Guest post by Aggy: Five Indonesian Food to Die For

Lubię chodzić do restauracji, by próbować dań z różnych krajów. Takich, gdzie już byłam i przez smakowanie smaków, powiedzmy włoskich, na chwilę przenieść się do restauracji, gdzie nasz znajomy zabrał nas na najlepszą w naszym życiu pizzę. Albo do kuchni krajów, gdzie jeszcze nie byliśmy, ale mamy ogromną ochotę pojechać. 

Dzisiejszy post jest postem gościnnym napisanym przez Aggy z Dream Explore Wander (nie wiem czy pamiętacie, jakiś czas temu napisałam posta gościnnego o Bukareszcie właśnie na post Aggy), która przedstawia nam najlepsze i najbardziej typowe dania swojego kraju, Indonezji. Ostrzeżenie: posta najlepiej przeczytać po posiłku, czytanie „na głoda” może skończyć się napadem ataku głodu.

Every once in a while I like to go to a restaurants that specialise in a cuisine of some more or less exotic country. If it is a country I already visited, my eating, let’s say something Italian, I can imagine for a while I’m in Italy where our friend from Roma took us to a place where we had the best pizza in our life! Or we go to the places to have some meal from a country we dream of going.

Today's post is a guest post written by Aggy from Dream Explore Wander (you may remember her, as some time ago I wrote a guest post about Bucharest that is available on her blog). She shows us the best and most typical dishes from her country, Indonesia. Be warned: it’s better not to read the post before eating, as you may end up very hungry.  

 Five Indonesian Food to Die For

Indonesia. Many boast about the undoubtedly beautiful islands, the clear blue sky, the stunning beaches, the lush forests and its natures and of course the hot, tropical weather. However for me, there is nothing I love more than its food. Yes, I am a proud foodie, and I am also proud to say that my home country has the most delicious food in the whole world. 

I was born in the town of Yogyakarta, which is located in the Java island, the most populous island in Indonesia. Almost all my life I have been accustomed to Javanese cuisines and other cuisines coming from other islands which has become a favourite in our island. I don’t think one blog post is enough to describe my love for Indonesian food, but here are five favourite Indonesian food which I highly recommend you to try when you visit my home country!

Satai

The “proper” or I’d like to say the more “posh” way to say this cuisine is satai, but us locals like to call it sate - check out the “ai” replaced by “e”. It sounds more down-to-earth when you pronounce it like that. Sate is basically meat put in a skewer and grilled, the best sate are known to be grilled traditionally over hot charcoal. There many kinds of sate: chicken, beef, mushroom, fish, lamb, pork - you name it, we’ve got it! But my two favourite sate are the classic chicken and mushroom. The chicken or mushroom are usually marinated before the grilling process, take a bite from a sate and you will see that it’s bursting with flavours. Chicken sate is best served with peanut sauce with a drizzle of sweet, dark soy sauce. The mushroom sate is served the same. Both sate is best eaten with fresh cut chilli (if you’re a fan of chilli like me) and shallots. 

Gado-Gado and Lotek

You’d be amazed how easy it is to be a vegetarian in Indonesia. Exotic fruits and vegetable are easily found in local markets, we are huge fan of soya beans too. Gado-gado and lotek are one of those quick dishes, you can say it’s our McDonalds since they are so easy to make and considered to be a fast food. It’s definitely a healthy lunch/dinner option when you’re in a rush. Both almost has the same ingredients: spinach, green beans, bean sprouts, tofu, cabbage served with peanut sauce (yes, we are a fan of peanut sauce). The difference is in the sauce, although both have the same based ingredients, in gado-gado the sauce has extra coconut milk. The serving of the sauce is also different, in gado-gado the sauce is put on top of the vegetables whereas in lotek the sauce is mixed together. In gado-gado they also put boiled egg, potatoes, cucumber and tomatoes.

Soto

This is a famous dish in Indonesia which you can easily get in Java. Like sate, there are different kind of soto even for a classic chicken soto, there can be many version. Soto is hot, refreshing soup. The one I like most is chicken soto with clear chicken broth filled with pieces of shredded chicken, cabbage, bean sprouts and rice. The key ingredient is the broth, we say that if the broth is good then the whole soup is undoubtedly delicious. Soto is usually eaten with side dishes like fried tempe (soyabean), tofu and quail egg sate. It’s so simple and delicious.

