Nuno Aga Barcelona

Przeceny, sales, rebajas, saldi, reduziert

2012-02-29T20:04:00.003+01:00

O zimowych przecenach pisałam już rok temu. Analizując statystki mojego bloga dowiedziałam się zaskoczona, że jest to najpopularniejszy post. Mam nadzieję, że chociaż kilka osób, które po wstukaniu w Google hasła: wyprzedaże w Hiszpanii czy Barcelonie i kliknięciu w linka do mojego bloga właśnie i zaspokojeniu swojej ciekawości odnośnie przecen, zainteresowało się innymi tematami.

Powracając jednak do rebajas, w weekend skorzystaliśmy z ostatnich dni (w Katalonii wyprzedaże kończą się w tym roku 6 marca), gdzie za grosze można coś kupić. Jeśli tylko ma się trochę szczęścia lub niestandardowe wymiary. Nam się udało i wróciliśmy z kilkoma reklamówkami (ja z 3 parami wiosennych butów, które z niezrozumiałych dla mnie powodów są tu uważane za jesienno-zimowe). Cel został osiągnięty (z nadwyżką), konsumpcjonizm zaspokojony, a ja utwierdzam się w przekonaniu, że ograniczenie shoppingu do okresu wyprzedażowego jest bardzo ekonomiczne.

Zapraszam na letnie wyprzedaże już w sierpniu.

There was a whole post entirely dedicated to winter sales last year. I was quite surprised when I discovered when analyzing the statistics of my blog that this post was actually the most visited. I hope that at least few of those who after Googling :sales in Spain/Barcelona and entering the link to my blog, found it also interesting for something more that tips for shopping.

Well, I admit that I always try to take full advantage of the sale, so last Saturday (rebajas last till 6th March here) we decided to see if we find something during the remate final (final discount). All items left are really cheap and if you are lucky/patient/non-standard size, you closet may end up full. After only 1 hour we had our hands full of bags. I bought 3 pairs of spring shoes, which for some unknown reasons were from winter/autumn collection.

Now let’s begin the countdown for the summer sales!

Turystyczne Rio/ Touristic Rio

2012-02-27T21:54:00.008+01:00

Nie samymi plażami żyje Rio. Po Cobacabanie i Ipanemie, zapraszam wirtualnie na Cristo Rei, Pão de Açúcar, dzielnicę Santa Teresa, starówkę i schody Selarona.

Pomnik Jezusa Chrystusa, górujący nad miastem i będący jednym z siedmiu nowożytnych cudów świata, kojarzą wszyscy. Figura Odkupiciela z rozłożonymi dłońmi na filmach wydawała nam się imponująca. Jednak w rzeczywistości wcale nie wydaje się dominować nad Rio. Być jednak w Rio i nie wjechać na Corcovado by zobaczyć Cristo Rei, to ja być w Paryżu i ominąć wieżę Eiffla, albo Statuę Wolności w Nowym Jorku. No i oczywiście trzeba przyjąć odpowiednią postawę do zdjęcia, naśladując tysiące turystów. Mimo że cena trochę zaporowa, tłum turystów zdaje się tym zupełnie nie przejmować. Kilka faktów o samym pomniku: mierzy on 38 metrów, zaprojektowany został przez rzeźbiarza polskiego pochodzenia Paula Landowskiego, głowa mierzy 3,5 metra a waży 9, bagatela, 9 ton. Na wzgórze można się dostać kolejką linową (podróż często umila zespół grający sambę) albo pieszo. Ze wzgórza w pogodne dni rozciąga się piękna panorama na całe miasto, Lonely Planet poleca wjechać na punkt widokowy tuż przed zachodem słońca, ale my niestety musieliśmy się zadowolić częściowym zachmurzeniem. Pogoda w Rio nie dopisała zbytnio podczas naszego pobytu i na Corcovado wybraliśmy się raczej z obowiązki zaliczenia tej jednej z największych atrakcji Rio, wykorzystując umiarkowanie słoneczne przedpołudnie.

Pão de Açúcar, czyli Głowa Cukru, to kolejny obowiązkowy punkt turysty odwiedzającego Rio, tak więc trzeba się spodziewać sporych tłumów. Jednak widoku, który rozciąga się z tego wzgórza nie zapomnę chyba do końca życia. Mogłabym spędzić całe godziny podziwiając idealne położenie Rio de Janeiro i marząc, by tam pomieszkać przez kilka miesięcy.

Atrakcją dzielnicy Santa Teresa (klimatem przypominającą trochę Lizbonę) była przejażdżka tramwajem. Niestety tramwaj zlikwidowano, bo jest niebezpieczny (na razie władze ignorują plakaty z Oddajcie nam tramwaj!), czym byłam strasznie zawiedziona. Na szczęście artystyczna atmosfera dzielnicy (dla mnie jednej z ładniejszych w mieście) pełna galeryjek i barów zrekompensowała ten zawód.

Świetny pomysł na ożywienie okolicy miał pewien chilijski artysta, Jorge Selarón. Projekt, rozpoczęty w 1990 a trwający do dziś jest prosty- artysta ozdabia 125 schodów kafejkami z całego świata, tworzy wyjątkową mozaikę, a współtworzyć ją może każdy przez podarowanie kafelka. Często można spotkać brodatego artystę przy pracy. My mieliśmy frajdę wyszukując kafelki z Polski i Portugali (tych było zdecydowanie więcej). Tak niewiele potrzeba, żeby upiększyć coś tak banalnego, jak schody, jak dodać trochę koloru i fantazji do szarej okolicy.

Piękne to turystyczne Rio, bez dwóch zdań. I ciąg dalszy nastąpi (nie może być za szybko, bo naszła mnie ochota by znowu gdzieś daleko wyjechać…)

Rio is much more than its beautiful beaches (well, during winter time beaches are always the most appealing element of exotic countries for many people). Today, after Copacabana and Ipanema, I invite you virtually to see Cristo Rei, Pão de Açúcar, Santa Teresa district, old town and Escadaria Selarón .

The statue of Christ the Redeemer that is not only the symbol of Rio de Janeiro but also one of the seven modern wonders of the world, is known by everybody. You probably have seen it countless times in TV, and on the screen it really does seem impressive. In reality, it is smaller than one could expect, it you don’t get the overwhelming impression that it dominates over the cidade maravilhosa. But still, when in Rio, one must go to Corcovado and see Cristo Rei, on the contrary it would be as if missing Eiffel Tower in Paris, or the Statue of Liberty in New York. And of course, there is only one posture you can have when posing for a memorial photo. The price can make you think twice if you are really sure to buy the ticket, a huge queue can make you even more uncertain. But still, it is the Cristo after all, 38 meters high, whose head is 3,5 meters and weighs 9 tons. Impressive. You can get there on foot or by a cable car (often accompanied by a samba band).The Lonely Planet recommends to go there just before the sunset to get the best pictures over the bay. Honestly whenever you go, you will be astonished by the beauty of the view. If you are lucky enough to actually see anything, as many times the clouds cover the view. The weather during our holidays in Brazil was far from being perfect, and we almost lost hope to go to Corcovado, fortunately 2 days before going back home it was only partially clouded and we can check this famous touristic attraction from our list.

For the breathtaking views we recommend Pão de Açúcar, the Sugarloaf, which is another must see on touristic map of Rio. Despite the crowds, I will probably never forget the perfect view that made me dream of living for few months in Rio de Janeiro.

On the list of 10 things you must see when in Rio, there was a ride on a tram in Santa Teresa district. You can just imagine my disappointment when I found out it was closed for being considered too dangerous. The authorities ignored countless posters with Give our tram back! Fortunately, the bohemian atmosphere in the district I personally consider one of the most charming in Rio (it somehow reminds me of Lisbon), full of charming galleries and little stores made up for the lack of unsafe ride.

The other place I liked (as if there were any places I disliked in Rio) were Selarón’s stairs. This Chilean artist had a great idea to revitalize the area he lived in, starting his never ending project in 1990. He simply decided to decorate 125 steps with colorful tiles from all over the word (everone can “participate” by donating tiles). We had a lot of fun trying to spot ones from Poland or Portugal (there were more of luso ones). The project confirms that you don’t need a lot to embellish something as trivial as stairs and to add some color and imaginations into our grey lives.

Without a doubt, touristic Rio is a beautiful (yet incomplete) city. To be continued (give me some time, as now I have to beat the desire to go again to some exotic country)

Brunch na Gracia i magiczna waga/ Brunch In Gracia and a magic scale

2012-02-25T19:27:00.005+01:00

W sobotę nie istnieje budzik. W tę sobotę jedynym konkretnym planem miała być impreza u Patri, na którą nas zapraszała od miesiąca. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie spróbowała jakoś wypełnić luki pomiędzy pobudką a fiestą. Magda aluzyjnie wysłała mi linka do Zary z zamówieniem na prezent urodzinowy, więc początek planu już mieliśmy. Nuno musi przeczytać biografię Steva Jobsa w ciągu niecałych 20 dni, więc kolejny punkt programu też wymyśliliśmy- znaleźć fajną café, gdzie moglibyśmy poczytać. Z pomocą przyszedł, nie po raz pierwszy, google i blogi barcelońskie. Po krótkim researchu wybór padł na La Fourmi Café na Gracii. Gracia, jak już wielokrotnie pisałam, to zagłębie fajnych, fajniejszych i tych mniej fajnych knajpek, barów i restauracji. Tym razem się nie rozczarowaliśmy i mimo, że z czytania nic nie wyszło, to spędziliśmy miło czas. Forumi to idealne miejsce na sobotnie śniadanie/ brunch/ lunch. My wybraliśmy menu meksykańskie i francuskie (do wyboru amerykańskie i słodkie lub kanapki i naleśniki), do tego był oper bar z serami, wędlinami, tostami, dżemami i świeżymi owocami. A na deser brownie z lodami i cheescake. Do tego miłą niespodzianką było odkrycie, że kelnerka nie tylko jest z Polski, ale też ma na imię Agnieszka :) Na pewno jeszcze tam wrócimy. Jak nie na brunch, to na drinka lub Moritza i pogawędkę z Agą.

Po naszym blogu widać (chyba), że lubimy jeść, odkrywać nowe bary, próbować lokalnych smakołyków. Jeśli ty też należysz do grona smakoszy i boisz się, że ostatnimi dniami przybrałeś na wadze, zapraszam na spacer po Dzielnicy Gotyckiej, skręcenia w Carrer Ciutat, gdzie przez muzeum dziwnych wynalazków (dokładnej nazwy nie pamiętam) stoi cudowne urządzenie. Waga, która wyleczy cię z kompleksów! Nuno ma wagę Baracka Obawy i Georga Clooneya (!), a ja się usytuowałam między Kate Moss i Marylin Monroe (czyli wysiłek na siłowni nie idzie na marne, uff). Niektóre wskaźniki mnie rozbroiły: Messi (bez piłki), królowa Elisabeth (bez korony), Paris Hilton (po shoppingu), Lady Gaga (obrana w mięsną sukienkę).

On Saturday, the alarm clock isn’t tolerated. This Saturday, for a change, the only plan we had was Patri’s housewarming party. Well, I wouldn’t be myself if I didn’t try to fill somehow the gap between waking up and getting ready for the party. As Magda allusively sent me a zara link for her b-day present, we had where to begin with. Nuno has only 2 weeks to finish reading Steve Jobs biography, so that would make a perfect continuation of our plan. We only had to find a nice café, where we could read. Once again google and Barcelona blogs came in handy and after a quick research we chose La Fourmi Café on Gracia. Gracia, as I’ve mentioned repeatedly is a district with thousands of cool, cooler or less cool cafes, bars and restaurants. This time, even thought we changed initial plan from reading to talking, we weren’t disappointed with the place. Fourmi is a perfect place for a Saturday lazy breakfast / brunch / lunch. We chose a French and Mexican menu (there was also American and sweet one and variety of sandwiches or crêpes to chose from), in price an open bar with chees, ham, toasts, jams and fresh fruits was included. As we always have space to have a dessert, we had brownie with ice cream and cheesecake. The best part was when I discovered that a waitress was not only Polish, but her name is Agnieszka. We will definitely be back soon. If only not to eat, there are drinkis and moritz and chat with a nice girl from Warsaw.

When while reading our blog you get the impression that we like to eat, discover new bars, try local dishes, well, you are basically 100% right. If you also belong to the club of food lovers and may be afraid that you gain some extra pounds, I invite you to have a walk in the Gothic Quarter. Take a turn in Carrer Ciutat where a museum of strange inventions (I really don’t remember its correct name) is located. There you can find a scale that cure you of complexes! Nuno has the same weight as Barack Obama and George Clooney ( !!!), I’m somewhere between Kate Moss and Marilyn Monroe (yey, the hours spend at the gym give results!). Some weight indications can really cheer one up: Messi (without ball), Queen Elisabeth (without crown), Paris Hilton (after day of shopping) or Lady Gaga (dressed in meat).

La Fourmi Café

Milà i Fontanals, 58. Barcelona, 08012

Metro: Joanic (Línea 4). Bus: 20, 39, 45, 55, 57, 114, 116, N6

Niedz(Sun)- Czw(Thu) 9 a 2.30. Pt (Fri)-Sob(Sat) do/till 3.

A po pracy na pizzę/ Slice of pizza after work

2012-02-24T18:34:00.007+01:00

W planie było wyjście na siłownię. Wystarczył jeden niewinny telefon od Patri, żeby spalanie kalorii zmieniło się na ich konsumowanie. Czasami tak bywa. Z ekipą z Nuno pracy poszliśmy więc na pizzę. Post będzie krótki, bo rozpisywać się o zwykłym, choć klimatycznym miejscu, gdzie serwują porządną pizzę, szkoda czasu. Pizzeria nazywa się Pepe, ma fajnie pomalowane ściany, małą jaskinię, gdzie siedzieliśmy ogrodzeni od reszty sali, nie serwują Spitza (mimo że mają aperol, czym byłam oburzona troszkę), a przy wyjściu stoi rower. I po 21 robi się tłoczno. Zgłodniałam.

The plan was to go to the gym. And with only one phone call from Patri, we went from burning calories to consuming them. Well, this weak we are being fit-lazy, I admit. We went with Nuno work friends for pizza. It still wasn’t the Lent. The post is limited to few phrases as an ordinary, though nice place, that serves decent pizza shouldn’t really deserve a whole blog entry. The pizzeria is called Pepe, has nice painted walls, a small cave, where we sat separated from the rest of the place, strangely they don’t serve spritz, even thou they have aperol and there is a cute blue bike next to the exit. And after 9 pm it gets really crowded. Did I mention their pizza is tasty? I got hungry again...

Valldonzella, 36 Barcelona, 08001

Distrito: Ciutat Vella - Barrio: Raval

Horario: L-D de 19:00 a cierre

Cómo llegar: L1,L2 Universitat

Ostatni weekend karnawału/ Last weekend of Carnival

2012-02-20T20:14:00.012+01:00

Karnawał w Europie wypada blado przy tym jedynym prawdziwym, czyli brazylijskim. Kataloński też do najbardziej hucznych w Hiszpanii nie należy. Podobno w Sitges zabawa jest świetna i Barcelona może się schować, ale po raz kolejny nie było nam dane tego doświadczyć. Do tego w tym roku nie było jednej wielkiej parady na Av. Parallel, jak w zeszłym roku, a zamiast tego kilkadziesiąt mniejszych (podobno około 30) w różnych dzielnicach .

Tym razem Nuno zastrajkował i na ostatni dzień obchodów karnawału w Barcelonie wybrałam się sama. Nie powiem, czułam się trochę dziwnie po a) nie byłam przebrana b) nie byłam tam z dzieckiem. Ale zdjęcia są, mimo, że dobre ujęcia ruszających się dzieci są trudne oraz parady (zostałam wypchnięta z pierwszego rzędu, co przy moich gabarytach równało się zdjęciom, na których połowę kadru stanowi czyjaś głowa). Do tego w połowie parady uczestnicy zmienili trasę. Nie narzekam jednak, bo lubię takie świętowanie Hiszpanów na ulicach, w których uczestniczą całe rodziny, od małych dzieci w wózkach po pokolenie dziadków. W Polsce karnawał ograniczony jest tylko (chyba- jeśli się nic od moich czasów nie zmieniło) do balu w szkole i ewentualnie imprez tematycznych w dyskotece. Tu dzieci przez kilka dni przychodzą przebrane do szkoły a do tego w weekend uczestniczą z rodzicami w przeróżnych atrakcjach.

Gdzieś przeczytałam, że w tym roku organizatorzy chcieli, żeby obchody karnawałowe były jak najbardziej tradycyjne. Mieliśmy więc bal maskowy na Bornie, bitwa na confetti i pomarańczowe piłki (co nawiązywało do tradycyjnej walki na zepsute pomarańcze, która odbywała się na Ramblas, ale została zabroniona).

