Palau Guell

Nie miałam szczęścia z Palau Guell. Przy mojej pierwszej wizycie w Barcelonie kilka lat temu, trwał remont. Przy drugiej wizycie, trwał remont. Po mojej przeprowadzce do Barcelony… remont się skończył. Gdzieś się dowiedzieliśmy, że w 1 niedzielę miesiąca wejście jest za darmo, postanowiliśmy nie przepuścić tej okazji (bilet wstępu kosztuje 10€). Można powiedzieć, że kolejny raz powiedzenie „do trzech razy sztuka” jest prawdziwe. Przy pierwszym podejściu okazało się, że wejściówki na rano (czyli do 13.30) zostały już rozdane, okienko zamknięte i trzeba wrócić o 13.45. Niestety, niebo, które przejaśniło się dosłownie na pół godziny, zasnuło się chmurami i lunął deszcz. Wróciliśmy do domu, z planem powrotu w następną pierwszą niedzielę. Ale warunki atmosferyczne znowu nie były sprzyjające, nastały najzimniejsze dni, syberyjski front, nie uśmiechało nam się stanie w kolejce. Za 3 razem, nie udało nam się uniknąć kolejki, 4 marca, udało nam się do Palau Guell.

To jedno z pierwszych dzieł wielkiego Gaudiego (tak, uwielbiam. Tak, wiem, że Barcelona to nie tylko Gaudi) mieści się tuż przy Ramblas, przy wąskiej uliczce Carrer Nou de la Rambla. Budowa pałacu, rezydencji mecenasa Gaudiego, Eusebiego Guella (tak, to też ten od parku) została ukończona w 1890 i pewnie elita barcelońska zaskoczona była, że Guell wybudował się w dzielnicy marginesu (te bary, kabarety, panie lekkich obyczajów), a nie w nowobogackiej i modnej Eixample. Do dziś Raval pozostaje dzielnicą i nienajlepszej sławie.

Wykonanie projektu nie było zadaniem łatwym, Gaudi do wykorzystania miał niewielką działkę, ale wykorzystał ograniczoną przestrzeń po mistrzowsku. Gra świateł, dbałość o detale, przepych dekoracyjny, mamy tu wszystko. Zwiedzanie zaczęliśmy od stajni, a skończyliśmy na dachu. Charakterystyczne kominy Gaudiego są rozpoznawalne na pierwszy rzut oka. Jednak to światło jest najważniejszym elementem w Pałacu. Gra światła odmienia całkowicie wnętrze budynku, jego charakter zależy czy dzień jest słoneczny, nocą zmienia swoje oblicze. Główna klatka schodowa zwieńczona jest przepiękną kopułą, wygląda jak niebo przybrane gwiazdami.

When it comes to Palau Guell, I was never lucky (even now when writing this post my PC went down so I lost all my English part of the post and had to start over). When I first visited Barcelona, I had an ambitious plan with my sister to enter/see all the touristic attractions our guidebook recommended. However, the Palau Guell was being renovated. On my second visit, the renovation continued. After I moved to Barcelona, I accidently saw on the news that the Palau was re-opened to public after years of renovation and that the entrance is free on every first Sunday of the month. That is when we decided to visit it, just to save 10€ of the entrance fee. This time again, third time was lucky. The first Sunday we wanted to enter, we found out that the entrance tickets for morning visits finished, and that we had to come back once the box office opened, that is 13.45. But as it started to rain heavily, we decided to go back home and postpone it. The second time, once again, the weather was against us. This time due to the Siberian front we gave up the idea of freezing our asses in a long queue and stayed in a warm flat. Finally, on 4th of March, we managed to get in, on our 3rd attempt. And it was worth every minute of waiting in 2 queues, first to get the entrances and second to actually get inside.

The Palace is one of the earliest works of the great and famous Gaudí's (yes, I love his architecture. Yes, I know that Barcelona is not only about Gaudi’s creations) is located just next to touristic Ramblas, on a narrow street Carrer Nou de la Rambla. The building was designed to be a residence for rich patron Eusebi Guell (yes, the same that ordered him to design Park Guell) and was completed in 1890. The elite of Barcelona was probably quite surprised where he decided to built it, as instead of trendy and fashionable Eixample, where all the upper class and new riche lived, it was in a dodgy neighborhood. You know, bars, cabarets, prostitutes- you get the picture. Even now Raval is still not famous for being pretty, clean and safe.

Once again, Gaudi created a masterpiece, and the project wasn’t easy to make. The plot of land was really small, but somehow the limited space, thanks to the light and architectonical tricks, seems bigger than it is. We started our tour in the stables and ended on the roof, admiring Gaudi’s distinctive smokestacks. However, it is the light that plays the most important role in the Palace. It changes completely how the building looks, its character depends on whether the day is sunny or cloudy, and during the night it can be unrecognizable. The dome that dominates in the main staircase looks like the sky adorned with stars.