Bakso

Bakso is also a type of soup, and is a popular street “snack”. Bakso is made from meatballs, usually made from beef, served with hot beef broth garnished with spring onion and fried shallots. You can have fried meatballs, pangsit (Indonesian crispy wonton) and tofu with it too if you prefer.  It is sometimes considered as snack because it’s light food. People tend to add rice or noodles when they want to have it as lunch. It’s one of those food that you eat when catching up with the girls or just having a good gossip.

Gudeg

I have to tell you about gudeg. The people of Yogyakarta are known for their sweet tooth, we even put a little bit of sweetness into our savoury meal and gudeg is one of them. When you go to a gudeg stall, you will find a lot of dishes and a portion of gudeg is a combination of it all. Usually you will find brown egg, brown tempe and brown tofu - all brown because they have all been cooked with dark, sweet soya sauce and other spices thus the brown colour. There is also krecek in gudeg which is beef skin cooked in red, spicy sauce. The main ingredient of gudeg is jack fruit. The young jack fruit is also brown-coloured as it has been steamed with palm sugar before leaving a soft, sweet taste. Gudeg can vary in different cities in Indonesia, but the sweet type is most popular in Yogyakarta. My town is known as a gudeg city and is known to have the best ones!

And there you have it the five Indonesian food to die for. Of course all food are best eaten with krupuk which is crackers, very popular in Indonesia. For me, without krupuk something is missing when I’m eating. The most famous krupuk is made from shrimp and has the most scrumptious taste. There are different krupuk for different meals, but that would be another post :)

Have I made you drool and pack your bags to Indonesia yet? I hope I have. 

Zachęcam do zaglądania na bloga Aggy, która niedawno zaczęła nową serię postów poświęconych jedzeniu- Dewlicious. Tu macie linki do jej bloga, twitter i facebooka. A jeśli macie ochotę napisać gościnnego posta dla mnie o jedzeniu, proszę o kontakt.

If you liked the guest post, here are all the link you need to follow Aggy’s blog: blog, twitter and facebook fan page. She’s recently started her own food-related post series- Dewlicious. And if you feel like writing a guest, food-related post for me, please feel free to contact me. 

Niedzielne poszukiwanie słońca/ Sunday sun hunting

Pierwszą wizytę gości mamy za sobą. Nazbierało mi się materiałów do postów, nie wiem tylko czy się wyrobię, bo w środę wizyt ciąg dalszy. Śmiejemy się, że po 4 wizytach prawie pod rząd nikt nas już więcej nie odwiedzi.  Wizyty to okazja to weekendowych krótkich wypadów oraz do godzin przegadanych nad guinnessem. Dziewczyny miały szczęście i nie doświadczyły ani jednej kropli irlandzkiego deszczu.  Choć ja i tak śmiem twierdzić, że deszczowy dzień na Zielonej Wyspie powinien nikogo nie ominąć. 

W ostatni dzień wizyty wybraliśmy się na zwiedzanie okolicznych plaż, bo pogoda (nie licząc wiatru i niezbyt plażowej temperatury) była idealna na spędzenie niedzieli na powietrzu. Promenada na Salthill, Barna, Spiddal oraz małe urocze plaże po drodze (obowiązkowy przystanek na chowdera w drodze powrotnej) i udowodniliśmy gościom, że Irlandia to nie tylko klify i zieleń. 

Zatrzymaliśmy się też w pięknym małym parku-lesie w Barnie, który wygląda jak wyjęty z filmu. Jest mroczno i tajemniczo, choć promienie słońca bez problemu przebijają się prze konary drzew (wiosną i jesienią, gdy drzewa pokryte są liśćmi, musi tu być naprawdę pięknie).

W Irlandii tak to już jest, że gdy dopisuje pogoda, to wszyscy tłumnie wychodzą na ulice: na plaży i promenadzie Salthill spotykamy całe rodziny + psy, ciężko o wolne miejsce na stolikach przy pubach czy kawiarniach, ławki przy Spanish Arch są idealne na lunch czy pogaduchy ze znajomymi, ale trawą czy schodkami też nikt nie wzgardzi. I jak to w Galway, spacerując zawsze natkniemy się na znajomych. 