Kilka faktów o karnawale. W Tłusty Czwartek (Jueves Ladrero) Katalończycy nie objadają się pączkami, ale jedzą coques de lladrons, tortillę oraz butifarra d'ou. Jak wiemy po karnawale, w środę popielcową (miércoles de ceniza) rozpoczyna się Wielki Post (Cuaresma). W Hiszpanii oprócz sypania głowy popiołem (choć nie do końca wiem, czy na pewno się to praktykuje), ma miejsce pogrzeb sardynki (sic! a do tego o 11, więc chyba nigdy nie będę miała okazji uczestniczyć) i pali się króla karnawału, Rei Carnestoltes. Król ma symboliczne znaczenie: niesie na swych barkach wszystkie grzechy i bierze odpowiedzialność za wszystkie złe rzeczy, króre wydarzyły się w tym roku. Ostatniego dnia karnawału czyta się przed zgromadzonym tłumem jego testament, po czym tłum skazuje króla na spalenie.

Poniżej (po wersji angielskiej) załączam video z fajnej inicjatywy: nie ma to jak się fajnie przebrań w miejscu tak codziennym, jak targowisko :)

Pamiętam, że ja kiedyś byłam japonką, cyganką, biedronką, księżycem i tradycyjnie księżniczką. A wy jakie mieliście przebrania?

Carnival in Europe comparing to one and only Brazilian one seems really boring. The celebrations in Catalonia are not the most famous in Spain. Well, the one in Sitges would be worth mentioning, but once again we missed it and stayed in Barcelona. And I must admit, that this year it was a huge disappointment (if it wasn’t for the blog, I would have definitely skipped it). Instead of organizing a huge parade on Av. Parallel as last year, somebody decided it would be better to organize dozens of smaller in various districts. This year Nuno protested and didn’t keep me company, so I went alone. I felt a bit weird, because a) I was not dressed up b) there were almost only families with children. But I don’t regret going, I admired some costumes, but believe me when I say it was impossible to get nice shots, as children are moving extremely fast and the parade changed its route in the middle of the show, so I was unable to get a spot from where I could see anything. All in all, I love the way Spaniard tend to celebrate, with the whole family. In Poland you celebrate the carnival in primary school where you dress up for a small party (or if there is a themed party in disco. Here, children dress up to school during few days and then on the weekend participate in various activities, and it is not uncommon to see their parents/ grandparents dressed up in matching costumes.

I read somewhere that this year the organizers wanted the carnival celebrations be more traditional. So we had a masquerade ball at Born, the battle of confetti and orange balls (which was a reference to a traditional battle of rotten oranges, which used to take place on the Ramblas, but was prohibited)

Maybe not all of you know how el carnaval is celebrated in Spain, so here are few facts: the Fat Tuesday is not celebrate, instead they have Fat Thursday (jueves Ladrero), in Catalonia you should traditionally eat coca de lladrons, tortillas and butifarra d'ou. The carnival finishes on Ash Wednesday (miércoles de Ceniza) and then Lent starts (Cuaresma). In Spain, on Ash Wednesday a strange tradition is celebrated: sardine's funeral (in Barcelona it always takes place during the day so I can’t participate because of work) and the King of the Carnival, Rei Carnestoltes, is burned down. The King has a symbolic meaning: he carries on his shoulders all the sins of the world and takes responsibility for all the bad things that happened. On the last his last will is read aloud before the crowd that later on condemn him to be burned.

I found a funny video of yet another initiative showing that Spanish people really takes having fun to another level. Dressing up in a place so common as a market, it could happen only (?) in Spain.

I remember being dressed up as Japanese, gypsy, ladybug, moon and traditionally princess. What was your best costume?

1e43162c88c10d73ea0de00702a66c0c

Plaça Sant Jaume

2012-02-19T14:48:00.015+01:00

Lubię gubić się w plątaninie małych uliczek w Barrio Gótico, ale o tym chyba wspominałam już kilkakrotnie. Dzisiaj nie będzie o uliczkach ani o klimatycznych sklepikach, ale o dawnym centrum Barcelony, placu Sant Jaume. Za dawnych czasów, bo za Imperium Rzymskiego, znajdowało się tu forum i targ. Teraz mieści się centrum administracyjne: Ayuntament (po katalońsku ratusz) i Palau de la Generalitat (siedziba rządu katalońskiego). Podczas obchodów fiesty La Laia (patronka katedry i dawna patronka miasta, zdetronizowana przez Merce) mieliśmy okazję zwiedzić ratusz. Dopiero przy pisaniu tego posta i dokładniejszym researchu znalazłam informację, że oba budynki otwarte są dla zwiedzających w niedziele: Generalitat tylko z przewodnikiem w drugą i czwartą niedzielę miesiąca, w godzinach 10-14, a ratusz w każdą niedzielę w godzinach 10-13.

Ayuntamiento, cytuję za niezawodnym przewodnikiem Pascala: „część budynku pochodzi z 1373 r, ale neoklasycystyczną fasadę dodano w XIXw.” Stara fasada znajduje się przy calle de la Ciudad i tam właśnie znajdowało się główne wejście do czasu wybudowania nowej fasady. Salon stu sędziów, kaplica, sala wyborów, sala czterech pór roku, schody honorowe, salon kronik, fasada gotycka: te i inne pomieszczenia oraz niezliczone elementy dekoracyjne możemy podziwiać w każdą niedzielę. Jeśli jednak jesteście w Barcelonie na krótko, zwiedzenie ratusza nie jest według mnie obowiązkowe.

Niejednokrotnie pisałam i powtórzę to raz jeszcze: jeśli możesz wybrać termin wycieczki do Barcelony, niech to będzie podczas Merce czy innego święta. Bo wtedy oprócz zwiedzania, jest okazja do poznania wielu typowych tylko dla tego regionu tradycji. A miasto przygotowuje też świetne niespodzianki, jak na przykład spektakl świetlny na fasadzie ratusza (jeśli komuś nie wystarczą zdjęcia, zapraszam tutaj na 15 minutowe wideo).

Fantastyczny pomysł! Nuno nie był zachwycony, jak mu zaproponowałam stanie przez kilkanaście minut na zimnie (w końcu przyszedł syberyjski front), ale jak przyszło co do czego do gapił się z szeroko otwartymi oczami na zmieniające się obrazki na fasadzie ratusza. Jednogłośnie stwierdziliśmy, że najlepsza była część z kultowymi grami lat 90-tych. Zresztą sami zobaczcie.

I already mentioned that getting lost in a maze of streets in Barrio Gótico is one of my favourite activities in Barcelona. Well, today I will focus on the old center of Barcelona, that is Plaça Sant Jaume. Long, long time ago, to be precise during the Roman Empire, there was a forum and a market here. Nowadays the square is the administrative center: Ayuntament (Catalan for town hall) and Palau de la Generalitat (Catalan government headquarters). During the celebration of fiestas de La Laia (she is the patron of the cathedral and the former patron of the city, dethroned by Merce) we had the opportunity to visit the town hall. Only after doing some research to prepare this post, I came across the information that both buildings are opened to visitors: Palau de la Generalitat can only be visited on a guided tour on second and fourth Sunday of the month between 10-14, and Ayuntamiento can be visited every Sunday between 10-13. The entrance is free (something unusual here in Catalunya).

For start, few architectonical facts, quoting my reliable Pascal guide: “some parts of Ayuntamiento dates back to 1373 , but the neoclassical facade was only added in the XIX century" . The old facade is located on Calle de la Ciudad, and it was where the main entrance was, till the construction of the new facade. Room of hundred judges, chapel, room of choices, four seasons room, staircase of honor, room of chronicles, Gothic façade: these and many other rooms together with countless decorative items you can admire on Sunday. However, if you are in Barcelona only for a short visit, I probably wouldn’t recommend to waste your precious time in the town hall.

I don’t want to be boring, but I will repeat again: if you can choose when to come and visit Barcelona, the best time would be when there is La Merce or any other local festival happening. Not only you could do sightseeing, but you have a great opportunity to get to know many typical traditions. And the city usually prepares numerous surprises. Last Saturday it was a light show on the facade of City Hall (if pictures aren’t enough, you can check this link and see a 15 minutes video of this amazing spectacle).

It was truly a great idea! Nuno wasn’r really eager to spend half an hour outdoors in the cold (as you know the Siberian front reached Barcelona) but then he was totally mesmerized by the show. He stared with his eyed wide open and admired changing images on the facade. We unanimously think that the best part was the one with cult games from the 90's. Tell us if you agree!

Falcons, Laia i protest/ Falcons, Laia and manifestation

2012-02-15T21:17:00.011+01:00

W zeszłym tygodniu Carmen przyniosła do pracy rozkład obchodów Świętej Eulali, pieszczotliwie nazywanej Laią. Nie wiedziała, że zdążyłam już wcześniej znaleźć harmonogram wszystkich atrakcji na stronie ratusza. Wiadomo, że nie sposób uczestniczyć we wszystkim, szczególnie, że pogoda nie zachęcała do przebywania przez długi czas na świeżym powietrzu. Odpuściłam więc sobie castellers i paradę gigantów, bo te elementy powtarzają się przy każdym święcie katalońskim. Trzeba znać umiar. Tym razem wybór padł na pokaz Falcons i pokaz świetlny na budynku ratusza. Przy okazji przypadkiem załapaliśmy się na drzwi otwarte Ayuntamiento (ratusz) , który otwarty jest dla zwiedzających tylko kilka razy w roku.

La Laia to święto przede wszystkim dla dzieci.

Falcons to inny typ wież ludzkich, nie wiem, jak opisać różnicę między falcons a castellers, bo niestety nie jestem żadnym ekspertem, a źródeł w Internecie o falcons brak. Na wikipedii jedyną informacją jest, że budują wieże kierując się innymi zasadami. Jakie to są zasady, wyjaśnia trochę bardziej szczegółowo katalońska wersja Wiki: konstrukcje bardziej akrobatyczne, wzorujące się na czeskiej grupie akrobatycznej Sokol.

Tak jak podziwiam niesamowite budowle castellersów, tak i nie mogłam oprzeć się urokowi falcons. Robi wrażenie! Lubię obserwować skupienie na twarzy poszczególnych „elementów”, gibkość najmniejszych falconów, przymykam czasem oczy, jak widzę, że konstrukcja się chwieje. Podziwiam siłę w nogach, wytrzymałość, zgrabne ruchy.

Przed pokazem falcons miała miejsce (nieprzypadkowo w tym miejscu i o tym czasie) manifestacja przeciwko bankom. Liczyli i słusznie, że organizatorzy udostępnią im na chwilę mikrofony, pod warunkiem, że potem pozwolą ludziom oglądać występy. Wiadomo nie od dziś, że Hiszpanię dopadł głęboki kryzys, ten protest to tylko jeden z wielu, jakie w ostatnich miesiącach miały miejsce w tym kraju. O kryzysie przypominają codziennie w wiadomościach i gazetach, wysokie bezrobocie, cięcia wydatków, A ma być jeszcze gorzej…

Last week there were celebrations of Santa Eulalia, affectionately called Laia, and Carmen brought to work a schedule of all the activities. Even if it wasn’t for here, I still would have know about the fiesta, as I had checked it before on the city hall website. I am a freak, I know, but occasionally (well, bit more often) check various regional fiestas happening in the region. As it is impossible to participate in every single activity, and since this year it was incredibly cold, I had to limit myself. Since I already have seen so many castellers towers and giants parades, as they are obligatory elements of every single Catalan celebration, I skipped them this time. Instead we went to see falcons’ performance and light show on the City Hall façade.

Also we visted Ayuntamiento (city hall) which was opened to public (it happens only few days a year).

La Laia is most of all a fiesta for children.

Falcons are another type of human towers, I really not an expert to explain the difference between falcons and castellers, and there are almost no information on falcons on the Internet. I was only able to find a short entry on Wikipedia saying that they are human towers and pyramids that :”follow different rules from the ones of the Castells”. Well, that gives almost no information. In Catalan version there is one additiona detail: their structures are more acrobatic, may be inspired in Czech acrobatic group, Sokol.

I knew I would like it, as much as I admire castellers and their human tower, I think I liked even more the incredible human compositions of falcons. Or maybe it was because it was the first time I saw them. It was impressive. I like to observe focused faces of various “elements”, the flexibility of the smallest ones. I sometimes close my eyes when a structure loses its balance.

Before the falcons performance, a demonstration against banks took place. Of course the place and time were chosen deliberately, as the demonstrators counted on organizers giving them microphones so that they would allow people to watch the falcons. And they were right, they were given their 5 minutes. As we all know, Spain is in a deep crisis, this protest was only one of many that took place recently. We are daily reminded of how bad things are economically, about high unemployment rate, about cuts. And things are expected to be even worse...

Sarmale, mamaliga, papanasi

2012-02-12T18:27:00.009+01:00

W końcu nam się udało dotrzeć na kolację do restauracji rumuńskiej. Ciążyła nad nami chyba jakaś klątwa Draculi, bo od ponad półtora miesiąca a to ktoś nie mógł, a to cała restauracja zarezerwowana. W ten piątek jednak mogłam w końcu po tylu miesiącach przypomnieć sobie, jak bardzo smakują mi sarmale i że nie przepadam za mamaligą. I niestety, że smak papanasi w barcelońskiej restauracji wypada wyjątkowo blado w porównaniu z tymi zjedzonymi w Bukareszcie. Dołączyli do nas znajomi Nuno z pracy. Dla jednego z nich była to też nostalgiczna kolacja, bo był w Bukareszcie na Erasmusie, zresztą w tym samym czasie, kiedy my tam byliśmy.

Wystrój restauracji Crama Dracula wpisuje się w typowe wyobrażenia jakie może mieć laik, który nigdy nie postawił nogi w Rumunii. Portret Vlada Tepesa, który stanowił inspirację dla postaci książkowej i filmowej Drakuli, nietoperze i małe figurki Drakuli oraz inne tym podobne mroczne elementy dekoracyjne miały oddać mroczny nastrój. My jednak dobrze spędziliśmy czas, popijając ursusa w wielkich kuflach, jedząc cascaval pane (smażony ser, który przynajmniej raz w tygodniu jadłam na lunch w pracy) oraz chleb z zakuską. Do tego zamówiliśmy wielkie deski z różnym mięsiwem (wypadają jednak blado w porównaniu z tym, co nam serwowali w Excaliburze) i mamaligą.

Na deser nie mogłam zamówić nic innego niż moje ulubione papanasi. Spodziewałam się, że rozmiarowo będą takie, jak w Bukareszcie, więc zażartowałam, że dobrze, że spędziłam godzinę na bieżni, ale okazało się, że były malutkie (nie żeby wysiłek poszedł na marne, bo zjedliśmy dużo, a dostaliśmy jeszcze dwa pojemniki z jedzeniem na wynos. Mamy fart, kolejny raz nie musieliśmy lunchu następnego dnia gotować :)

Na zakończenie wyrażę moje słowa ubolewania nad brakiem restauracji serwującej polskie specjały w stolicy Katalonii. Może to jest pomysł na biznes?

Finally we went to eat at a Romanian restaurant. We were trying to go there for weeks, but it seemed as if we were under some spell, cause every time we made plans to go, there always were some problems. This Friday we could enjoy some typical Romanian food and I remembered how much I liked sarmale and that mamaliga wasn’t my favorite. And unfortunately, it turned out that papanasi, a dessert I was looking forward to eat for moths, was not even as half tasty as I remembered from Bucharest restaurants. Some of Nuno’s work colleagues joined us, for one of them it was also a nostalgic dinner ad he spent his Erasmus in Bucharest at the same time when we were there. Talk about a coincidence!

What comes into your mind when you think about Romania? Dracula? Bats? Well, even if it is a unfair generalization and cliché, the interior of Crama Dracula had all of it. A portrait of Vlad Tepes, who inspired the book and movie character of Dracula, bats and small figures of Dracula hanging from the walls. We spend a nice evening drinking ursus in big mugs, eating cascaval pane (fried cheese, which I used to eat at least once a week for lunch) and bread with zakuska.

We ordered enormous plates with different types of typical meat, (still it was nothing comparing to huge plates they serve in Excalibur) and mamaliga. For dessert, I could not order anything but my favorite papanasi. I expected it was the same sized as in Bucharest, so I joked about spending one hour on a treadmill preparing for eating at least two of them. But it turned out they were little and really nothing that special. We still ate a lot, and once again we were left with leftovers to take home. Lucky us, once again we didn’t have to prepare lunch.