Piwne rozczarowanie/ Beer disappointment

W ten weekend dla odmiany mieliśmy zaplanowany odpoczynek (musimy nabrać sił na weekend w Walencji). Jednak gdy kilka tygodni temu w dowiedziałam się, że organizowany jest 1 Barceloński Festiwal Piwa, zanotowałam go sobie w kalendarzu. Nuno nie trzeba było namawiać, bo małe piwko w słoneczny dzień nie jest jakąś dziwną paradą.

Niestety, wydarzenie miało bardzo skuteczny PR, bo klasztor św. Antoniego, gdzie festiwal miał miejsce, pękał w szwach. A przed doświadczeniem ścisku, przepychania się w kolejce po piwo, trzeba było odstać swoje w wielkiej kolejce. Dobrze, że jestem pokoleniem, które za czasu PRL nie spędziło większej części życia w kolejce, bo po 5 minutach staję się nerwowa i zrzędliwa. Nie wiem, czemu nie zrezygnowaliśmy z festiwalu piwa z regionalnych browarów na rzecz zwykłego piwa w jakimś ogródku. Bo nie byłam w stanie delektować się piwem będąc popychana przez turystów wyraźnie będących pod wpływem.

Nie wiem ile musieli wydać, bo szklaneczka, którą dostaje się w zestawie (plus 3 żetony i przewodnik) nie ma nawet 300 ml. Naiwnie myślałam, że szklanka złotego trunku kosztuje jeden żeton, więc będziemy mieli szansę porównać smaki różnych rodzajów piw, od ale, przez lagery po piwa smakowe. Niestety ,za większość trzeba było dać 3 żetony. Na szczęście w domu czekał na nas schłodzony Żywiec, bo z rana zaliczyliśmy wizytę w polskim sklepie…

For a change, this weekend our plan was to relax (we have to spare our energy for the following weekend in Valencia). So me, being a control freak, had a weekend off. Well, not entirely, as few weeks ago I found out that a first edition of Barcelona Beer Festival was organized, so the event was marked in my calendar. This time, as drinking beer on a sunny day is way more exciting than watching some stupid parade, Nuno was almost as enthusiastic as me.

Unfortunately, the festival got so much publicity that the Sant Antoni Monastery was bursting at the seams. Before even entering the venue, trying to make your way to get a beer, you had to wait and wait and wait in a big queue. I still don’t know why we didn’t abandon the idea of getting in and going for a local, not artisanal, in a nice terrace.

We couldn’t really enjoy the flavor of artisanal beer as we were constantly pushed by half-drunk tourist. I don’t know how many beers they had to drink, as a glass you were given (together with 3 tokens and a guide) hadn’t even 300 ml. I was also being naïve thinking that with our 3 tokens we could try and compare 3 different beers from small local breweries, as there were different kind of beers like ale, lagers, and flavored beers. Unfortunately, for most of them you had to give 3 tokens, so the tasting wasn’t so cheap after all. Luckily we had gone to a Polish shop, and there was a chilled Żywiec waiting for us in the fridge…

Plan B na niedzielę/ Plan B for a Sunday afternoon

Czasami trzeba się trochę ukulturowić, posmakować trochę sztuki, odwiedzić jakieś muzeum, obejrzeć ciekawą wystawę. Taki plan B na niedzielne popołudnie, zamiast kolejnego odcinku amerykańskiego serialu czy głupawej komedii romantycznej.

W 2009 urząd miasta w Barcelonie zaproponował muzeom przyłączenie się do fajnej inicjatywy mającej promować sztukę wśród mieszkańców, tzn. wstęp w niedzielne popołudnia za darmo.

W wielu europejskich miastach w 1 niedzielę miesiąca wejście do muzeów jest gratis, w Barcelonie do tego dodać można kilka godzin w każdą niedzielę.

Niestety, nie wszystkie muzea wykazały chęć krzewienia kultury i nie pobierania opłaty, ale jest kilka obiektów wartych odwiedzenia, jak Muzeum Picasso (trzeba jednak uzbroić się w cierpliwość lub wstać z rana, bo kolejka potrafi odstraszyć) czy CCCB (Centrum Sztuki Współczesnej).

Listę muzeów można znaleźć pod tym linkiem i tutaj.

(plakaty ze stron urzędu miasta)

From time to time you should submerge yourself in art, go to a concert, visit a museum, see an interesting art exhibition. Instead of watching another episode of some American series or another chick flick, you may try a plan B.

In 2009 the city council invited museums from Barcelona to take part in a really nice initiative to promote art by making free admission on Sunday afternoon.

In many European cities, the first Sunday means museums for free, but it is nice that in Barcelona you can visit them without paying every Sunday you want (well, during limited hours, but still).

Unfortunately, not all the museums were willing to promote culture and not charge a fee, but there are several really worth visiting, as the Picasso Museum (but you A) must be patient or B) get up early in the morning, because the large queue can scare you away) or the CCCB(Centre of Contemporary Art).

A list of museums that take part in Sunday plan B can be found here or here.

(posters downloaded from the city hall website)

Graffiti na Dzień Kobiet/ Graffiti for the International Women's Day

Nie dostałam kwiatka, ale polski kolega z działu zrobił miłą niespodziankę i przyniósł do pracy pyszne truskawkowe ciasto, a kolega z Francji poczęstował nas cukierkami. Takie małe gesty wystarczą, żeby zwykły czwartek stał się trochę fajniejszym dniem.

