystawę, więc nie jestem taka oryginalna), dziś ten temat pojawia się chyba po raz ostatni. Na facebookowej stronie bloga utworzyłam bowiem album Street Art BCN, gdzie można zobaczyć wszystkie odkryte przeze mnie malunki. Nigdy nie zapisywałam, gdzie je znalazłam, ale mam nadzieję, że przy następnej wizycie w Barcelonie uda wam się kilka odnaleźć. Nie jest to trudne, a i pozwala odkryć stolicę Katalonii innym szlakiem niż od jednego zabytku do drugiego. 

Today I am super lazy. I think I know the reason, I subconsciously know it is my last week of freedom. Yes, it means exactly what you think it does: I got a job and start next week. Some time I ago I may have promised to myself to write more and dedicate more of my free time to blogging and wrote at least one post Barcelona or Spain related per week. To start a week with a Spanish post is a nice was to start a week, right? But today I may cheat a bit, as you won’t find much of information in this one, but I promise to do better next week.  

I love street art. I just love to go for a walk and discover a new graffiti or participate in outdoor activities. Spain was just perfect for such initiatives (all those local festivals and fiestas). If you are a follower of this blog, you remember that I dedicated few posts to show you paintings on metal blinds of the closed shops (as it turned out, I wasn’t too original, a French artist also showed interest in painted persianas and even had a photo exhibitions). This is probably the last blog on street art in Barcelona. If you want to check all the painted treasures I’ve discovered on the buildings, check the album Street Art BCN that I created on facebook. I hope that you will discover some new ones during your next visit in Barcelona. The Catalan capital is full of great paintings (not only in the museums and galleries) and it is always an alternative way to get to know the city. 

Spektakl na Camp Nou/ Great game at Camp Nou

Święto La Merce, pożegnania ze znajomymi, odwiedziny mojej chrzestnej i taty- tak, ostatnie tygodnie w Barcelonie były bardzo intensywne. Jednym z fajniejszych momentów były 2 godziny spędzone na Camp Nou. Od razu zaznaczę, że nie jestem fanką piłki nożnej, choć niektóre mecze są bardziej ciekawe od innych, a jedni piłkarze przystojniejsi od innych. Za to uwielbiam atmosferę towarzyszącą meczom. Będąc z Nuno jestem troszkę zmuszona śledzić wyniki ligowe, oglądać niektóre mecze, kibicować FC Porto. Oglądanie meczu w domu przed telewizorem- to nie dla mnie. Nawet w barze jest zdecydowanie ciekawiej, bo kibice ubiorą koszulkę klubową lub szalik, komentują barwnie przebieg meczu, gestykulują, krzyczą... Jednym słowem, jest fajna atmosfera. Ale to i tak wypada blado, gdy porównamy z tym, czego możemy doświadczyć będąc na stadionie. Tu dziękuję Tacie, że zdecydował się na przyjazd w ostatni mój weekend w Barcelonie i zabrał mnie na mecz (nie był to może jakiś najważniejszy mecz sezonu). Najpierw małe rozczarowanie, bo kilku strategicznych graczy Barçy było kontuzjowanych (Puyol czy Pique), ale i tak z napięciem czekaliśmy na pierwszy gwizdek sędziego.

 

Trybuny powoli się zapełniały, gracze obu drużyn się rozgrzali, po odegraniu hymnu FC Barcelony zaczęło się. Ach te emocje, przy każdej niewykorzystanej okazji strzeleckiej (a tych było sporo- przed meczem spodziewaliśmy się co najmniej kilku bramek, bo Granada wydawała sie być łatwym przeciwnikiem), te gwizdy kibiców na sędziego, gdy jego decyzje się im nie podobały (i komentarz, że na pewno jest z Madrytu, bo taki kalosz) i gorący doping (szczególnie kibiców siedzących w trybunie tuż za bramką). Fajne jest to, że na stadiony przychodzą całe rodziny (widziałam nawet kilkumiesięczne, ale obowiązkowo w mini koszulce Barçy). Na gole musieliśmy czekać do ostatnich minut, więc emocje towarzyszyły nam przez całe 90 minut i doliczony czas (jedna z bramek już w doliczonym czasie padła). To, co się działo na trybunach, to też spektakl sam w sobie. Jednym słowem polecam, nie tylko fanom piłki nożnej.