For the record, I must express my deep disappointment that there are no restaurants serving Polish food in Barcelona. Maybe I should consider it an idea for my own business? :)

Copa, Copacabana vs Garota de Ipanema

2012-02-12T13:46:00.015+01:00

Ciężko jest napisać tylko jeden post o Rio de Janeiro, dlatego zamiast jednego wyczerpującego wszystkie 1000 opowieści związane z Cidade Maravilhosa, podzielę relacje na kilka (naście?) krótszych części.

Na początek będzie o najsłynniejszych plażach (nieprzypadkowo- zimą można się troszkę ocieplić wspomnieniami). Od razu włączyłam sobie wprowadzającą w nastrój muzykę i zrobiło się jakoś jaśniej w pokoju :)

Copacabana to chyba jedna z najbardziej znanych plaż świata, 4,5 kilometrowy odcinek raju (choć naszym gustom bardziej odpowiadała Ipanema), gdzie na działanie słońca wystawiają swoje wdzięki najpiękniejsi z pięknych, gdzie mistrzowie futbolu przechwalają się swoimi umiejętnościami, gdzie zabawa nigdy się nie kończy. My jednak nie do końca daliśmy się uwieść urokowi Copacabany. Za tłoczno, za pretensjonalnie, za komercyjnie, za głośno. I drożej niż na Ipanemie. Zmorą są także plażowi sprzedawcy, oferujący dosłownie wszystko: od jedzenia (smażone przekąski, orzeszki, kanapki, chipsy, po legendarne ciastka o globo), po ubrania (stroje kąpielowe, parea, kapelusze), ręczniki, ręcznie wykonaną tandetną biżuterię.

Plaże mimo, że miejskie, są czyste i idealne dla amatorów sportów plażowych, co kilkadziesiąt metrów można znaleźć bramki do gry w piłkę nożną lub siatki do siatkówki plażowej, albo do futevôlei, czyli połączenia obu tych sportów. Zresztą do właśnie na deptaku widać gołym okiem, jak ważny jest ruch dla cariocas (mieszkańców Rio). W niedzielę zamykany jest ruch uliczny, żeby mogli biegać czy jeździć na rolkach/ rowerze nie tylko na deptaku. Nie samym sportem jednak carioca żyje, dlatego liczne przyplażowe bary zawsze są pełne.

Ipanema, plaża rozsławiona piosenką skomponowaną przez Antônio Carlosa Jobim i Vinícius de Moraesa, wielokrotnie wykonywana przez wiele międzynarodowych sław, jest mniej zaludniona, mniej turystyczna, mniej jest namolnych sprzedawców.

Złocisty piasek, niebieska woda, słońce (nam niestety nie do końca pogoda dopisała), oraz zachwycający widok na Rio. Nic więcej do szczęścia nie trzeba, ewentualnie można sobie kupić caipirinhę czy wodę z kokosa.

Jak jesteśmy przy plażach, to muszę napisać, że Copa i Ipa nie są jedynymi plażami miejskimi Rio, my nasz pierwszy dzień po przylocie (i chyba jeden z lepszych pogodowo dni naszego pobytu w Rio) spędziliśmy na plaży Sao Conrado, widoki (jak widać na załączonych obrazkach) też są godne polecenia.

Copacabana i Ipanema to serce miasta, mimo, że znajdują się dość daleko od prawdziwego centrum miasta.

It's hard to write only one post about our holidays in Cidade Maravilhosa, that is Rio de Janeiro. So instead of limiting myself to one big story about 1000 different things I wanted to tell you about, you can expect numerous shorter parts. And many photos, as one can go completely camera wild in such a photogenic city.

Let’s start with one of the world’s famous beaches (well, as it is winter time, and this year it happens to be a cold one, I needed some of warmer memories). To put me in the mood, I listened to some songs about Ipanema and Copacabana and somehow it immediately got little brighter in the room.

Copacabana- when you hear the word, you know what to expect, even if you haven’t ever been to Rio. Copacabana- 4.5 km of a paradise (although in our personal voting, Ipanema always won), where only the most beautiful of the beautiful people sunbaths showing their perfect almost naked bodies, where football masters show off, where party never ends.

Somehow we weren’t seduced by its charm. It was too crowded, too commercial and pretentious, too loud, and too expensive. And well, I really don’t like to be disturbed every 5 minutes by a some beach vendor offering everything: food (fried snacks, nuts, chips, sandwiches, legendary biscuits o Globo), clothes (bikinis, sarongs, hats), towels, hand-made tacky jewelry.

I normally don’t like urban beaches, but those in Rio really are an exception, clean and wide, ideal for beach sports enthusiasts, every few meters you can find equipment to play soccer or volleyball, or practice footvolley, which is extremely difficult combination of two of them. Simply by walking down a promenade you can see clearly how important exercise is for Cariocas (inhabitants of Rio). On Sunday, the road next to the beach is closed for traffic so that people can run or skate or cycle. But the truth is that one’s life can’t just limit to sport, that’s why all beach bars and cafes are always full.

Ipanema beach was made famous by a song composed by Antonio Carlos Jobim and Vinicius de Moraes, performed later by many international celebrities. It is our top choice: less populated, less touristic, there aren’t that many annoying beach vendors. Andsand is gold, water blue, and it has really breathtaking view of Rio. You don’t need anything to feel happy. Well, you can always have a caipirinha or coco water. And better weather.

Since this is beach related post, I should mention that Copa and Ipa aren’t the nly urban beached in Rio worth recommending. In fact, we spent our first day relaxing after the flight on almost deserted Sao COnrado beach, where the views (as you can see on the pictures) are also spectacular.

Copacabana and Ipanema are definitely the heart of the city, even if located quite far from the true center.

Leniwy weekend łasuchów/ Lazy weekend full of comfort food

2012-02-07T21:12:00.005+01:00

Ten dzień musiał kiedyś nadejść. Spóźniona zima przypomniała sobie o Hiszpanii. Wiem, wiem, ni e są to siarczyste mrozy, temperatura spada poniżej 0 tylko w niektórych regionach albo w nocy, śnieg w większych miastach ogranicza się tylko do kilku płatków. Ale termometr wskazujący zaledwie 3-4 kreski, to dla mnie stanowczo za mało. Na marginesie dodam, że tych kilka płatków śniegu wystarczyło, by Nuno w czwartek został wygnany z pracy w Sant Cugat i pracował zdalnie z domu. Dwa lata temu, kiedy to Barcelone nawiedziła “śnieżyca” całe miasto zostało sparaliżowane, a ludzie pracujący poza centrum, prawie uwięzieni w biurowcach lub w autach. W tym roku firmy chuchały więc na zimno i zapobiegawczo wypuściły pracowników wcześniej (ja też dostałam komunikat, że możemy iść do domu, jak zacznie padać śnieg, ale jak na złość w Cornella tylko padał deszcz, więc musiałam siedzieć do tej 18.30).

W sobotę odważyliśmy się wyjśćna mały spacer po Passeig de Gracia. Nuno skorzystał z ostatnich dni rebajas, ja jakoś nie miałam cierpliwości do przeglądania sterty przebranych ciuchów. Nie byłabym sobą, gdybym przed spacerem nie zaplanowała, gdzie moglibyśmy się rozgrzać (tu nie tolerują grzańca, więc padło na gorąco czekoladę). Jako że byliśmy kilka przecznic od Gracii, wybór był prosty czekoladziarnia- La Nena, obok której przechodziliśmy już parokrotnie i zawsze byloiśmy o krok od wejścia. Nawet opis w internecie, że jest to idealne miejsce dla rodziców z dziećmi nas nie odstraszył. I dobrze, bo na samo wspomnienie pysznych ciast mam ochote kupić skladniki i zamknąć się w kuchni i wyczarować jakiś podobny przysmak. Dla tych, co nie mieli jeszcze okazji zjeść ciasta mojego autorstwa, gwarantuję, że moje wypieki mogłyby konkurowaćspokojnie z tymi z La Nena. Ale i tak zrobię im reklamę. Nuno zamówił ciasto marchewkowe z orzechami, a ja plumcake z bananem i czekoladą. A do tego 2 gorące gęste czekolady, dla kontrastu podane z zimnymi lodami waniliowymi. Rozpusta dla dwóch zziębionych łasuchów. Największy łasuch świata domówił sobie jeszcze drugą czekoladę, a podobno nie przepada za czekoladą w wersji płynnej.

W La Nena można spędzić godziny, można sobie wziąć książkę z półki i zanurzyć się w lekturze, sobie zagrać w scrabble albo inne gry stołowe (dla dzieci są też zabawki). Niestety Nuno nie był zbyt zainteresowany. Jeśli ktoś chciałby tu spędzić romantyczne popołudnie, to powinien się wybrać, gdzie indziej :) Ale jest to idealne miejsce na zimne popołudnie. Adres Ramón y Cajal, 36, Gracia, godziny otwarcia od 9 do 14 i od 16 do 22.

Jeśli ktoś myśli, że to koniec opowieści o weekendowym jedzeniu, to się myli :) Na sobotni wieczór mieliśmy zaplanowane wyjście ze znajomymi do restauracji rumuńskiej, żeby powspominac sobie tamtejsze przysmaki (ach te sarmale i papanasi). Notatka na marginesie dla niezorientowanych: od stycznia do października 2010 mieszkaliśmy w Bukareszcie, dla zainteresowanych link do bloga, którego pisałam w Rumunii. Niestety, coś ostatnio nie mamy szczęścia i nasze plany musimy przekładać. Tym razem okazało się, że cała restauracja została zarezerwowana z okazji chrztu. Tym razem nikt nie narzekał, że byłam za bardzo “polska” i przyszło mi do głowy zadzwonić i zrobic rezerwację. Plan trzeba było zmienić i wraz z Patri wylądowaliśmy w restauracji syryjskiej w Gracia. Lubimy orientalne jedzenie, ale przeliczyliśmy nasz apetyt i porcje, jakie nam zaserwowano znacznie przekroczyły nasze możliwości. Poprosiliśmy więc o zapakowanie resztek na wynos i dzięki temu w niedzielę uniknęliśmy sprzeczki, czyja to kolej na gotowanie.

Niedzielę spędziliśmy na totalnym lenistwie, nie wychodząc prawie z łóżka i nadrabiając filmowe zaległości. Czasami tak trzeba.

This day had to come eventually, the day when winter finally arrived to Spain. I know, it is nothing compared to cold wave of minus 25 degrees and heavy snowfalls in the Eastern Europe. Here only in few regions the temperature reaches minus ten degrees and mostly at night and snow is limited to few flakes. But still, 3-4 degrees that the thermometer shows in the morning is way too cold for me to be satisfied. By the way, those few snowflakes were enough for Nuno’s company to evacuate everyone from their building in Sant Cugat and made the employees work from home instead. It was mainly because the companies were afraid that the chaos from two years aho cold repeat, when snow paralyzed the city and people working outside of the city center were trapped in office buildings or in their cars. Even in my company we got the green light to go home the moment it starts to snow, we were gazing desperately through the windows to spot a single snowflake, but unfortunately in Cornella it just rained.

On Saturday, we were brave enough to go for a small walk on Passeig de Gracia. Rebajas are finishing, so Nuno bough some stuff in Zara, I didn’t have patience to wait in a huge queue to a dressing room and then cashier. I had done some research before leaving our flat (I wouldn’t be myself if I hadn’t), so I knew where we could warm up. As they don’t appreciate mulled wine here, the choice was pretty simple- hot chocolate. Since we were only few blocks from Gracia, I decided we try La Nena, a chocolateria-granja that we had passed few times and had always been a small step from entering. Even reading on the internet that it was the perfect place for parents to come with their children didn’t scare us. The place is really cosy, and when I think about theit delicious home-made cakes, I am about to but ingretiens and spend some time in the kitchen preparing a similar treat. For those who hasn’t got a chance to try my cakes, you have to believe my words when I say they could easily compete with those from La Nena. But I still recommend to try the place. Nuno ordered a carrot cake with nuts, I found plumcake with banana and chocolate more appealing. And of course, hot chocolate, this time served with vanilla ice cream. A sinful indulgence, I know. And the world’s biggest gourmand, ordered another cup of hot chocolate. With ice cream. And he said he didn’t like that much liquid chocolate...

La Nena is a place where you can spend long hours. Yu can take a book from a shelf and submerge yourself in lecture or play a board game (there are toys they can play with). Unfortunately Nuno didn’t feel like playing scrabble, so I couldn;t was not too interested. If someone wants to spend a romantic afternoon here, should think twice, but if you want to spend a cold afternoon in a nice and warm place, this is the perfect spot. Address Ramón y Cajal, 36, Gracia, opening hours from 9 to 14 and from 16 to 22.

If anyone thinks that is the end of the story of the weekend eating, they are wrong :) On Saturday evening we had planned out with friends If you think that I have finished my food weekend story, you are wrong. On Saturday we were supposed to go to a Romanian restaurant to remember our expat life when eating sarmale and drinking ursus. For those who doesn’t know, from January to October 2010 we lived in Bucharest, if you are interested, you can check out my blog I wrote in Romania. Unfortunately, we had to reschedule as there was baptism and the entire restaurant was booked. This time nobody complained on my being too “Polish” when calling the place to make a reservation. As the plan had to be changed, we ended with Patri in a in Syrian restaurant in Gracia. We like oriental food, but this time even Nuno couldn’t manage to eat our huge portions so we asked to take away the leftovers. This way on Sunday we avoided a small quarrel whose turn it was to cook.

Sunday was all about being lazy and doing absolutely nothing. We spent it almost entirely in bed watching movies and having siesta. Sometimes, it is just what you need.

Miasto pełne kontrastów/ City of contrasts

2012-02-05T19:50:00.014+01:00

Jeśli miałabym określić São Paulo jednym słowem- chaos. Drugi pewnie byłyby kontrasty. SP to miasto z największą prywatną flotą helikopterów (bo bezpieczniej w powietrzu, bo unika się korków, bo ma się poczucie władzy i prestiżu?), a z drugiej strony slumsy i bezdomni na ulicach w historycznym centrum.

Miasto, jak już pisałam, nas nie oczarowało. Zabytków jak na lekarstwo, co czasami nie jest dużym minusem, ale niestety nie było fajnego klimatu, więc 2 dni nam wystarczyły, żeby wiedzieć, że pewnie nigdy do SP nie wrócimy.

SP to wieżowce, między które powtykane są nieliczne kolonialne zabytki. Nie powiem, widok z banku Banespa zapiera dech w piersi. Gdzie nie spojrzeć- bezkresne morze wieżowców, wysokich apartamentowców, biurowców… Wjazd darmowy na taras widokowy jest darmowy, ale trzeba pamiętać, że należy się wpisać do rejestru i pokazać dowód tożsamości (może być fotokopia) i że czas na robienie zdjęć i podziwianie panoramy drapaczy chmur jest odliczane z zegarkiem w ręku i po 10 minutach jest się wyganianym.

Zwiedzanie zostało zrealizowane, a raczej odhaczone, przeszliśmy trasę „walking tour” przewodnika LP po centrum. Zobaczyliśmy więc mało imponującą katedrę, Praca da Republica, kolegium Jezuitów, Pinacotecę i muzeum języka portugalskiego oraz Parque do Ibirapuera.

SP to miasto pełne kontrastów, jeśli chodzi o mieszkańców. Można znaleźć przedstawicieli wszystkich chyba krajów, każda z większych grup imigracyjnych odcisnęła jakiś ślad na architekturze/ kuchni, w szczególności liczna mniejszość japońska, tradycyjnie zamieszkująca dzielnicę Libertade.

Sampa (jak pieszczotliwie nazywane jest to miasto-gigant z 11 milionami mieszkańców) to przede wszystkim jedzenie, zakupy i życie nocne. O kulinarnym raju w SP już pisałam, nasze zakupy ze względu na wysokie ceny w Brazylii ograniczyły się do kupna kilku par Havaianas, a życia nocnego nie spróbowaliśmy, bo przyjechaliśmy w ciągu tygodnia, a picie caipirinhi w barze ciężko nazważ imprezowaniem.

Na ostatnie godziny zostawiliśmy sobie spacer po zadbanej Avenida Paulista (nazywaną 5 Aleją Am. Łac), która jest imponująca. Szkło, stal, biurowce, biurowce i biurowce.

Po 2,8 kilometrowym spacerze po jednym z głównych centrum businessowych miasta, uwierzyliśmy, że SP jest najbogatszym miastem w Ameryce Łacińskiej. Pożyczyłam sobie z wikipedii zdjęcie (ostatnie w serii).

Z rodzaju śmiesznych i nie do końca zrozumianych ciekawostek: na każdym przejściu do pieszych w centrum historycznym (zaznaczam, że przejście na pasach i z sygnalizacją świetlną). dodatkowo jest 4 ludzi, którzy mają pomóc przy przechodzeniu. Może samochody ignorowały czerwone światła?