Post zadedykowany jest wszystkim czytelniczkom mojego bloga.

Mam małą obsesję na fotografowanie sztuki ulicznej, graffiti i innych malunków na ścianach, roletach, drzwiach. Uważam, że do drobne detale świadczą o prawdziwym charakterze miasta, a nie znane zabytki. Dlatego dziś, z okazji Dnia Kobiet, przegląd detali kobiecych.

I did not get any flowers today for the International Women’s day, but a Polish gut from our department brought a delicious strawberry cake (home made) and other male colleague this time from France, gave us some candies. Those small gifts made a regular Thursday a little bit more pleasant.

This post is dedicated to all female readers of my blog.

As some of you have notices, I’m little obsessed with photographing street art, graffiti and other paintings on the walls, blinds, doors, etc. I think that the character of the city is made of little details and not known monuments. So today, because of the International Women's Day, short photo-post with ladies related details.

Wehikuł czasu/ Time machine

Najpierw włączcie sobie odpowiednią muzykę (dla ułatwienia załączam wideo), żeby wczuć się w klimat miejsca i przenieść się w czasy musicalu Grease. Bo wcale nie trzeba wehikułu czasu, żeby na chwilę przenieść się w cudowne amerykańskie lata 50-60. Posta dedykuję mojej Kasi (tak tobie, od płyty z różowymi przebojami lat 80-tych), bo jest to właśnie miejsce idealnie pasujące do naszych weekendowych klimatów, których mi strasznie na obczyźnie brakuje.

Słowem wyjaśnienia, rolę wehikułu czasu pełniła hamburgerownia Peggy Sue w Barcelonie. Wystrój retro znany z filmów, cukierkowe różowe ściany, miętowe zielone kanapy, można sobie wybrać piosenkę z prawdziwej maszyny grającej.

A do tego jedzenie. Normalnie staram się nie jest shit foodu (jak nazywane są powszechnie przybytki w stylu maca i kfc), ale czasami moja silna wola jest mniej silna niż powinna i mam ochotę na fast fooda. Ale jednak zjeść hamburguera o nazwe Peggy Sue, Mary Lou, James Brown czy Aretha Franklin w haburgerowni wystilizowanej na lata 50 to jednak inny poziom. Do tego prawdziwy milkshake, Cherry Coke a na deser brownie z lodami (ja) i apple crumble (Nuno). Bardziej amerykańsko już być nie mogło. Napomknę, że w toalecie (różowej) wisiał plakat Johna Travolty z filmu Grease (Kasia, czemu ciebie nie ma i nie możemy go obejrzeć?)

Hamurguerownie są na topie, przynajmniej w Barcelonie (my już byliśmy w Kiosko, ale to inny klimat, a o Peggy Sue wyczytałam na blogu, który czytam w poszukiwaniu inspiracji), ale nam się podobało w Peggy Sue. Pewnie bardziej ze względu na przesłodzony wystrój niż na jedzenie samo w sobie.

Strona tej sieci restauracji jest wisienką na torcie, szczególnie jeśli nie macie szansy na lunch w tym lokalu.

Before starting to read this post, you should turn on the proper music (to make your life easier I attach some videos) so that you get the right atmosphere and feel for a while as a if you were transported back to the good old fifties. And you really don’t need a travel machine to believe, if only for a second, you are part of the Grease musical. This post is dedicated to my dear friend Kate (yes, you, the one that gave me the CD called pink hits from the eighties), cause it is just the place where we could spend a nice afternoon and gossip like American teenagers.

Before saying anything more: our time machine this Saturday was a diner called Peggy Sue, in Barcelona. Its retro décor results so familiar thanks to thousands movies from this decade you’ve seen. So there were candy pink walls, mint green sofas, jukeboxes so that you could choose your favorite song.

And of course they only serve food you would normally expect to see in a movie of the 50s. Normally I try to avoid fast food (you never know what you eat when you ear mac), but sometimes I just can’t help it. Still, to eat a burger called Peggy Sue, Mary Lou, James Brown or Aretha Franklin is to bring fast food to another level.

fast food being brought to another level. Then add a real milkshake, a Cherry Coke, and for a dessert: brownie with ice cream (me) and apple crumble (Nuno). Well, personally I can’t think of anything more American (in a good way). And then you go to the bathroom (pink) and you see a poster of John Travolta from the movie Grease. (Kasia, why are you so far away and we can’t watch Grease tonight?)

It seems that places serving only hamburgers are really trendy, at least in Barcelona, as they are always packed. We already tried Kiosko (we liked it, but the atmosphere and the concept is completely different from Peggy Sue- which I discovered in this blog while searching for the lunch place inspiration), we still have some to check out. We really enjoyed our “trip” to the 50s, probably more because of the overly sweet pink decoration of the place than food itself.

The website of this chain of diners is really worth visiting, if you are not able to make it to the closest Peggy Sue.