Do znudzenia będę powtarzać, nie spodziewałam się, że Irlandia jest tak piękna. Koleżanki też wyglądały na zdziwione i chyba trochę zrozumiały, że zamiana Barcelony na urocze (małe lecz pełne życia) Galway nie była aż taka zła.

Po więcej zdjęć z niedzielnego spaceru zapraszam do galerii na facebooku.  I jeśli jeszcze nie polubiliście mojej facebookowej strony, to teraz jest idealny moment by to nadrobić :)

Few days ago we had first friends visiting us in Ireland. I have some ideas for new posts, but don’t expect them too soon, as on Wednesday we have another visit… and then another… and them my parents are coming over for Easter. It seems like after4 visits in a raw, there won’t be anyone left to visit us. We try to get the most out of every visit, going to different places, spending hour talking in a pub with pints and pints of Guinness… Girls were lucky and it didn’t rain during their stay. Still, I believe that if you don’t experience typical  Irish weather (meaning rain), your experience  isn’t full.

On Sunday, which was the last day we spend together with our guests, we decided to explore the seaside and go ‘beach crawling’ (nice change after 3 days of pub crawling). The weather was just perfect (maybe bit too chilly and windy, but with the sun on our faces, we ignored it). Walking on a promenade as Salthill, going to Barna and Spiddal and stopping at some small charming beaches along the way, in a word, this is how Nuno pictures a perfect Sunday. Ireland is not all about green color and cliffs. 

On our way back, we stopped (after having an obligatory chowder for lunch) in a little beautiful park/ forest in Barna. It was all mysterious, I could picture some movies being shot here. We definitely have to come back here in spring and later in autumn as it must be truly a beautiful place to have a walk with green and colorful leaves. 

On a sunny day, we weren’t the only ones who chose to spend this day walking and enjoying the sun. Galway people just flocked to the streets:  you can meet big families+dogs on the Salthill promenade or nearby beaches, there is hardly any place left in pub’s and café’s terraces, benches at the Spanish Arch are great for lunch or having a chat with friends, but sometimes you must accept grass and stairs as the area is full of young people. And in Galway, I’m no longer surprised when we meet some friends unexpectedly , as you always come across a friend.

I like to collect such perfect  normal days. I find Ireland more and more beautiful.  And after only few days that my friend spend on the Emerald Island, she seems to finally get it that leaving sunny Barcelona behind and moving to small but charming and vibrant Galway was not such a bad thing. 

You can find more photos on facebook. If you still haven’t “liked” my fcb page, now is the time :)

5 powodów dla których polubiliśmy Dublin/ 5 reason why we liked Dublin

W miniony weekend wybraliśmy się (aż chciałoby się powiedzieć: w końcu!) do Dublina. Wiedzieliśmy, że nie jest to ostatnia wizyta w tym mieście, więc odpuściliśmy sobie zwiedzanie fabryki Guinnessa, destylarni whisky Jameson czy słynnej księgi z Kells znajdującej się w bibliotece Trinity College. Chcieliśmy poczuć klimat miasta, pochodzić trochę bez celu po centrum, posiedzieć w pubie przy pincie Guinnessa i poznać kilku bloggerów, z którymi mieliśmy do tej pory kontakt wirtualny. Rysia z Danielem z bloga DR w Podróży od kilku lat mieszkają na Zielonej Wyspie i pokazali nam kilka klimatycznych pubów (zdjęcia mam tylko z jednego, tak zagadani byliśmy rozmową), tak samo jak Ketty z French Foodie In Dublin. To Ketty i jej długiej liście zawdzięczamy świetne kulinarne miejscówki, których inaczej pewnie byśmy sami nie odkryli. 

Dziś mam czas na napisanie tylko krótkiego posta, więc zrobię małą wyliczankę, 5 powodów, dla których polubiliśmy Dublin

1) Atmosfera miasta. Trudno ją uchwycić w kilku zdaniach, więc powiem, że jest kolorowo, gwarnie, wesoło 

2) Fajne kawiarnie, z ciekawym wystrojem i bardzo smaczne jedzenie

3) Klimatyczne puby, puby z muzyką na żywo, pinty guinnessa czy bulmersa, rozmowy z nieznanymi ludźmi spotkanymi w pubie

4) Spacer brzegiem rzeki Liffey w słoneczny dzień

5) Drzwi. Każde wydają się inne.  I przez to, że są tak różnokolorowe, ożywiają miasto nawet w najbardziej ponury dzień. Nam na szczęście nie dane było doświadczyć niepogody, bo słońce świeciło przez cały weekend, jakby specjalnie dla nas. 