Dla mnie São Paulo to taka betonowa dżungla, z której nie żal wyjechać po 48 godzinach.

If I had to define São Paulo with only one word, it would be a chaos. The second choice is contrasts. SP is a city with the largest private fleet of helicopters (because rich people feel safer in the air, because they can avoid traffic jams, because it gives them power and prestige), on the other hand, there are slums and countless homeless on the streets in the historic center.

As I previously wrote in one of the posts, we weren’t amazed by the city. There are almost no monuments, and when sometimes it isn’t a disadvantage as you can just enjoy the atmosphere, in this case as the city lacks what we call ambience, we just felt obliged to do some sightseeing. After only two days we knew that probably we would never go back to SP again.

SP is full of skyscrapers, and in between you can sometimes find a lost colonial monument. I must admit that the view from the Banespa bank is really breathtaking. Wherever you look, you can see only the endless sea of skyscrapers, tall apartment or office buildings and more builidings ... The entrance is free entrance, you just have to register when entering and show your ID (or a copy), and you can enjoy 10 minutes (really counted) to take photos and admire this remarkable panorama of skyscrapers.

Our sightseeing was realized step by step following Lonely Planer "walking tour" through the center of city. So we saw the cathedral, Praca da Republica, the college of Jesuits, the Pinacoteca, museum of Portuguese language and Parque do Ibirapuera.

SP is a melting pot when it comes to countless nationalities that live here, and the main ethnic groups left a mark on the architecture /cuisine. The most visible is probably the large Japanese community, traditionally living in the district of Libertad.

Sampa (as it is affectionately called this giant city of 11 million habitants) is about three things: eating, shopping and partying. About the culinary paradise in SP I already told you, our shopping was limited to few pair of Havaianas, as prices in Brazil were sky high, and I can’t really talk about the nightlife, as we arrived on Tuesday and left Thursday and drinking caipirinha in a bar can hardly be called partying.

We spent our last hours having a long walk (2,8 kilometers) on the neat Avenida Paulista (called the 5th Avenue of the Latin America). Well, it is impressive and I’ve never been to NY… Glass, steel, office buildings, office buildings commercial centers, and more office buildings.

After this walk through one of the main business centers of the city, we started to actually believe that SP is the richest city in Latin America. I “borrowed” a picture(the last one) from Wikipedia, so you actually can imagine how impressive the avenue is.

Funny story: at each pedestrian crossing in the strict historic center (just to make the whole purpose of them less understandable, there were always both a zebra crossing and traffic light), there were 4 people who were to help pedestrian to cross the street. Maybe cars used to ignore the red light?

For me, Sao Paulo is a concrete jungle, and you have no regret to leave it after only 48 hours.

Czas na calçotadę/ It’s calçotada time

2012-02-04T18:58:00.015+01:00

Najpierw mały słowniczek:

Calçot- to rodzaj młodej cebulki. Albo szczypioru. Nie wiem do końca.

A calçotada, jak się można domyślić, to fiesta, na której je się calçot.

Pomysł, żeby się wybrać na calçotadę i spróbować tego katalońskiego przysmaku zrodził się już w zeszłym roku. Ale z planami czasami tak bywa, że długo dojrzewają, zanim zostaną zrealizowane. Termin został tym razem wybrany nieprzypadkowo, 31 stycznia miała miejsce inagurująca sezon fiesta de la calçotada w miasteczku Valls, w prowincji Tarragona. Jak się można domyślić, fiesta ta cieszy się dużym powodzeniem i mimo zimna, do Valls na tę gastronomiczną fiestę ściągnęły tłumy, by wspólnie ze znajomymi zjeść pyszne calçots.

Razem z nami wybrała się Sophie, która od czasu zapisania się na kurs katalońskiego, ma większego hopla na punkcie odkrywania nowych katalońskich tradycyji czy fiest niż ja.

Na początek, orzed degustacją, wybraliśmy się zobaczyć pochód wszystkich uczestników fiesty. Byli tradycyjni giganci i cabezudos, były przeurocze dziewczynki z kastanietami w rękach i dzwonkami przy bucikach, inne z kijami wykonywały tradycyjny taniec, byli rolnicy na wozach zaprzężoych w konie. No i nie mogło zabraknąć gwoździa programu, czyli gigantycznego calçota.

Kolejnym punktem programu był konkurs, kto zje najwięcej calçotów podczas 45 minut (my po 12 sztukach byliśmy najedzeni, a uczestnicy konkursu jedzą po 2-3 kilo), ale plac był tak zapchany, że zdecydowaliśmy się od razu udać na degustację. Po drodzę zatrzymaliśmy się na degustację sosu do calçots (Sophie tak smakował, że kupiła jeden pojemniczek a do tego naręcze calçots- miała grillować w ten weekend). Tradycyjnie sos jest robiony z utartych orzeszków laskowych, migdałów, pomidorów, chleba, czosnku, vinegreta, przypraw i oliwy.

Dopchać się do sosu nie było łatwo, starsze katalońskie babcie zajęły strategiczne miejsca i chyba nie znały pojęcia degustacja, aż Sophie dość znaczącą rzuciła w powietrze komentarz: “te myślą, że całe jedzenie jest dla nich”.

Po półgodzinnym staniu w kolejce po naszą przydziałową reklamówkę (kupowało się wcześniej bilety po 8 euro, a w reklamówce było 12 calçots, sos, chleb, buteleczka wina, pomarańcza i prażone orzechy. I śliniak.) w końcu mogliśmy przystąpić do uczty.

Cebulki grilluje się, potem należy obedrzeć spaloną zewnętrzną część, zanurzyć calçot w specjalnym sosie i zjeść. A jedzenie też jest wyzwaniem: jemy trzymając sobie calçota nad głową, uważając jednocześnie, żeby się nie poplamić sosem, ani nie dotknąć niczego naszymi umorusanymi czarnymi paluchami. Bardziej doświadczeni byli przygotowani- w jednorazowym rękawiczkach. Ale przez to tracą trochę atmosfery i śmiechu.

Ach, ten słodkawy smak cebulki, ten sos, na samo wspomnienie znowu mam ochotę na calçots.

Sezon na calçots trwa od stycznia do wiosny, więc jeszcze jest czas!

For those who have never heard of calçots, the post starts with a small dictionary

Calçot is a variety of green onion.

A calçotada, as you might already guess, the fiesta where calçots are consumed in huge amounts.

We already planned last year to go for a typical calçotada and try this Catalan specialty. But sometimes it takes a long time to turn a plan into a reality. This winter we finally made it and the date wasn’t random, as on 31st of January there was a fiesta de la calçotada in Valls, in the province of Tarragona that inaugurated the season of calçots. And as all those types of events in Spain, despite a rather cold weather, crowds attended this culinary event to enjoys delicious calçots in a company of friends and family. We went with our friend Sophie, who after starting a Catalan course, is even more obsessed with going to that type of events than me.

At the beginning, before eating we went to see a parade of all the participants in the calçotada. The typical Catalan elements, giants and cabezudos, were presents, and small cute girls with castanets and small bells tied to their shoes, other with sticks performing a traditional dance, and farmers on a horse drawn carriage. And of course, a giant calçot, that everybody tried to take photos with, as it was a hero of the party.

Next on the agenda was a contest who eats more calçots in 45 minutes (we were full after eating only 12, and some of the contestants are 2-3 kilos), but the square where it took place was so full that we decided to go directly to taste some sauce. The special sauce for calçots is traditionally made of hazelnuts, almonds, tomatoes, bread, garlic, spices and olive oil. It was so delicious, that Sophie bought one and a huge bundle of calçots that she was planning to grill this weekend.

Getting to the sauce wasn’t easy, as the best spots were occupied by some old Catalan ladies who misunderstood concept of tasting and behaved as if all the food was theirs. Sophie was “forced” to made a comment quite laudly “that the tasting food is for all the people to taste” and we finally could have some bread dipped in a sause.

Of course everyone went at the same time to pick up a fiesta bag (you previously had to buy a ticket, 8euros, and you would get 12 calçots, sauce, bread, bottle of wine, orange and nuts. And a bib.) Aftermore than half an hour, we finally picked our bag and were ready to devour our calçots.

Calçots are previously slowly grilled, then you have to peel off the charred layers, dip an eadible part in a special sauce and eat. Well, I must admit eating calçots isn’t easy at the beginning, you have to peel it and keep it above your head and be caredul not to get dirty with the sauce or your black fingers (more experienced were well prepared and had some plastic gloves but I guess thet lost a bit of fun and atmosphere being so clean).

When I thing of this sweet taste of catalan “onions” and delicious sauce, I just want to go to another calçotada.

And as season for calçots starts in January and only finishes in spring,there is still plenty of time!

Kulinarna kraina marzeń/ A culinary dream comes true

2012-01-30T21:41:00.013+01:00

W środę mieliśmy okazję uczestniczyć w najbardziej niesamowitym doświadczeniu kulinarnym w naszym życiu. A zaczęło się niewinnie, Olga zapytała się czy nie mam ochoty iść do tapas baru z kilkoma koleżankami z pracy. I nawet nie wiedziałam, że to TEN tapas bar. A może zaczęło się w październiku, kiedy Kasia, inna koleżanka z pracy, zrobiła rezerwację? Nie, zaczęło się później, bo początkowo nawet nie mieliśmy iść, ale w ciągu trzech miesięcy od rezerwacji kilka osób zrezygnowało.

Po tym zagadkowym wstępie, należy się kilka wyjaśnień, ten tapas bar to El Ticket, a co czyni to miejsce innym od wszystkich hiszpańskich tapas barów, jest jego właściciel, Ferrán Adriá . Nazywany jest Salwadorem Dali kuchni. Wizjonerem. Katalońskim geniuszem. Chyba nigdy żaden szef kuchni nie wzbudzał tylu kontrowersji, nie był tak podziwiany czy naśladowany. Uznany za jednego ze stu najbardziej wpływowych ludzi świata według Time, ale jedynym zajmującym się przyrządzaniem jedzenia. Jego restauracja (zamknięta pod koniec 2011) była uznana pięciokrotnie za najlepszą restaurację świata, sześć razy drugą, kilka razy trzecią. Kolejnym wyjaśnieniem jest próba definicji pojęcia kuchni molekularnej (choć sam Adria, mimo że nazywany współtwórcą kuchni molekularnej, protestuje przeciwko te nazwie). Ja się wyjaśnienia nie podejmę, tylko ładnie zacytuję, że „Kuchnia molekularna wykorzystuje wiedzę naukową na temat gotowania. Wszystko po to, by uzyskać czyste smaki i zaskakujące zestawienia i to bardzo nietypowymi sposobami. (zaczerpnięte ze strony http://www.mowimyjak.pl) . Mi się na razie kuchnia molekularna kojarzyła z dziwnym wymysłem nowoczesnych kucharzy, z czymś, co do końca nie wiadomo, jak się je, jakimiś udziwnionymi daniami w postaci pianek czy innych dziwnych form. No bo przy takich pojęciach jak żelowanie czy sferyfikacja (odsyłam do wikipedii czy Google), smażenie czy gotowanie wypada dość pospolicie.

Po wstępie, jak mawiała moja polonistka, czas na rozwinięcie, którym tutaj jest nasza wizyta El ticket. Bo nie mogę nawet napisać, że jest nim kolacja, bo to, czego doświadczyliśmy przekraczało daleko poza granice zwykłego jedzenia.

Przedstawię najpierw uczestników: Olga i Jorge, Kasia i Omar, Olga, Nuno i ja. I pan kelner. Miejsce: El Ticket (Avinguda Parallel 164), czas: środa 25 styczeń. Wymagania: wcześniejsza rezerwacja (z ok. 3 miesięcznym wyprzedzeniem) oraz przygotowane zaplecze finansowe.

Na wejściu przywitał nas odświętnie ubrany konsjerż, który potwierdził rezerwację, zaprowadził nas do stolika, gdzie opiekę nad nami przejął kelner. Kelner ma do obsługi zazwyczaj 2 stoliki, poświęca nam zatem całą swoją uwagę i wyjaśnia co i jak się je. Kolejność jedzenia i wyczulenie na smaki jest bowiem ważnym elementem degustacji. My po namowie naszego kelnera zdecydowaliśmy się na menu degustacyjne, w skład którego weszło kilkanaście dań i 3 desery. I chyba jest to najlepsza opcja.

Z niecierpliwością czekaliśmy na pierwsze danie, którym okazały się oliwki o płynnej konsystencji, które jadło się specjalną łyżeczką (projekt samego Adria), małże oraz rybne „czipsy”. Każdy z nas ze skupieniem jadł swój przydział, dziwiąc się zaskakującym połączeniom czy teksturze jedzenia.

Każde danie było zaskakujące, każde miało jakiś składnik, który sprawiał, że tradycyjne wydawałoby się połączenie smaków, wydawało nam się odkrywcze. A do tego sam sposób podania: małę airbags z serem manchego i pancettą podane były z jajkami z oleju z orzechów, położone były na talerzu grubo posypanym solą.

Nie sposób opisać każdego dania, każdego smaku, szczególnie takiemu laikowi kulinarnemu. Ja umiem bowiem powiedzieć, czy mi coś smakowało, czy nie. Rozpisywanie się nad teksturą, czy grą smaków, jest czymś, co mnie trochę przerasta. Skupię się może na emocjach, jakich doświadczaliśmy za każdym razem, jak przy naszym stoliku zjawiał się kelner. Byliśmy, jak małe dzieci, z uśmiechem na twarzy, oczekującym jakiejś niespodzianki. Nigdy bowiem nie wiedzieliśmy, co nas czeka. Po wyjaśnieniach kelnera, w jakiej kolejności mamy coś zjeść, na ile gryzów, na co zwrócić uwagę, pełni skupienia wykonywaliśmy jego zalecenia. Niejednokrotnie ktoś przymykał oczy, ktoś inny pomrukiwał z zadowolenia.

Przed zjedzeniem kolejnej przekąski, następowała mała sesja zdjęciowa (Nuno skomentował zdziwiony, że myślał, że to Japończycy są najgorsi pod tym względem, ale chyba ich przebijamy). A potem już konsumpcja.

Ostrygi, navajas z pianką cytrynową, ośmiorniczki nie wiem z czym (powinnam tak jak Omar zrobić szczegółową listę składników każdego dania, ale byłam zbyt przejęta spektaklem), mini burgery i wiele wiele innych. Wydawało się, że nasza uczta nigdy się nie skończy, co chwilę pojawiały się nowe tapasy. I za każdym razem czułam się trochę, jak Alicja po drugiej stronie lustra.

Po nich przyszedł czas na desery. Tu też nie było rozczarowania. Żałowaliśmy, że nie dostaliśmy lodów, które dostarczane są przez prawdziwego lodziarza. Ale za to wata cukrowa na drzewie w pełni nas ucieszyła.

Całe doświadczenie trwało ponad trzy godziny, które minęły niepostrzeżenie. Ale wspomnienia pozostaną z nami na długo.

(artykuł o Ferranie Adria, tutaj )

On Wednesday we had the opportunity to participate in the most amazing culinary experience in our lives. When Olga asked me if I wanted to join some friends and go to a tapas bar, I didn’t expect it to turn out to be nothing special. At that moment I didn’t even know that a tapas bar was THIS tapas bar. Now I am grateful that some people that were originally invited (the reservation was made in October), decided to cancel and Olga thought of me instead.

After this short and rather ambiguous introduction, I should explain that the tapas bar is El Ticket, and what makes it so special and different from any other tapas place, is its owner, Ferran Adria. Some call The Salvador Dalí of the Spanish kitchen. Visionary. Catalan genius. Perhaps never has any chef been so controversial, so admired and imitated at the same time. TIME magazine included him in the list of "The 100 Most Influential People of OurTime”. His restaurant El Bulli (closed in 2011) was chosen five times world's best restaurant, six times was on a second place and few time on a third. Adria is associated with "molecular gastronomy," although he himself disagrees from this term. I will not try to explain the theory of molecular gastronomy, as it is something I know very little about, let me just quote : Molecular gastronomy is a subdiscipline of food science that seeks to investigate, explain and make practical use of the physical and chemicaltransformations of ingredients that occur while cooking, as well as the social, artistic and technical components of culinary and gastronomic phenomena in general.[4] Molecular gastronomy is a modern style of cooking, which is practiced by both scientists and food professionals in many professional kitchens and labs and takes advantage of many technical innovations from the scientific disciplines (source, Wikipedia). So far I associated it with some sophisticated way of cooking, used by modern chefs to make other “normal” restaurants seem boring. Well, if you hear the concepts like Spherification , frying or cooking really seems quite boring.