 

A teraz garść informacji praktycznych. Najtrudniejszy jest zakup biletu, bo na najważniejsze mecze ligowe, jak na przykład El Classico (FC Barcelona z Realem Madryt) czy mecze Champions, kupienie biletu na oficjalnej stronie jest praktycznie niemożliwe. Wszystkie bilety są w posiadaniu członków klubu i tylko, kiedy rezygnują oni z pójścia na mecz, można je nabyć. Oczywiście na mniej ważne spotkania ligowe, takie jak wyżej opisany mecz z drużyną z Granady, biletów jest sporo. Dojazd jest łatwy (3 stacje blisko), na bilecie dostajemy wskazówki, z którego wejścia na trybuny skorzystać. I jak chcemy zachowywać się, jak prawdziwy culé, to nawet nie potrzebujemy koszulki klubowej, ale musimy podjadać pestki słonecznika (obowiązkowo z pestkami, które wypluwamy po prostu na podłogę) albo popcorn przez cały mecz. Cały stadion pachnie przez te popcorn jak jakiś multipleks.

Tradycyjnie więcej zdjęć na facebooku. Kliknij, polub, skomentuj.

Ktoś z Was miał okazję być kiedyś na stadionie?

 

 

 

As I have already mentioned, my last weeks in Barcelona were pretty hectic: Fiesta de La Merce, saying goodbye to my friends, my aunt's and my dad's visits, and yes, packing, cleaning, preparing for the big move. One of the most exciting moments was going to the famous Camp Nou stadium to watch a football game. I must say that even though I am not a big football fan (for me some games are more interesting than others, some players are prettier than others, and that would be it), the experience was unforgettable. Basically, the only thing I like about football games, is the ambience and emotions that real fans show. And sometimes being Nuno's girlfriend means that I have to keep track of the results, watch some of the games, cheer for FC Porto, I prefer going to a bar than watching it at home. It is just more exciting to be part of a group cheering for a team, commenting on passes, fouls, goals, or scream and gesticulate with them than just sit on the couch alone (well, even when we stay in, Nuno can't just sit and stare, our neighbors must wonder why he screams so much). But it still is nothing when compared with actually being at the stadium. So I really wanted to thank my dad for taking me to see FC Barcelona against Granada. He wanted to see a game on camp Nou since we moved to Barcelona, but getting a ticket for any important game he wanted to see was impossible. So he decided that experience of watching any game in Camp Nou was what counted and spend with me my last days in Barcelona. After being slightly dissapointed that several strategic Barça players were injured (Puyol and Pique), we waited impatiently for the first whistle.

 

 

We arrived good half an hour before, so that we could take some photos before the game started and observe the spectators. The tribunes were half empty when we arrived, but then fans kept coming and filled them, players of both teams warmed up and after the FC Barcelona anthem the game started. It is really different to watch a game at the stadium than on the TV, not only because there is no repetitions, but the atmosphere is great. The excitement, suspension, anger after not scoring (before  the game we had expected at least few easy goals as Granada didn't look as strong adversary), criticizing the referee's decisions (he wasn't too popular judging by the comments and accusations of being Real Madrid's dog), you could find all the emotions present at the stadium. The cool thing is that whole families come to the stadium (I even spotted a baby boy in a tiny Barça T-shirt). Even though we had to wait for the first goal until last minutes (the second one was scored during the additional time), the whole game was full of powerful emotions. I really was surprised to enjoy it so much, I really want to repeat the experience (maybe another stadium, another team or even another discipline). If you have a chance to go to see a game in Camp Nou, or at any stadium, don't think twice, the experience is really recommendable, not only football fans.

 

 

And now some practical information. For those who are now encouraged to watch a game during their next visit to Barcelona, a little warning. It is almost impossible to get ticket for important games of the Spanish league, like el Classico against Real Madrid, or Champions league games. It seems that all tickets are already given to the club's members, and only if they decide not to attend the game, they become available on the official website. Of course, getting the ticket for less important games is easy, you just enter the website and book a ticket depending on price you are willing to accept. Then you pick up the ticket or just print it out, you follow the indications how to get to the stadium (really easy, there are 2 metro stations near, and then just follow the crowd). And if you want to behave like a real culé, you may forget to wear a club  T-shirt, but you mustn't forget to eat sunflower seeds or popcorn. Now whenever I think of game, I remember the smell of popcorn.

You can find more photos on facebook, so if please check it, like it, comment on it.

 

Have you ever been to a live football game? How was it?