Mam nadzieję, że Dublin Wam się podobał, niedługo napiszę więcej. 

Last weekend we  finally made it to Dublin. I really needed a weekend gateway and it was exactly what I expected. As we knew we would go back, we decided to skip all the touristy things as visiting the Guinness factory, Jameson whiskey distillery or famous book of Kells in the library of Trinity College. We just wanted to feel the atmosphere of the city, get lost in the city and discover its charm. We prefer to sit in a pub with our pints than go to museums. As we didn’t have any friend in the city, we decided to meet with some bloggers that we know virtually. Rysia and Daniel from Polish blog DR w podróży showed us some great pubs- pity I only took a photo in the last one, we were busy talking the whole evening that I totally stopped being me (I normally take a lot of pics in bars, restaurants, etc.). Thanks to Ketty, aka French Foodie in Dublin, who gave us a long list of her favorite foodie places, we had probably the best meals in weeks in lovely places that we would have probably missed if it wasn’t for her.

Today I only have time to write a short post, so here it comes: 5 reasons why we liked Dublin

1) Cool atmosphere of the city. It is difficult to capture something as vague as ‘ ambience’ , saying that it was colorful, noisy, cheerful must be enough this time

2) Lots of great small cafes, with nice design and very tasty food

3) Pubs, pubs with live music, pints of Guinness and Bulmer’s, chatting with strangers

4) Walk along the banks of River Liffey on a sunny day

5) Doors. They all seem to be different. And they are so colorful that the city gets brighter even when it rains. Not that we know it, cause the weather was just perfect 

I hope you enjoyed Dublin, I promise to write more soon

Cztery pory roku w Ennis/ Four seasons in Ennis

Są takie miejsca, które odwiedzamy, bo mieszkają tam nasi przyjaciele, a nie przez ich atrakcyjność. Myślałam, że tak też będzie w Ennis, do którego wybieraliśmy się, żeby wypić zaległego guinnessa z moim dawnym znajomym Kevinem. Jest to jedna z tych mega pozytywnych osób, które spotyka się na swojej drodze przypadkowo i z którymi utrzymuje się kontakt (niestety dość sporadyczny) przez lata, by potem los spłatał nam figla i byśmy zamieszkali w Irlandii.

Gdy wyjeżdżaliśmy z Galway padał grad, po 15 km zaczęło świecić słońce i minęliśmy 2 tęczę (tyle tęcz ile w Irlandii to chyba w całym moim życiu nie widziałam) potem niebo się zachmurzyło i zaczęło padać, gdy dotarliśmy do Ennis było szaro, ale nie padało, a gdy wyjeżdżaliśmy znowu zaskoczył nas grad. Przy takich warunkach pogodowych, mimo zaplanowanego przystanku na zwiedzanie poleconego w przewodniku zamku Knappogue Castle , pojechaliśmy bezpośrednio do Ennis, które okazało się dość uroczym miasteczkiem. Obejście centrum zajęło nam jakieś pół godziny. To, co wyróżnia wszystkie miasteczka irlandzkie to różnokolorowe budynki. Jakby na przekór deszczowej szarudze. No i oczywiście pełno jest barów, założę się, że to w Irlandii powstał termin „pogoda barowa”. 

Ennis pewnie nie jest miastem, które koniecznie trzeba odwiedzić, ale warto przyjechać tu pod koniec maja, kiedy to odbywa się to drugi co do wielkości festiwal muzyczny, Fleadh Nua. A z śmiesznych ciekawostek (jeśli sama nazwa nie wydaje wam się śmieszna, bo nie macie tych samych skojarzeń, co ja) to znalazłam informację że w 2005 Ennis wygrało konkurs na najczystsze miasto Irlandii (Irish Tidy Town).

There are places that we visit only because our friends or family live there and not because they are attractive from a touristic point of view. I thought that it would be the case of Ennis, as we went there just to have a pint of Guinness with my dear old friend Kevin. He is one of those people that you randomly met ages ago and still keep in touch with (thank you facebook for that). By a huge coincidence now we live only hour apart.