Ok, I think that after this introduction, you get a vague idea what to expect from out visit to El Ticket. You can’t plainly say that we went to eat out, or that we had a nice dinner, cause the experience goes far beyond simply eating. In the experience the following participants took part: Olga and Jorge, Kasia and Omar, Olga, Nuno and Aga. And our waiter. It all took place: in El Ticket (Avinguda Parallel 164), on Wednesday 25th of January. What you need: to book in advance (about 3 months) and to be financially prepared.

At the entrance we were greeted by a concierge, who confirmed our reservation and took us to a table, where our waiter took care of us for the rest of the evening. As the waiter only had our table and one more to attend, he gave us a lot of his attention, explaining all the ingredients, the way a dish should be eaten, etc. We decided to follow his advice and order a tasting menu, consisting of several dishes and 3 desserts. I think it was the best choice we could make when first time in El Ticket.

We impatiently waited for the first tapa to arrive. It was an olive, which was surprisingly liquid, that you had to eat with a special spoon (designed by Adria himself), clams and fish “chips”. We were informed in which order we should eat, and we then ate focused, surprised by unexpected texture of the food and flavor combinations.

Each dish was more surprising than other, each had an unexpected ingredient that turned what seemed to be a traditional combination of flavors, into something wonderfully new. The way of serving the food is also worth mentioning, small airbags with manchego cheese and pancetta served with eggs from the oil of nuts, were placed on a plate covered with salt.

It is impossible to describe every dish, every taste, especially being such a culinary amateur as me. I have no problems saying I like something or I don’t. But to talk about texture, taste, or combination of flavors, is something a little beyond me. I prefer to focus on emotions we experienced every time the waiter appeared at our table. We felt like little children, with our eyes wide open, with a big smile on our faces, awaiting nice surprises. We never knew what to expect. After a short explanation that the waiter gave us about how to eat, in how many bites, we followed his instructions. Many times some of us had their eyes closed while contemplating the food, other muttered with satisfaction, while still eating.

Before eating every tapa, we had a small photo session (Nuno was bit surprised and commented that he expected that type of behavious from a Japanese tour, but we were even worse than that). After the photos, we could fully concentrate on the pleasure of eating.

Oysters, n avajas with lemon foam, octopuses with I-have-no-idea what ( I should have followed Omar who took notes with detailed list of ingredients of every single tapa, but I was too absorbed in the show), miniburgers and much more. It seemed that our feast would never end. And every time a new dish arrived, I felt a little bit like Alice in Wonderland.

Of course, we couldn’t leave without a dessert, and we had 3 amazing desserts to taste. No disappointment in sweets’ section. We regretted not getting their ice cream, as it was delivered by a real ice cream maker. Instead we ordered additionally a cotton candy tree, and it made is childishly happy.

The entire experience lasted more than three hours, but it passed unnoticed and if we could we would stay there forever. And memories of this amazing experience will definitely stay with us for long.

Sushi czy mortadela/ Sushi or mortadella

2012-01-23T20:40:00.005+01:00

Jak się można domyślić będzie o jedzeniu. O kulinarnym raju w São Paulo. Nie od dziś wiadomo bowiem, że lubimy sobie dobrze zjeść. I że jedzenie stanowi dość ważny punkt naszego zwiedzania. Magda się śmiała, że na facebooku co drugie zdjęcie mamy z jedzeniem albo z piciem. Coś w tym jest.

São Paulo nas nie oczarowało (ale o tym będzie w następnym poście), jednak jedzenie nas nie rozczarowało. Moja licealna koleżanka mieszka tam od kilku lat (niestety po dość przydatnych poradach przedwyjazdowych i wymianie numerów telefonów, nie odpowiedziała na moje wiadomości, więc do spotkania w SP nie doszło) i zachwalała SP jako kulinarny raj. Jeśli tylko ma się dość dobrze wypchany portfel. Nie będę się jednak na ekonomicznym aspekcie zbytnio skupiać, bo przecież rozmowy o pieniądzach są nudne, a do tego pewnie szybko do potwornie drogiej Brazylii, a jeszcze droższego São Paulo się nie wybierzemy, więc nie liczyliśmy każdego wydanego grosza (czy raczej centawo).

Na pierwszy ogień poszedł Mercado Municipal, czyli ładnie ułożone egzotyczne owoce, świeże soki i 2 kulinarne symbole miasta, czyli Pastel de Bacalhau i kanapka z mortadelą. Kanapka jest gigantyczna, chyba z pół kilo mortadeli włożyli do środka, sam chleb jest prawie niedostrzegalny, a zjedzenie całej porcji (my oczywiście się podzieliliśmy) jest dużym wyzwaniem. Kanapka jest bombą kaloryczną, ale jakże pyszną (trzeba tylko uważać, żeby się ni poplamić sosem). Pastel de bacalhau ( solony, zapiekany w cieście dorsz) to dla mnie żadna nowość, bo w końcu w Portugalii jest bardzo popularny, jednak rozmiary już mnie zaskoczyły, szczególnie, że po połowie mega kanapki byłam już najedzona. W moim przypadku zawsze znajdzie się jednak miejsce na deser, wypadło na świeży sok z egzotycznych owoców, bo owoce świeże były tak przerażająco drogie, że poprzestałam na uwiecznieniu ich na zdjęciach.

Ponieważ w São Paulo mieszka największa na świecie emigracja japońska zdecydowaliśmy, że na kolację zjemy sushi. W hotelu poleconą nam japońską restaurację, w której zamawia się nieograniczone menu i je się do oporu. My po obfitym lunchu (patrz wymiary na zdjęciach), nie byliśmy szczególnie głodni, ale w SP mało czasu spędziliśmy, więc nie można było przełożyć uczty na kolejny dzień. Na marginesie dodam, że specjalistami od kuchni japońskiej nie jesteśmy, więc zdaliśmy się na polecenia kelnerki, czyli innymi słowy, zjedliśmy wszystko chyba, co można było. Nuno nieźle wywija pałeczkami, ja raczej jadłam w żółwim tempie z miną wyrażającą pełne skupienie, żeby mi coś z tych pałeczek nie spadło co chwilę (niestety brak dokumentacji). Z restauracji wypełznęliśmy o własnych siłach obiecując sobie, że ostatni raz się tak nażerliśmy (niestety nie da się użyć innego słowa). Słowa nie dotrzymaliśmy, bo w Brazylii porcje są ogromne, a jedzenie pyszne, ale o tym innym razem.

As you can imagine the food is the topic of this post. Or if I was to chose more poetic words, a description of a culinary paradise in São Paulo . It is not a secret that we like eating, and that eating is quite important for us while travelling. Magda commented that on every second picture I posted on facebook we either eat or drink. Well, it is not far from the truth.

We weren’t charmed by Sao Paulo (I will tell why in the next post), but we definitely enjoyed the food there. My highschool friend who happens to live in SP (unfortunately after giving me some useful tips before the trip and exchanging phone numbers, she never texted me back so we didn’t meet in Brasil) recommended the city as a culinary paradise. I couldn’t agree more with here, especially if you don’t have to count your money. I decide not to drag about money issues, as it is boring, and since we knew that we probably wouldn’t go back to expensive Brazil, and even more expensive São Paulo any time soon, we decided not to count every penny (or rather centawo).

On the first day we went to Mercado Municipal, where you can take photos with nicely arranged exotic fruits, drink freshly squeezed juiced and enjoy two culinary symbols of the city, that is Pastel de bacalhau and mortadella sandwich. The famous sandwich is gigantic, I guess with more than a half a kilo of mortadella, it makes bread almost disappear. Try to eat it alone, and you are a master. When we saw the size of it, we knew we had to share one, and even then we almost couldn’t finish it. We challenged each other to eat our half of this delicious and caloric bomb. Then we moved to a stand selling pastel de bacalhau (deep fried salted cod). This delicacy is nothing I haven’t tasted many times in Portugal, but the size of it was suspiring again (especially after eating the giant sandwich). But somehow, there is always a space in my belly for a dessert. We decided to have some fresh juice, as exotic fruits were so expensive, we only could take some photos and drink their squeezed version.

Since the world's largest Japanese emigration lives in Sao Paulo, we couldn’t not go to eat sushi. The staff in our hostel recommended a nice restaurant where you could eat all the sushi you wanted. Even though after a hearty lunch (see the food size on the pictures) we were not particularly hungry, we decided to go for it. As we only chose to spent 2 days in SP, even if we wanted, we couldn’t postpone it. As we are not specialists in Japanese cuisine, on the contrary, we just let a waitress serve us what she thought was the best. In other words, we ate all that was on the menu. Nuno is quite skilful with the chopsticks, unlike me, I had to struggle so that every bite wouldn’t fell. You should have seen how focused and slow I was while eating. We managed to leave the restaurant on our own, but we swore never ever eat that much again. Of course, we weren’t able to keep our word, as in Brazil the food is delicious and the portions are huge. And we just couldn’t help it.

Zima?!?/ Winter?!

2012-01-22T18:45:00.005+01:00

Aż trudno uwierzyć, że to końcówka stycznia. 16 stopni. Słońce. Ach, za to właśnie lubimy Barcelonę. Nie ma nic lepszego w leniwą niedzielę niż spacer po plaży. Jak się można domyśleć nie byliśmy zbyt oryginalni, na deptaku tłumy. Ale nam nic nie przeszkadzało, bo jednak słońce napełnia wszystkich optymizmem i poprawia nastrój nawet największym ponurakom.

Plaża w Barcelonie na pewni nie jest nudna, można tu grać w siatkówkę plażową (jak widać nawet zimą w t shircie), możne się opalać, nawet w styczniu, dla bardziej aktywnych jest rower i rolki oraz urządzenia do ćwiczeń.

Wiem, że mi trochę zazdrościcie. W końcu z tego co słyszałam w Polsce raczej typowo zimowa pogoda.

It's hard to believe that it is the end of January. 16 degrees. Sun. That is why we like it here in Barcelona. And there is nothing better to do on a lazy Sunday that to have a walk along the beach. As you can guess we were not too original, it seemed as half of the population of the city got the same idea. But we didn’t mind the crowds, I think it was the sun that made us optimistic and in a really good mood.

The beach in Barcelona for sure is not boring, you can play beach volleyball (even in winter, in t-shirt), you can ride a bike or skate.

I know that you are little bit jelous now, as I’ve heard the weather in Poland is rather typical for January.

Dry Martini i ukryta restauracja/ Dry Martini and a hidden restaurant

2012-01-22T16:59:00.003+01:00

Świętowanie urodzin Nuno (trochę spóźnione) i moich imienin zasługiwało na jakąś specjalną oprawę. A może po prostu musieliśmy mieć jakąś wymówkę, żeby wybrać się do legendarnego koktajlbaru Dry Martini. Po baskijskich przekąskach w Maitea, która mieści się z trzy ulice od Dry Martini, znaleźliśmy się w innym świecie. Szyk, elegancja, wyszukane koktajle. I jeden z sekretów Barcelony, ukryta restauracja Speakeasy. Pisać z doświadczenia mogę jedynie o Dry Martini, bo do restauracji nie mieliśmy rezerwacji, którą trzeba zrobić dużo wcześniej. I trzeba wiedzieć, jak Speakasy znaleźć, bo szyldu nie ma, a wejście ukryte jest za drzwiami w koktajlbarze, kelner prowadzi nas do sali restauracyjnej.

Nam wystarczyły jednak dwa idealne koktajle. Nie bez powodu Dry Martini zajmuje 12 miejsce na światowej liście najlepszych barów. Wystrój baru nie do końca pasuje do naszego głośnego i przejaskrawionego XXI wieku. Czujemy się, jakbyśmy przenieśli się w czasie o kilka dekad, obsługują nas kelnerzy w białych uniformach, a koktajle przygotowują starsi barmani. Jako że nie ma karty drinków (oprócz kilku kombinacji smakowych mojito czy Martini), można wdać się w rozmowę z barmanem, który po wypytaniu jakie smaki lubimy, potrafi wyczarować idealny koktajl.

This Saturday we celebrated Nuno’s birthday (bit late, but still) and my name day. Or maybe we just needed a valid excuse to a legendary cocktail bar, Dry Martini. After some basque montatidos in Taberna Maitea, which is located just three blocks from Dry Martini, we found ourselves in another world. It can be only described by being chic, elegant, sophisticated And it is also where one of Barcelona’s cuisine secrets is hidden, a restaurant Speakeasy. I can only write about Dry Martini though, as we didn’t have a reservation for Speakasy (it it said that reservation is obligatory and you can make it at the very last moment). But you still have to know where to look for it, as there is no sign and the entrance is hidden at the back of the cocktail bar, where a waiter awaits to show you a way to a dining room. Everything seem a top secret.

We were there for the cocktails, and I must say they were one of the most I’ve ever tasted. Well, no wonder Dry Martini appears on the 12th place of 50 best bars in the world. The place makes you feel special. The décor doesn’t really fit our hectic, too noisy, too flashy 21th century As you walk in, you feel as if you travelled few decades in the past. The place is classy, you are being served by a waiter in a white uniform and your cocktail is prepared by an elderly bartender. Since there is no a proper cocktail card, you can just say what alcohols and flavors you like, and a bartender prepares you the perfect cocktail.

Piękna wyspa i zabójcze komary/ Beautiful island and annoying mosquitoes

2012-01-12T19:44:00.005+01:00

Kolejnym przystankiem była Ilhabela czyli Piękna wyspa. Nazwa nie może chyba bardziej oddawać prawdy. Choć, jak to w życiu bywa, zawsze jest malutkie ale. Ale po kolei.

Po kilkugodzinnej podróży autobusem z Paraty do Sao Sebastiao i półgodzinnej przeprawie promem, znaleźliśmy się na Ilhabela. Wyspa jest jednym z ulubionych miejsc mieszkańców Sao Paulo na spędzenie weekendu, podobno w sezonie trzeba nawet rezerwować miejsce na promie dla samochodu, ale my byliśmy pieszo i przed pełnią sezonu, więc prom nawet nie był aż tak pełen. Ilhabela to typowo turystyczna wyspa z kilkoma resortami, pięknymi plażami i atrakcjami dla żadnych przygód. My skusiliśmy się na wycieczkę jeepem na oddaloną plaże Praia de Castelhanos, która uważana jest podobno za jedną z 10 najpiękniejszych plaż Brazylii. Nie powiem, plaża imponująca, niestety pogoda niezbyt dopisała (choć i tak nie było najgorzej, bo w Internecie codziennie znajdowaliśmy zapowiedź silnych opadów tropikalnych, a najczęściej kończyło się na krótkotrwałych deszczykach), za to dopisały borrachudos, jakiś rodzaj paskudnych, małych i bardzo upierdliwych komarów czy muszek. Byliśmy kompletnie nie przygotowani, niby przewodnik Lonely Planet coś wspominał o zmorze wyspy, czyli tych właśnie komarach, ale zignorowaliśmy tę informację. W jeepie jednym z pierwszych pytań, jakie nam zadali nasi towarzysze, to czy jesteśmy w posiadaniu preparatu przeciw komarom . Którego nie mieliśmy oczywiście, ale mimo, że nasmarowaliśmy się kremem, którego nam użyczyli, nie uchronił on nas przed atakiem borrachudos. W efekcie moje nogi i stopy były pełne ukąszeń i strupów prawie do końca naszego pobytu w Brazylii. Ale koniec o minusach Ilhabela, która pomijając małych krwiopijców może uchodzić za raj na ziemi.

Jedną z atrakcji przejażdżki jeepem jest jazda po parku narodowym (na własną rękę się nie da, zawsze musi być obecny jakiś licencjonowany przewodnik), gdzie temperatura spada o kilka stopni, a wilgoć jest prawie nie do zniesienia, drogę może pokonać tylko napęd na 4 koła. Po krótkim odpoczynku na plaży, udaliśmy się z przewodnikiem na krótką wyprawę do wodospadu. Spacer był wart małego wysiłku, przechodząc przez zawieszony drewniany most Nuno mógł się poczuć prawie jak Indiana Jones. Po krótkiej i orzeźwiającej kąpieli pod lodowatą wodą wodospadu wróciliśmy na plażę. Do morderczych komarów, więc leżenie plackiem nie było opcją. Plaża na szczęście długa i szeroka, więc poszliśmy na spacer.

Na Ilhabela mieliśmy najlepsze z całej podróży miejsce noclegowe, Pousada Hibiskus (ach te śniadania), gdzie po raz pierwszy na żywo i w odległości metra ode mnie zobaczyłam kolibra, który po portugalsku ma piękną nazwę beija flor, czyli całujący kwiaty. Niestety prędkość z jaką trzepocze skrzydłami uniemożliwia zrobienie ostrego zdjęcia.