Fast food w Barcelonie/ Fast food in Barcelona

Słowem wyjaśnienia, nie będzie o hamburgerach, frytkach czy innych tego typu przekąskach, rozumianych pod pojęciem fast foodu. (możecie jednak przeczytać o modzie na burgery gourmet tutaj i tutaj).
Będzie zatem o miejscach, gdzie szybko można coś przekąsić. Nie zawsze mamy bowiem ochotę na 2 daniowy posiłek i deser (choć ja akurat na deser zawsze znajdę miejsce).

100 montaditos to sieć serwująca montaditos (dla przypomnienia są to takie małe kanapeczki serwowane na niezliczone sposoby, ale w tym konkretnym miejscu są to raczej mini bagietki z dodatkami w środku). W środy i niedziele lokal na pl. Urquinaona jest zapełniony po brzegi, ponieważ wszystkie produkty serwowane są za 1 €. Nie można się spodziewać nie wiadomo, jakich rarytasów za tę cenę, ale można od czasu do czasu zjeść 3 montaditos i porcję frytek, popijając to półlitrowym piwem  i zapłacić mniej 5 euro (co jest mniej niż w popularnych fast foodach).

Pozostając przy kanapkach, Hiszpanie umieją robić niezłe bocadillos. Niby to bagietka i kilka dodatków, ale bez wahania wolę zamówić bocadillos w Guixot albo w małym lokalu Conesa na pl. Sant Jaume niż jakiś zestaw menu w byle jakim barze.  O barze Conesa wspominała Carmen (która zna wszystkie tradycyjne miejsca, gdzie Barcelończycy chodzą od pokoleń), więc wiedziałam, że kiedyś muszę się tam wybrać. Okazja nadarzyła się całkiem niedawno, gdy przyjechała do mnie w odwiedziny mama. Miejsce polecam, gdy zaskoczeni godzinami podawania posiłków w restauracjach (często kuchnia jest zamykana od 15 do 19), głodni znajdziecie się w pobliżu Ayuntamiento.

Do Guixot zabrała mnie Patri, która słyszała od kogoś o tym miejscu, serwującym najlepsze bocadillos na Ravalu. Sławę potwierdziłyśmy, niektóre połączenia smakowe były zaskakujące, ale wszystkie pyszne. A do tego miła obsługa (co nie jest niestety normą w Barcelonie), warto się tu wybrać na miły i szybki (czasami nie tak szybki, bo miejsce jest tak popularne, że trzeba poczekać na wolny stolik). Spróbujcie zostawić sobie miejsce na słodkie naleśniki

Aż zgłodniałam… wy również?



If you expect a post about burgers or french fries, you should check my posts (click here and here) about how thendy ate gourmet burgers in Barcelona.
This post is about perfect places to grab a bite. Sometimes I just don´t feel like having a 2 course meal and a dessert (well, not true, I always feel like having a dessert).

100 montaditos is a popular chain, and as its name suggest it specializes in montaditos (for those who haven´t read my previous posts, a montadito is food served on a slice of baguette/bread). In this particular place montaditos are mini baguettes that have different ingredients inside rathar than on them. Tha place on pl. Urquinaona (the only one I´ve been to in Barcelona) is packed on Wednesdays and Sundays,  as all the food costs only 1 €. For that price you can´t expect anything  too sophisticated, but with three montaditod, chips, half liter of beer or tinto te verano you have enough and you pay less that 5€ (which is cheaper and healthier than in many popular fast food chains).

Spaniards do know how to prepare nice bocadillos (sandwiches). It is just baguette/bread with some basic ingredients, but somehow they know how to take it to the next level. I would always choose any bocadillo they have on the menu in Guixot or Conesa over a menu del día in an average bar I don´t really know. Carmen (who is a real expert on traditional bars that are frequented by locals) highly recommended a tiny bar Conesa, so I knew it was just a question of time till I went and try their delicious sandwiches. When my mum visited me few weeks ago and we were feeling like a little snack, we decided to try their delicious&famous bocadillos. I really recommend the place and if you are ever suprised by the restaurants´ timetable (often they don´t serve food between 15-19), and you are close to Ayuntamiento/Cathedral, Conesa is just at the corner of pl.Sant Jaume and after 5 minutes you can enjoy a quick meal.

Patri took me to another great sanwich place, bar Guixot, that is believed to serve the best bocadillos of Raval. We totally agree, as we loved their sandwiches (some ingerdients, like dactyls, were bit surprising, but delicious) and nice staff (which can be somehow unusual in Barcelona). The place was full and we had to wait 15 min to get a table, but it is an ideal place for a nice and quick meal (and if you can, try their sweet creps).

Suddenly I feel hungry. Do you?