When we left Galway it hailed, 15 km after, it was sunny and we passed by 2 rainbows (I think I’ve never seen so many rainbow in my life as I have during 4 months in Ireland), than the sky  was covered with clouds for few hours and when we were coming back, it started to hail. You can never predict weather here, it really changes every time you look out the window! Now I get why Englishmen and Irishmen can talk about weather for quite a time!

We were supposed to make a quick stop to see a Knappogue Castle that our guide recommended, but we just decided to go straight to Ennis, as my camera is not really waterproof. Ennis turned out to be quite a charming town, even if there is not much to see and it takes you half an hour to walk through the city centre. Buildings are really colourful (many Irish towns have it in common, I believe it is a way to fight the grayness caused by the rain). And of course, it’s full of small cosy pubs. In Poland we have a saying: it’s a perfect pub weather (you can guess a meaning: perfect to sit in a pub drinking your beer), but I believe it was an Irishman, or at least somebody who travelled to Ireland, that invented that saying!

Ennis is probably not a city that you must visit when you travel around Ireland, but it may be worth coming here at the end of May, when the second largest Irish music festival, Fleadh Nua, takes place. There is also a fun fact to know about this town (if the name itself wasn’t funny enough. Or is it only me who find it funny):  in 2005, Ennis was chosen the tidiest  town of Ireland.

Zimowy spacer po plaży/ Winter beach walk

Dzisiejszy post pisany jest ze specjalną dedykacją dla Pauliny, która domagała się postów irlandzkich.

Ostatnio uskarżam się na brak weny, do tego doszła niespodziewana i nieplanowana podróż do domu, a na dokładkę absolutny zastój w podróżowaniu. To się niedługo zmieni, bo już na przyszły weekend zaplanowaliśmy wypad do Dublina (aż nam wstyd, że tak długo nam to zajęło). Ja podróży, choćby najkrótszych i najbliższych, potrzebuję jak powietrza i alergicznie reaguję, jeśli 2 weekendy pod rząd niczym się od siebie nie różnią (dla mnie spokój i rutyna, to 2 najgorsze określenia, których można użyć). Tak się jednak złożyło, że irlandzka pogoda (nie myślałam, że aż taki wpływ będzie miała na moje życie i że wpadnę w jakiś marazm i odrętwienie) nie sprzyjała planowaniu weekendowych eskapad. 

Powinnam wziąć przykład z Irlandczyków z krwi i kości, którym deszcze i zimno nie straszne i nie pozwalają oni, by pogoda determinowała ich życie. Tak więc mimo strug (umiarkowanych) deszczu  można zobaczyć dzieci i dorosłych jeżdżących na rowerze czy rolkach. Nie mogliśmy być gorsi i mimo niezbyt korzystnych warunków atmosferycznych wybraliśmy się na Salthill, by pospacerować brzegiem oceanu. I wiecie co? Jak się ma dobrą kurtkę przeciwdeszczową to pogoda wcale nie taka straszna jak ją malują!

Od przyszłego weekendu będziemy się więcej po Irlandii poruszać (dwie zaplanowane wizyty polskich znajomych na pewno nam w tym pomogą), więc w najbliższych tygodniach blog powinien zostać zdominowany przez posty o Zielonej Wyspie. Cieszycie się? 

Paulina and some other friends and family members were asking me why there are no new post about Ireland on the blog. So this short post with explanation is written with a special dedication for them. 

In the last weeks, to write a new post was the last thing I was feeling like doing: I totally lacked inspiration for new entries, I had to unexpectedly travel home for few days and I didn’t visit any new places. Fortunately we are working on changing the last point: we are planning a weekend gateway in Dublin next week (it really took us quite a time) and we have our friends visiting us so we won’t have any excuse not to go with them to explore some unknown Irish regions over the weekends. I really miss traveling, planning even the shortest travels gives me so much pleasure and something to look forward during the day to day routine. I can only blame the weather which can be a lame excuse for not leaving Galway. Before moving to Ireland I had no idea that weather could have such an impact on my life. 

I believe I should just follow the example of the real Irish people who don’t allow rain and cold affect their lives. You see the families going for walk, rain or no rain, small children riding a bicycle or skating, people running… Well, if they stayed home every time it rains, they wouldn’t do much, so it’s logic just to ignore the unfavorable weather conditions. We couldn’t be worse so we sucked it up and went for a walk along the ocean. And you know what? With a good rain jacket weather is not that scary! More Irish posts to follow…soon… :)