Niestety pod względem kulinarnym, Ilhabela trochę nas rozczarowała. Szczególnie, gdy zgodnie z rekomendacją poszliśmy do restauracji, gdzie podobno serwowany typowe brazylijskie dania. Tradycyjne okazało się być spaghetti z owocami morza i inne włoskie specjały praz łosoś. Zamówiłam więc bardziej egzotyczną rybę moqueca a Nuno jakieś mięso. Ogólnie Brazylia jest takim międzynarodowym tyglem, tak więc pizza czy sushi mogą uchodzić za typowe jedzenie brazylijskie, ale osobiście wolałam próbować czegoś innego…

Po wypoczynku na Ilhabela czekały nas trochę bardziej intensywne 2 dni w chaotycznym Sao Paulo.

Our next destination was Ilhabela means literally a beautiful island. And the name is a perfect for, if it wasn’t for one think. As nothing is perfect in life, the name doesn’t describe one aspect of the island. But I’ll explain that in a moment.

After a few hours journey by bus from Paraty to Sao Sebastiao and a half hour on a ferry, we reached Ilhabela. The island is one of the favorite places of Sao Paulo residents to spend a summer weekend, it is even advised to book a car space on a ferry on Friday, but we were car-less and off the high season, so we didn’t have to worry about that. Ilhabela is a typical tourist island with several resorts where everybody can find something for himself , like surfing, diving, hiking. We chose to go on a jeep trip to a secluded beach, Praia de Castelhanos, which is considered to be one of the 10 most beautiful beaches in Brazil. It would be even more beautiful if it wasn’t for the cloudy weather (still we considered to be lucky as the weather forecast every day announced tropical rains) and for borrachudos, small but annoying insects. We were totally unprepared, even though the Lonely Planet guide mentioned that the island was full of them, but we somehow skipped the warning. We got worried when the first question of our trip companions was if we had an insect repellent. Of course we didn’t have any, and with all the cream we put that we were given by the jeep crew, we still got bitten by borrachudos. As a result, my legs and feet were full of bites and scabs almost the whole time we were in Brazil. So if it wasn’t for those little bloodsuckers Ilhabela could be chosen a paradise on earth.

One of the attractions of our jeep tour was driving through the Ilhabela national park (you can’t enter without a licensed guide), where the temperature drops a few degrees and the humidity is extremely high. After a short rest on the beach, we followed our guide to one of many waterfalls. It was worth the effort, as the walk was quite pleasant, and Nuno could feel like Indiana Jones when crossing a suspended wooden bridge. After a quick and refreshing swim in icy water of the waterfall, we went back to the beach. As the killer mosquitos didn’t want to leave us in peace, the sunbathing wasn’t an option. Fortunately, the beach was really wide and long, so we went for a walk.

We both agree that the Pousada Hibiscus was the best place we stayed during our holidays in Brazil, and where I saw for the first time in my life and only one meter away a hummingbird, which in Portuguese is beautifully called Beija Flor, meaning a kissing flower.Unfortunately, all the photos I took were blurry.

As far as the restaurants and food are concerned, we were bit disappointed. Once we asked for a recommendation of a restaurant serving typical Brazilian food, and to our surprise it turned out, that to them typical spaghetti with seafood and other Italian specialties or salmon. So I ordered something bit more exotic : a fish dish called moqueca and Nuno had some good meat. I know that Brazil is such an international melting pot, so the pizza or sushi can be regarded as typical Brazilian food, but personally I preferred to try something different ...

After the relaxing time in Ilhabela, we had more intensive sightseeing in a chaotic city of Sao Paulo.

Białe ściany i kolorowe okna/ White walls and colourful windows

2012-01-08T14:49:00.001+01:00

Po przylocie do Brazylii spędziliśmy jeden dzień na plaży, odpoczywając po 13 godzinnym locie, a już następnego dnia z rana siedzieliśmy w autobusie jadącym do Paraty. Dostać się na główny dworzec autobusowy w Rio z dzielnicy, w której mieszkaliśmy (u koleżanki Nuno) nie było wcale tak łatwo. Tita powiedziała, że jedzie tam jeden autobus, ale nie wie o której, bo przecież coś takiego, jak rozkład autobusów nie istnieje. Na przystankach nie ma oczywiście żadne informacji, ani o liniach czy trasach autobusów, więc polegać musieliśmy na ludziach, którzy czekali na przystanki. Nikt jednak nie wiedział dokładnie, jak autobus jedzie na dworzec, więc zatrzymywaliśmy chyba wszystkie autobusy. Okazało się, że musimy iść na inny przystanek, gdzie jest większe prawdopodobieństwo złapania autobusu, jadącego do celu nas interesującego. Czyli pierwsza nasza przygoda :) Dotarliśmy jednak, kupiliśmy bilet (bo znalezieniu okienka firmy autobusowej sprzedającej bilety do Paraty) i po kilku godzinach znaleźliśmy się w bardzo klimatycznym miasteczku. Paraty to wdzięczny obiekt to fotografowania- białe domki na starówce, z różnokolorowymi okiennicami i drzwiami. Szkoda tylko, że aparat niedoskonały, ale naczytaliśmy się i nasłuchaliśmy tylu opowieści o kradzieżach i napadach w Brazylii, że nie chciałam ryzykować i wzięłam stary kompakt. I lomo (ale z lomo jeszcze zdjęć nie ma, bo nie skończyłam rolki, co muszę nadrobić niedługo, bo jestem ciekawa efektów).

Paraty to stare kolonialne portugalskie miasteczko, położone między Rio de Janeiro a Sao Paulo, przez które prowadził ważny szlak handlowy i komunikacyjny. Chodząc po starówce ((uliczki zamknięte są dla ruchu samochodowego) przenosimy się w czasie, brukowane uliczki, zabytkowe białe kamieniczki z okresu kolonialnego, tworzą klimat miasta. Do tego lokalizacja: położone nad oceanem, z jednej strony otoczone wzgórzami i dżunglą, a z drugiej zatoką.

Nic dziwnego, że Paraty pojawiło się na liście „45 miejsc, które warto odwiedzić w 2012 według "The New York Times".

Jedną z atrakcji jest rejs statkiem po zatoce, podczas którego zatrzymaliśmy się kilka razy przy pięknych wyspach, Nuno mimo zimnej jak dla mnie wody nurkował i pływał, ja wolałam wylegiwać się na plaży. Pod koniec rejsu czekała nas jednak pierwsza przykra niespodzianka. Na rachunku za lunch i 2 caipirinhe (i obowiązkowy dodatek za oprawę muzyczną) widniała dość szokująca liczba. Na pierwszy rzut oka było widać, że chcą nas naciągnąć i cena była dwukrotnie wyższa niż powinna być. Po wyjaśnieniu przy kasie jedynym komentarzem było: pomyliliśmy się. Stwierdziliśmy potem, że gdyby „pomylili się” tylko o 10 reali, to pewnie nawet byśmy nie sprawdzili, czy rachunek jest prawidłowy, ale byli za chciwi i nie dostali nic. Potem przezornie sprawdzaliśmy każdy rachunek.

Dwudniowy pobyt w Paraty to przede wszystkim relaks. Rejs statkiem, spacery po starówce, delektowanie się świeżymi sokami z egzotycznych owoców czy agua de coco, ciastami sprzedawanymi na ulicy.

Następnym przystankiem była Ilha Bela…czyli c.d.n.

We arrived to Brazil, spent the whole day at the beach, relaxing and gathering energy after our 13 hour flight, and the next day in the morning we were already on our way to Paraty. Getting to the main bus station in Rio from where we were staying in (at Nuno’s friend’s place) wasn’t a piece of cake. Tita said there was a bus going to the bus station, but didn’t know the time or exact number, as something like timetables simply doesn’t exist in Rio. At the bus stop we only could count on the other people as there was no information about what lines stopped there or their route. As no one knew which bus we should take, we ended up stopping every bus and asking the driver if it had the bus station as the stop. After 40 minutes of waiting, somebody advised us to go to another stop where it was more likely to catch the correct bus. Not knowing how to get to the bus station while being hangover(oh, those killer caipirinhas) wasn’t fun. Finally we arrived, and after the next difficult task of finding the bus company that was selling tickets to Paraty, we were on our way. And just after a few hours we found ourselves in a small but amazing town. Paraty is a perfect photography spot, as its white buildings with colourful windows and doors make your photo look like a postcard.

Unfortunately, I left my better camera at home, as we had read and heard too many stories about thefts and assaults in Brazil, so I decided not to risk it and took my old compact camera. And 2 lomos, but I still don’t have photos from them, as I haven’t finished the roll (I really must go on a “lomo walking tour” in Barcelona to finish it and see the effects).

Paraty is an old Portuguese colonial town, located between Rio de Janeiro and Sao Paulo, through which an important trade route led. It felt as if the time stopped in the colonial times as we were Wandering through the Old Town (streets are closed to motorized traffic): cobbled streets, historic white houses typical of the colonial period, create the unique atmosphere of this town. And it has perfect location: situated between the ocean (over a bay with dozens of small island) and surrounded by hills and jungle. I wasn’t surprised where I found out it was put on the list of "45 places to visit in 2012 by The New York Times. "

One of the main attractions is a cruise, during which you stop several times to have a swim in the crystal water, relax on a almost deserted and beautiful island. I found ocean bit too cold for my taste, but Nuno had a great time diving and swimming while I was sunbathing. At the end of the cruise, there was a disappointing surprise for us when we discovered that or bill for the lunch and 2 strawberry caipirinhas (not counting the obligatory supplement for a live music) was way too high. At the very first glance you could see that 4 items couldn’t possibly cost that much, and while we triple checked it and then went to get some explanations, they admitted to have made a mistake in calculations. Well, if their “miscalculations” had been only for 10 reais, we probably wouldn’t have even noticed it. As they wanted to be too greedy, they ended up with nothing. Later on we checked all the bills extra carefully.

Our two-night stay in Paraty was almost all relaxing… and eating. Cruise, walks through the old town, enjoying the fresh tropical fruit juice or refreshing agua de coco, eating cakes sold on the street. Only by remembering those goodies, I feel hungry…

The next stop was the Ilha Bela ...

Brazilllllllllllllllllll

2012-01-05T09:36:00.000+01:00

Brazylia. Prawie 3 tygodnie wakacji. Wakacje marzeń, bo przecież od początku studiów moim wielkim marzeniem była podróż na kontynent latynoamerykański. Nie wiem, od czego mam zacząć. Od tego, jak w upalny dzień odświeżający jest smak wody kokosowej? Od tego jak uzależniający jest smak açaí? Jak fascynującym miastem jest Rio de Janeiro, a jak nie zachwyciło nas São Paulo? Jak dobre są zabójcze caipirinhe? I jak pozytywni i otwarci są Brazylijczycy?

Cierpliwości, będzie o tym wszystkim i o kilku innych rzeczach.

Brazil. Nearly 3 weeks of holidays. Holidays of our dreams, as since the faculty I wanted to travel Latin America.

I don't know where to start. Should the first things I say about this amazing country Is how refreshing is the taste of coconut water on a hot day? Or how addictive is the taste of açaí? How fascinating is the city of Rio de Janeiro, and how we didn’t liked it in São Paulo? How good are killer caipirinhas? And how open are positive are Brazilians?

I will try to write about all those things and few more. Just be patient.

Feliz Navidad

2011-12-31T16:28:00.002+01:00

W tym roku prawie nie odczułam atmosfery przedświątecznej. Może to wina niezbyt zimowej pogody, może tego, że prawie nie chodziliśmy po udekorowanych ulicach centrum Barcelony, bo wróciliśmy z Brazylii dopiero 10 grudnia, po 3 tygodniowych wakacjach czekał mnie ciężki tydzień w pracy, więc wieczorami sił ani zbytniej ochoty na spacery nie było. We wtorek 21 grudnia lecieliśmy już do Poznania, bo w tym roku, żeby było sprawiedliwie, wiadomo było, że Święta spędzimy w Polsce. Tak, karp, makowiec, opłatek.

Nie były to jednak pierwsze polskie Święta Nuno w Polsce, ale to długa hostoria. Dla tych co nie wiedzą (nieczęsto zdarzają mi się osobiste posty, co niektórzy mają mi za złe), poznaliśmy się z Nuno w Warszawie na jego Erasmusie (ironicznie skomentuję: how typical), gdy odwiedziny jego rodziców w Polsce nie doszły do skutku, a wszyscy znajomi powyjeżdżali do domów na święta, wielkodusznie zaprosiłam Nuno do nas na Wigilię. Zaproszenie niezobowiazujące, żeby poznał polskie zwyczaje, najadł się wigilijnych smakołyków i miał miłe wspomnienia. Nie przyszłoby mi do głowy, że po 3 latach znowu spędzimy święta w Polsce, że przyjedziemy na nie z Barcelony, że wcześniej byliśmy expatami w Bukareszcie…

W zamierzeniu post miał być o obchodach Bożego Narodzenia w różnych krajach… Nie wiem czy przyjdzie mi spędzic kiedykolwiek Navidad w Hiszpanii, bo ani tu rodziny nie mam, ani żadnego innego powodu, żeby tutaj zostać na tę okazję. Tak więc cała moja wiedza opiera się na opowieściach znajomych Hiszpanów, czy rzeczy wyczytanych w necie, czy tym, co nam nasi lektorzy na UW opowiedzieli.

Trudno doszukać się wielu podobieństw między tradycjami hiszpańskimi i polskimi. Nie ma karpia, nie ma łamania się opłatkiem (Nuno w samolocie ćwiczył dzielnie Wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku), prezenty też daje się na Trzech Króli 6 stycznia. (W Portugali też święta są dla mnie takie nie-świąteczne, a moja babcia 10 razy się Nuno pytala, jak to możliwe że na Wigilię je się TYLKO dorsza, co faktycznie przy naszych tradycyjnych 12 daniach wypada blado). A do tego kolędy… oprócz miedzynarodowych wersji Cichej Nocy, Hiszpanie mają mega wesołe kolędy o rybach w wodzie, które pija i się raduja, bo się Jesus narodzil. Poniżej najbardziej popularne hiszpańskie koledy ( i nie martwcie się, jak wam nie przypadnę do gustu, bo mnie osobiście troszkę irytują).

W tym roku na Wigili u nas było dość tłocznie, tylko Magdy niestety zabrakło. Prezenty dopisały, choinkę i stół udekorowaliśmy z Nuno. Było tak, jak powinno być, czyli rodzinnie.

W Hiszpanii ważniejsza niż choinka jest szopka. I to nie byle jaka, każdego roku przeciętna rodzina kupuje bowiem nowe elementy (jak nowe figurki czy elementy dekoracyjne- wodospady, drzewa, budynki) i szopka rozrasta się. W katalońskiej szopce obowiązkowy jest także pewien zaskakujący element, o którym pisałam w zeszlym roku, a mianowicie caganer.

Przedświąteczna gorączka wiaże się w Hiszpanii nie z kupnem prezentów (te tradycyjnie daje się dopiero na 6 stycznia, więc przed 24 nie ma aż takich tlumów w sklepach) ale z kupnem biletów na loterię świątaczną El Gordo. Świąteczna lotería ma dluuuuuga tradycję i jest wielkim wydarzeniem w kraju. Prawie wszyscy Hiszpanie kupują losy, a zwycięskie numery są wyśpiewywane (sic!) przez dzieci z Colegio San Ildefonso. Loteria to mega ważne wydarzenie, któremu poświęca się wiele uwagi, dla przykładu na kilka dni przed 22 grudnia pełno jest reportaży z różnych części Hiszpanii dotyczących przesądów ludzi kupujących losy, wywiadów ze sprzedawcami oraz szczęśliwcami z poprzednich lat, ankiet ulicznych, na których ludzie tłumaczą, czemu co rok kupują los z tym samym numerem, etc. A po wygranej, oczywiście wywiady ze zwycięzcami.

Ciekawym zwyczajem jest 12 winogron, które zjada się o północy w Sylwestra, po 1 winogronie przy każdym uderzeniu zegara. Dla ciekawości w Portugalii zamiast świeżych winogron je się rodzynki, ale symbol jest ten sam: 12 winogron/rodzynek ma przynieść szczęście na 12 miesięcy w Nowym Roku.

Tak więc my w tym roku zjedliśmy 12 winogron w szybkim tempie i mamy nadzieję, że 2012 będzie pełen wrażeń, przygód, podróży, spotkań...

This year, I barely felt and enjoyed the pre-Christmas atmosphere. I can blame the weather and lack of snow or even cold, or my laziness to walk around the Barcelona and admire xmas iluminations (they are the same as last year, so I only took few photos). And besides we only got back from Brazil on 10th of December and after 3 weeks of holidays I had really busy time at work. And then after the weekend spent on looking for some presents, we flew to Poznan on 21st, cause this year we spent Christmas with my family.

This wasn’t Nuno’s first traditionally Polish Xmas, but it is a long story. For those who don’t know (I don’t share personal stories very often here on the blog, and I know that some of my friends would preferred my blog to be more personal) we met in Warsaw where Nuno was spending one semester as an Erasmus exchange student (I can only comment it by sayinh: how typical!) . Originally his parents were supposed to come to Poland to visit him over Xmas break, but it didn’t happened, and all his friends went home, so I generously invited Nuno to spend Christmas Eve with me and my family. It was an informal invitaton to get to know some Polish traditions, eat different food and have nice memories. I would never have guessed that after 3 years we did spend another Christmas in Poland, that we arrived from Barcelona, after spending few months as expats in Bucharest ...Life is unpredictable.

The post was supposed to be about the differences in celebrating Xmas in different countries, and I get carried away.... I don’t know if I ever spend Navidad in Spain, as it is too familial time for me to spend it in a country we don’t have a family or close friends. So I know Spanish traditions only theoretically. I hardly see any similarities between the Spanish and Polish traditions. First, the food is totally different, there is no carp, no telling blessings when giving Christmas wafer (Nuno practiced on the plane his wesołych świąt i szczęśliwego nowego roku- marry xmas and a happy new year), there is no shopping madness as traditionally you give presents on 6th of January. Christmas in Portugal also lack some of typical atmosphere that I need and I’m used to, and my grandma kept asking Nuno if they really ONLY serve cod fish on Christmas Eve, as comparing to our traditional 12 dishes seems nothing.

Yet another difference are carols (villancicos in Spanish), apart from international versions of Silent Night, etc, only Spaniards could have invented so cheerful and funny carols about fish in the water that are happy and drink because Jesuswas born. Please, out of curiosity, check some of the most popular carols, as there are really something (and don’t worry if you don’t like them much, personally I find them bit annoying).

This year we had quite a crowd over on Christmas Eve, unfortunatelly Magda had to stay in Italy. A lot of presents had barely fit under the tree.

In Spain, the Christmas tree is less important than the belen (Nativity). Every year an average family buys new elements (such as new figures and decorative elements,waterfalls, trees, buildings) and the belen is bigger and more sophisticated. The Catalan nativity has to have compulsory but quite surprising element (find more in my last year post), that is a caganer.

The pre-Christmas madness in Spainis ot about last minute presents *those you but for the 6th January), but about buying your lucky lottery tickets. The Christmas lottery, el Gordo, has quite a tradition and is the most important lottery in the country. Almost everybody buys a ticket and hopes that his numer is sung (sic!) by the children from the Colegio San Ildefonso. Lottery is a hige event and gets a lot of attention from the media, few days before the 22.12, there are a lot of coverages and interviews with people selling/buying/having some strange prejudices related to the lottery. There are street surveys and of course interviews with the winners from previous years and how they spent the fortune.

Actually, there is an interesting tradition that I kind of like. You have to ear 12 grapes at midnight on New Year's Eve. At each stroke of the clock, you eat one grape. In Portugal instead of fresh grapes you eat raisins, but the symbol is the same: 12 grapes / raisins bring good luck for 12 months in the New Year.

So this year we ate 12 grapes and we hope that 2012 will be full of excitement, adventures, travels, meetings ...

Marzenia sie spelniaja…/ Dreams come true

2011-12-20T09:49:00.001+01:00

Wysoko na liście moich marzeń są podróże. Dalsze i bliższe, ale te dalsze oczywiście częściej pozostają w strefie marzeń z rożnych powodów, a te bliższe łatwiej zrealizować.

Rok 2011 to podróże po Katalonii, do Wenecji, na Sardenię, do Polski. I Brazylia, czyli nasza pierwsza daleka podróż, pierwszy lot za ocean…. Wróciliśmy zachwyceni (i spłukani, bo Brazylia okazała się droższa niż Europa, a my na to nie byliśmy do końca przygotowani), pełni wrażeń, wspomnień, nowych smaków, zapachów, widoków.

I jak to z podróżami bywa, uzależniają, więc najchętniej już byśmy planowali następne i to jak najdłuższe i najdalsze…. W najbliższych tygodniach zamierzamy wykorzystać łagodną zimę (odpukać, żeby nagle się pogoda nie zmieniła) i wybrać się gdzieś autem w okolice Barcelony, a w marcu jedziemy na Fallas do Walencji (tym razem z dużym wyprzedzeniem zabookowaliśmy hotel). A reszta kalendarza otwarta.

Moje uzależnienie od podróży miedzy podróżami objawia się przeglądaniem blogów związanych z podróżami i czytaniem książek (ostatnio same o Azji). No i lubimy z Nuno poznawać różne kuchnie, a restauracji serwujących “egzotyczne” jedzenie nie brakuje na szczęście w Barcelonie.

I oczywiście pozostają mi spacery po Barcelonie…

Everybody has their own wish list, on top of mine are travels. Short trips, long ones, to another continent or just in the region, of course travelling far far away is more likely to remain a dream, and travelling to closer destinations is easier to turn into a real trip.

In 2011 we travelled quite a lot, we visited many places in Catalonia, we went to Venice, Sardinia, Poland. And our big trip to Brazil, the first exotic destination, the first flight across the ocean .... We came back in love with the country (and broke, as we didn’t expect Brazil to be so expensive, and it was more than Europe), full of memories, new tastes, new smells, new sceneries.

I admit, I am a travel addict, after coming back home I am ready to start planning another trip, the longer and farther, the better. I am already planning some car trips, as the winter is really mild (let’s hope it stays that way, cause I am really not a winter fan). In March we are going to Valencia to see Fallas, as we booked hotel few months in advance this time. And the rest of the calendar is open.

If I don’t travel, I addictively read travel blogs and all books related to other countries and cultures (most recently about Asia). And we really like trying new restaurants and getting to know world cuisines, and there are many “exotic” restaurants here.

And there are still plenty of things to see in Barcelona...

Baskijske pintxos/ Basque pintxos

2011-12-15T23:45:00.000+01:00

Nie dane nam było jeszcze zjeść pintxos w Kraju Basków. Mimo, że to region sąsiadujący z Katalonią nie było nam po drodze do Bilbao, San Sebasian czy Guerniki. Może jakiś wiosenny długi weekend? Bo chciałabym wrócić po tych kilku latach. Ilekroć wspominam mój ostatni trip Erasmusowy, nie mogę przestać się uśmiechać, mimo że całe 4 dni padało prawie bez przerwy. Ale babski wypad z dwiema Kasiami, Amerykanką Jayme i Niemką Agnes obfitował w śmieszne momenty, jak zalanie namiotu, zawodny gps, śpiewanie hitów Backjstreet Boysów w aucie, taniec deszczu w centrum miasta (w Bilbao, czy w San Sebastian? Pamięć już nie ta)…. Ach te szalone czasy :)

Za każdym razem gdy jem pintxos przypominam sobie ten wyjazd, mimo,że wtedy nie jadłyśmy pintxos ani razu.

Lista pintxos chyba nie ma końca, zależy od pomysłu właściciela baru serwującego te małe kanapeczki. Ale połączenia smakowe zawsze trafione. Naszym pierwszym barem z pintxos była sieć Txapela, lokal na najbardziej turystycznej z turystycznych tras, czyli na Passeig de Gracia. Ale lubimy tam wracać, może teraz już rzadziej, bo odkryliśmy 2 bary, które przebijają sieciówkę. Pierwszy odkryłam po wpisaniu do wyszukiwarki Google prostego hasła: najlepsze pintxos w Barcelonie, a internauci podpowiedzieli, że należy udać się do Taberna Maitea. Kolejny bar pintxos jest w samym sercu Graci i trafiamy tam w dużej mierze ze względu na lokalizację.

Maitea Taberna to chyba też nasz numer 1, dla turystów pewnie za daleko, bo poza ścisłym centrum(tu link i adres i lista pintxos), panuje luźna atmosfera i samoobsługa, po zjedzeniu tylu pintoxs ile się chce, barman liczy nasze wykałaczki i daje nam rachunek. I tu zawsze jest miłe zaskoczenie, bo smaczne pintxos należą chyba też do jednych z najtańszych w mieście.

Do baru przy carrer Verdi zaglądamy pewnie tak często ze względu na jego lokalizację, bo obsługa niestety nie należy do najuprzejmiejszych, a mimo tego wracamy tak co jakiś czas. A to dlatego, że pintxos, obojętnie gdzie, ciężko się oprzeć.

I still haven’t tried pintxos in Basque Country. Even though Pais Vasco is just next to Catalunya we still haven’t visited Bilbao, San Sebasian or Guernica. Hopefully we can go there for some long weekend, cause I really liked it few years ago and would definitely like to go back there. Even if it would be a totally different trip. Last time, I was still an Erasmus exchange student, and we went on a girls only road trip (two Kasias, Jayme, the American and Agnes from Germany), and despite the horrible weather (it was raining all 4 days) we had a lot of fun. When I think about my last Erasmus trip I remember those funny moments: flooded tent, unreliable gps, singing Backstreet Boys hits while driving, dancing in the rain in the center of Bilbao (or was is in San Sebastian). Those crazy times.

Every time I eat pintxos I remember this trip, don’t know why, cause we didn’t eat a pinxto there, not even once.

The list of pinxtos is endless, it depends on the creativity of the owner serving those little sandwiches. But somehow even the strangest combinations of ingredients is always a hit. The first pintxo bar we went to in Barcelona was a chain Txapela, that is on the most touristic street Passeig de Gracia (actually there are 2 different spots on the same street). We’ve been there many times, when we are not that hungry, now less as we discovered two other places that are better than this chain. The first one I discovered when I googled simply “the best pintxos in Barcelona” and many people recommended Taberna Maitea as the one serving the best ones. The second one is located in the heart of Gracia, and the localization is the reason we go there so often.

Maitea Taberna is probably our number one, it quite far from the strict touristic center (here is the link with the address and list of pintxos), has nice atmosphere. It is self service, you can eat as many pintxos as you want, later on they just count your toothpicks and give you a bill. And we are always surprised it is way cheaper than Txapala.

The bar on Carrer Verdi has a really nice location, and unfortunately not so nice service, so we basically go there cause we are in the neighborhood.

But we never say no to a good pintxo as it is hard to resist.

Graficiarskie Zoo/ Graffiti Zoo

2011-12-11T23:16:00.004+01:00

Dziś przyszła kolej na zwierzęta wymalowane na ścianach, drzwiach czy metalowych opuszczanych żaluzjach sklepów. Wesołe krowy, świnki czy kurczaki na drzwiach sklepu mięsnego, niebieski ptak na ścianie nielegalnie okupowanego budynku i dziesiątki innych zwierząt ozdabiają Barcelonę. Takie grafficiarskie Zoo. Najbardziej podobał mi się pomysł pieskiej wystawy na „roletach” psiego fryzjera i jednocześnie ośrodku szkoleniowego dla czworonogów. Takie słodziaki…

Today some photos of animals painted on the walls, doors, metal blinds, from all over the city. Funny and cheerful cows, pigs and chickens on the door of a butcher shop (was it supposed to be ironical?). And then there is this blue bird on an illegally occupied building in Raval. And many many others, probably more to be discovered. A graffiti Zoo. My favourite one was the series of dog’s paining on the dog hairdresser and trainee center. Aren’t they cute?

Weekend listopadowy/ November weekend

2011-11-14T15:34:00.000+01:00

Coś zaniedbuję ostatnio bloga, ale jest proste wytłumaczenie: zmęczenie, lenistwo i jesienna pogoda. Zmęczenie związane jest z faktem, że mój kolega przeszedł do innego działu i pracuję od kilku tygodni sama na 2 pozycje, po pracy włącza mi się syndrom na kanapie siedzi leń i oglądam filmy i seriale, czytam też gazetki, które mi rodzice zostawili. A pogodę w Barcelonie przez ostatnie tygodnia najlepiej opisują piosenki : Ciągle pada, Raindrops keep falling on my head, No ha parado de llover, Chuva.

Był jednak jeden ładny weekend, pogoda ponad 20, słoneczko i akurat na taką bardziej wiosenną niż jesienną pogodę trafili moi rodzice. Przyjechali na długi weekend listopadowy, ale piątek musieli spędzić sami. Ale poradzili sobie lepiej niż się spodziewałam, po spacerze na plaży poszli do El Xampanyet i dali radę zamówić tapas i winko musujące. Wieczorem na portugalskie zielone wino i przekąski, potem mojito w kubańskim barze. Ogólnie cały weekend był zdominowany przez jedzenie i picie :)

W sobotę przyszła kolej na Quimet, bo tata jeszcze nie miał okazji spróbować ich pysznych montaditos i wermutu, a na kolację Nuno przyrządził, jakże by inaczej, dorsza :) A potem jeszcze na piwko skoczyliśmy do pobliskiej Ovella Negra. Niedziela niestety deszczowa, więc po krótkim spacerze po Bornie, gdzie złapał nas deszcz i po lunchu w brazylijskiej knajpie resztę dnia spędziliśmy w domu.

Jako że moi rodzice byli już 3 raz w Barcelonie (mama aż 4) nie mieliśmy presji zwiedzania zabytków i spędziliśmy przyjemnie czas na degustacji tapas, portugalskich smakołyków i zapoznania rodziców z brazylijską kuchnią. Do tego rodzice pierwszy raz zjedli kasztany oraz owoc granatu. Weekend należał więc do bardzo udanych. Ponowne odwiedziny pewnie na wiosnę, bo na przerwę zimową planują jechać do Włoch odwiedzić moją siostrę.

I admit, my blog has been neglected in the last few weeks. But there is a simple explanation: tiredness, laziness and autumn weather. Last weeks have been hectic at work as my colleague moved to another department so my responsibilities doubled. I am so tired that by the time I get home all I can think about is a couch and watching movies and TV series, or to read some magazines that my parents left while drinking my favourite green tea. And when thinking about the weather, the following songs keep playing in my head: Polish classis Ciągle pada, Raindrops keep falling on my head, No ha parado de llover, Chuva.

But there was a really nice weekend, sun and 20 degrees, and it was the weekend when my parents come to visit, as there was a 3days weekend in Poland. They had to spend Friday alone as I was at work, but I was surprised how well they spent it: after a walk on the beach, they went alone to Barcelona’s classic El Xampanyet to have some tapas and sparkling wine. In the evening I waited for them in a Portuguese bar, where we had some green wine and Portuguese snacks. Later on a mojito in a Cuban bar. Basically, all the weekend was about having a nice meal, enjoying food in a nice company.

On Saturday we went to Quimet, because my dad hadn’t had the chance to taste their delicious montaditos and vermouth, and for dinner Nuno prepared, not surprising given his origins, cod. Unfortunately, on Sunday good weather was just a nice memory, as the rain caught us in the middle of our walk on Born, and after lunch in a Brasilian restaurant we spent the rest of the day at home.

Since it was my parents’ 3rd time in Barcelona, we didn’t feel the pressure to do any sightseeing. We just spent a pleasant time eating tapas, Portuguese delicacies and getting my parents familiar with Brazilian cuisine. And they tasted for the first time castañas, vinho verde and pomegranate. It was a really nice weekend.

Pchli targ/ Flea market

2011-11-06T17:44:00.007+01:00

W Barcelonie kupić można chyba wszystko. Mapa zakupowa miasta jest podzielona ze względu na asortyment i grubość portfela. Passeig de Gracia to zagłębie ekskluzywnych, drogich, markowych butików, jak Dolce&Gabbana, Christian Louboutin, Chanel czy Louis Vuitton. Dla nas, zwykłych śmiertelników, pozostają sklepy hiszpańskiej grupy Inditex: Zara, Pull&Bear, Bershka, Stradivarius, które znajdują się na początku Passeig de Gracia, przy pl. Catalunya. Barrio Gótico to natomiast raj dla tych, co lubią zanurzyć się w antykwariatach i tradycyjnych sklepikach i odkryć niespotykane i nie do kupienia gdzie indziej przedmioty.

Dla specjalnej grupy szperaczy idealnym miejscem za zdobycie nowych skarbów jest pchli targ Els Encants (otwarty w poniedziałki, środy, piątki i soboty). Ostrzegam jednak, nie jest to miejsce dla wszystkich.

Els Encants to jeden z największych targów w Europie, do tego działa od XIV wieku. Można tu kupić WSZYSTKO. Antyki, używane książki, ubrania, buty, sprzęt AGD, baterie, nici, guziki, krany, stare monety, płyty winylowe, gry komputerowe i planszowe, zegarki, okulary…. Większość niestety to śmieci, ale pewnie można natknąć się na jakieś perełki.

Łatwo zgubić się w labiryncie stoisk. Łatwo stracić cierpliwość i nadzieję na znalezienie skarbu wśród morza rupieci. Bo jak inaczej nazwać sterty używanych butów (niektóre pewnie bez pary) czy starych naczyń, które wyglądają jak przyniesione ze strychu zmarłego krewnego? Przy niektórych jednak stoiskach zatrzymaliśmy się z błyskiem w oku- szczególnie Nuno wielokrotnie, z nostalgią w oczach, pokazywał jakąś zabawkę czy inny obiekt i przypominał sobie swoje dzieciństwo. Bo Els Encants to także powrót do przeszłości, choć na chwilę możemy sobie przypomnieć zabawę z lalką Barbie czy grę pierwszym Nintendo, czy wspomnieć kurs fotografii ze starym Zenitem czy Minoltą. I te właśnie wspomnienia, o których najczęściej już zapomnieliśmy, mogą uprzyjemnić nasz dzień.

Els Encants to raj dla kolekcjonerów: można znaleźć kilkanaście stoisk ze starymi monetami, znaczkami, kapslami. Są stoiska z używanymi książkami, płytami winylowymi, starymi aparatami.

Ten pchli targ to także miejsce, gdzie możesz pójść, jak nie wiesz, gdzie możesz kupić ładowarkę do aparatu czy laptopa, baterię do latarki, uszczelkę do kranu, guziki i nici we wszystkich kolorach, czy śrubokręt o niestandardowych wymiarach.

Zanim jednak wybierzesz się do Els Encants, pamiętaj o kilku rzeczach: nigdy nie planuj, co kupisz, daj się zaskoczyć, nie bądź rozczarowany, jak nie znajdziesz żadnego skarbu, przygotuj się na bycie popychanym przez tłumy (tygodniowo targ odwiedza 100.000 szperaczy) czy kieszonkowców.

You can buy almost everything in Barcelona. The Barcelona shopping map in clearly divided in different sections, depending on what you want and how much you can afford. Passeig de Gracia is a mekka for those who like exclusive, expensive and boutiques such as Dolce & Gabbana, Christian Louboutin, Chanel or Louis Vuitton. Still, us, ordinary people that have slightly thinner wallets, can shop on the same street (next to PL. Catalunya), for us there are shops of the Spanish group Inditex: Zara, Pull&Bear, Bershka, Stradivarius. Barrio Gótico is the paradise for those who like antique shops and traditional shops where one can discover unique items that are to be found nowhere else but in this district.

For those who are into flea markets, who likes this thrill of excitement while thinking of looking through piles and piles of objects to find something extraordinary that makes all the effort totally worth it, the perfect place to spend few hours is Els Encants flea market (open on Mondays, Wednesdays, Fridays and Saturdays). Be warned, this is not the place for everyone.

Els Encants is one of the largest fairs in Europe, opened in XIV century. And you really can buy here EVERYTHING. Antiques, used books, clothes, shoes, batteries, jewelry, buttons, old coins, vinyl records, computer games and board games, watches, sunglasses .... Unfortunately, the most of things is pure rubbish. I wonder where they got some of the objects. But for sure, if you are patient and lucky you can come across some real gems.

The flea market is a maze where you get lost easily. You get overwhelmed, by the noise, by the fuss, by the tackiness and ugliness. You can lose your patience and hope to find some treasure in the sea of junk. Piles of cheap, old, used shoes (some probably don’t even have their pair), old plates and cups covered with dust that looked as if they had spend decades on your deceased aunt’s attic, makes you desperately look for the exit. However, there are some stands that make you slow down, as you spot some familiar objects. Nuno got nostalgic few times when finding a toy exactly the same he had in his childhood or the first Nintendo he had.

Els Encants is the place that makes you travel to the nostalgic times of your past, you can picture yourself playing with a Barbie doll or taking photos with old Zenit , and those memories, that you forgot you had, can really make your day.

Els Encants is a paradise for all type of collectors: you can find several stands selling old coins, stamps, caps. If you want to buy some used books, vinyl records or some old cameras, it is the place.

This flea market is also a place where you can go when you have no idea where to buy a thing you need, as charger for your PC, phone or cam, or batteries for your flashlight, tap washer, buttons and thread in all possible colors, or custom-sized screwdriver.

But before you decide to go to Els Encants, remember a few things: never ever prepare a shopping list, cause you never know what you can come across, just be open to hidden surprises that wait for you, don’t be disappointed if you don’t find any treasures, expect crowds (the market is visited by 100,000 people a week) and beware of pickpockets.

Adres/ Address Els Encants Vells Plaça de les Glòries Catalanes 8 (Metro Glories), website.

Wizyta w browarze/ Visit in a brewery

2011-10-30T20:40:00.008+01:00

Piwo z pianką na dwa palce. Oczywiście polskie najlepsze jest na świecie. Na szczęście polski sklep w pobliżu i można od czasu do czasu przypomnieć sobie jak Tyskie czy Żywiec smakują. Portugalski Super Bock też nie jest zły, tylko malutki. Na temat hiszpańskiego piwa się nie wypowiadam, nie smakuje mi za bardzo, od czasu do czasu mogę wypić, zamawiam wtedy butelkowaną Voll-Damm. Tak się złożyło, że ostatnim budynkiem, który poszliśmy zwiedzić była stara fabryka Estrella Damn. I nawet nie wiedzieliśmy, że zostaniemy poczęstowani piwem.

Stary browar jest teraz miejscem, gdzie odbywają się różne koncerty czy imprezy tematyczne, gdzieś też przeczytałam, że w każdą środę od 17 do 19:45 można załapać się na zwiedzanie z przewodnikiem. Nasze zwiedzanie bez przewodnika było ciekawe, ze względu na zgromadzone eksponaty: stare nalewaki, beczki, przegląd różnych butelek, kufli i szklanek, zmieniające się przez lata logo i plakaty reklamujące piwo z poprzednich epok. A do tego historia powstania browaru, produkowanego od 1876.

Na zdrowie! Salud!

Beer with two fingers of foam. For me, the polish beer is the best. And I am lucky to live not far from a Polish shop so if I feel like drinking a Tyskie or Żywiec, I just go there and buy one. Nuno tries to convince me that actually Portuguese beer has this unique and perfect flavour. So when he hasn’t been drinking Super Bock for some time, we go to A casa Portuguesa to have some of those mini beers. But he still hasn’t convinced me. But we both agree that Spanish beer is just not our thing. If we drink it, we usually have bottled Voll Damn.

I mentioned beer cause the last building we visited on 48hBCN was Estrella Damn brewery. And there was beer tasting.

The old brewery is now a hip place where a lot of concerts and festivals take place. I read somewhere that every Wednesday from 17 to 19:45, there are guided tours organized. Ours, as it was free (beer was free as well, so I won’t complain) didn’t involve a guide who could explain us the history of the brewery, that started in 1876. Since there were many interesting objects, we enjoyed it quite a lot: old beer dispensers, barrels, the collection of bottles, glasses, logos and posters that showed how they all changed with years. I really enjoyed old advertising posters.

Cheers! Salud!

(posters from http://enlos50y60.blogspot.com, http://www.interactivadigital.com, and official Estrella website http://www.estrelladamm.com)

Azja, manga, Hello Kitty/ Asia, manga, Hello Kitty

2011-10-28T19:34:00.001+02:00

W ramach festiwalu 48hBCN wybraliśmy się do Casa Asia, fundacji promującej relacje między Azją a Hiszpanią na wszystkich płaszczyznach: kulturalnej, handlowej, politycznej, socjalnej. Modernistyczny budynek mieści się przy Diagonal, minęliśmy go kilkanaście razy, ale dopiero podczas tego festiwalu mieliśmy okazję podziwiać przepiękne wnętrza i ciekawe połączenia dekoracyjne.

W Centrum Kultury Azji organizowane są liczne wystawy, wykłady, konferencje, festiwale, kursy językowe mające przybliżyć azjatycką kulturę- my trafiliśmy na wystawę komiksów, wystawę o stereotypowych postaciach kreskówek i mang japońskich, w jednej z sal można nawet było obejrzeć stare kultowe kreskówki. Nie mogło zabraknąć różowego pokoiku udekorowanego w całości w stylu Hello Kitty, wszystkie elementy zawierały jej logo.

Wizyta obowiązkowa nie tylko dla fanów Hello Kitty.

Thanks to the festival 48hBCN we went to Casa Asia, a foundation promoting the relationship between Asia and Spain at all levels: cultural, commercial, political, social. The modernist building located at Diagonal, we passed it a dozen times, but only now we had the opportunity to admire the beautiful interior and interesting decorations.

The Asian Cultural Centre organized numerous exhibitions, lectures, conferences, festivals, language courses that are designed to promote Asia in Barcelona. We saw exhibition on manga and anime culture, about stereotypem characters in Japanese cartoons, there was a separate room where you could see old cartoons. There was another room decorated only with things with Hello Kitty logo, all pink and infantile.

The visit to Casa Asia is obligatory not only for Hello Kitty fans.

Zielony biurowiec/ Green building

2011-10-24T18:30:00.006+02:00

Po bibliotece, która była przykładem dość tradycyjnej architektury, następnym budynkiem, który zwiedziliśmy był ultranowoczesny i ekologiczny biurowiec MEDIA TIC. Mieliśmy szczęście, że naszym przewodnikiem był sam architekt, który zaprojektował ten ciekawy budynek w dzielnicy 22@. I mimo że wizyta była po katalońsku, słuchaliśmy zafascynowani (dla fanów serialu How I met your mother: architekt Enric Ruiz Geli był jak Ted Mosby opowiadający o swoim wieżowcu, z taką pasją i interesującymi szczegółami, że wizyta, która miała trwać 40 minut a trwałą półtorej godziny zleciała szybko) o ekologicznych rozwiązaniach zastosowanych przy budowie. W lipcu z moją rumuńską koleżanką Andą zwiedzaliśmy ultranowoczesną dzielnicę 22@ i już wtedy zwróciliśmy uwagę na ciekawą i innowacyjną fasadę tego budynku w kształcie kwiatów.

Okazało się, że nie jest to tylko upiększający element, ale ma zastosowanie praktyczne- panele ograniczające promieniowanie słoneczne- przez to ogranicza się konieczność używania klimatyzacji i ogranicza się zużycie energii. Architekt podkreślał niejednokrotnie, że musimy stać się bardziej świadomi i żądać, żeby architekci jak najlepiej wykorzystali nowoczesne technologie i warunki klimatyczne, aby ograniczyć zużycie energii. I że przyszłość architektury to właśnie budowanie eko-dzielnic.

I wcale nie musi to być o wiele bardziej kosztowne niż budowa budynku, który nie jest eco-friendly. Enric Ruiz Geli jest laureatem wielu międzynarodowych nagród, w dziedzinie innowacji budynków przyjaznych środowisku. A do tego znalazł czas na oprowadzenie (za darmo) przypadkowej grupy ludzi, którzy chcieli zobaczyć jego dzieło.

After visiting the library, which was an example of rather traditional architecture, we visited a very modern and eco friendly office building Media Tic. We were lucky that out guide was the architect who design this interesting building located in the innovative district called 22@. And the visit was so interesting that we almost forgot it was in Catalan, we were fascinated by the stories the architect Enric Ruiz Geli shared with the crowd of anonymous people. We felt like listening to Ted Mosby (fans of How I met your mother understand what I mean). The visit that was to last 40 minutes ended after 1hr 30 min and we didn’t get bored, quite on the contrary. Surprisingly the lecture on the purpose of modern architecture in modern world, the innovation of solutions to reduce pollution.

It was inspiring, and what we thought was only nicely design building (in July when my Romanian friend Anda visited us, we decided to have a walk in a modern and original district 22@ and already we were impressed with this green building and its façade in the shape of flowers) was more than just a nicely design building. We were explained that the façade has a very practical application that reduces the use of air conditioning and minimize energy consumption. Solar panels and other solutions (to memorize them all was just too much for my memory) were used. The architect tried to answer all the question the visitors had and tried to made them more environment conscious . According to him, the future of the architecture is to build eco-districts, taking advantage of climatic conditions of a determined place and innovate modern technology to serve people.

According to him eco doesn’t have to mean more expensive than a construction of normal building. Enric Ruiz Geli has won many international awards for innovation in the field of environmentally friendly buildings. And still he wants to dedicate time and energy to guide (for free) some people who decided to visit his building.

48 godzin drzwi otwartych/ 48 hours of open house

2011-10-22T20:26:00.001+02:00

W weekend mieliśmy odpoczywać, bo nie zdążyłam zregenerować jeszcze sił po powrocie z Polski. Jeszcze w piątek na pytanie Carmen, czy mamy jakieś specjalne plany odpowiedziałam, że nie, że pewnie zostaniemy w domu, ewentualnie na jakiś spacer pójdziemy. Nie byłabym jednak sobą, gdybym nie spróbowała poszukać jakiejś inspiracji w Internecie. Dziwnym trafem (bo szukałam czegoś zupełnie innego) trafiłam na pewną stronę, a na stronie tej kliknęłam na linka festiwalu 48h Open House BCN. W skrócie wyjaśnię pomysł tej inicjatywy architektonicznej: podczas 48 godzin 160 budynków, niektóre niedostępne na co dzień dla zwiedzających, otwiera swoje drzwi dla barcelończyków. Gratka dla miłośników architektury, dla zainteresowanych historią miasta, dla ciekawych odkrycia sekretów i tajemnic budynków, które mija się setki razy i zawsze się zastanawia, co się ukrywa za ich drzwiami. Nie da się zobaczyć 160 budynków w 2 dni, więc w piątek zrobiliśmy selekcję najbardziej interesujących nas miejsc, zapisaliśmy na kartce adresy, podładowaliśmy baterię w aparacie i byliśmy gotowi. Hotele, banki, biblioteki, nowoczesne biurowce, teatry, schrony przeciwlotnicze, wieże, cmentarze, lofty i wiele innych. Od wyboru do koloru, każdy mógł znaleźć coś dla siebie.

Niestety, jak to na imprezach darmowych bywa, było dużo chętnych, więc w niedzielę z 4 budynków, które chcieliśmy zobaczyć, udało nam się wejść tylko do starej fabryki piwa. Do tego kolejki, a przy wizytach z przewodnikiem konieczność zapisania się na listę, ale nie narzekamy, bo trafił nam się ciekawa wycieczka z architektem nowoczesnego biurowca. Ale po kolei.

Pierwszym przystankiem na naszej mapie była biblioteka masońska imienia Rossend Arús, który był jedną z najważniejszych postaci masonerii katalońskiej. Do biblioteki wchodzi się po majestatycznych schodach, z ozdobnymi kolumnami po obu stronach, na górze wita nam replika Statui Wolności. Biblioteka jest bardzo ładna, mi się szczególnie podobały sufity i fakt, że z zewnątrz budynek nie wyróżnia się niczym szczególnym.

Niestety nie za wiele wiem o symbolice masonerii, nie było też żadnego przewodnika, który mógłby nam wyjaśnić ukryte w bibliotece znaki.

Bibliotekę można odwiedzać (poniedziałek, środę i piątek od 09:30h do 15:00h oraz we wtorek i czwartek od 16:00h do 21:00h).

We were supposed to get some rest during the weekend as I was still quite tired after going home for few days. On Friday, when Carmen asked me if we had any plans I replied convinced that if we did something, it would be going for a walk. However, I wouldn’t be myself if I hadn’t searched on the Internet for some inspiration. Randomly I came across interesting website, then I clicked on their link, and I found out that this weekend the 48hr Open House in BCN is organized. This seemed interesting enough for me to start reading about this architectonical initiative. The idea is to open 160 buildings that normally ate not open for visitors, give to the barcelonians the opportunity to get to know better their city. Of you are interested in architecture or history of the city or just wanted to discover some secrets behind closed doors that you passed by hundreds of times and always wondered what was behind them. During 48 hours you had the chance to reveal many secrets of Barcelona’s most interesting buildings. Hotels, banks, libraries, modern offices, theaters, shelters, towers, cemeteries, lofts many more. Everybody could find something that he was passionate about and never had the chance to visit. As it is impossible to see all of them in just 2 days we had to make a selection of what we wanted to visit. We wrote down the addresses, charged my cam battery and we were ready to go.

Unfortunately, as it was a free event, there were so many people interested. That is why on Sunday instead of visiting 5 buildings we chose, we only entered an old beer factory. And we had to queue a bit waiting for guided tours, but I won't complain cause we visited one modern office building with its architect. But let's start from the beginning.

The first stop on our route was a Masonic library, founded by Rossend Arus, one of the most important figures of the Catalan Freemasonry. You enter the library through the majestic staircase with decorative columns on both sides, where on the top the replica of the Statue of Liberty greets you. The library is really nice architectonically, I especially liked the ceilings and the fact that from outside it is such an ordinary building you almost don’t notice it.

Unfortunately we don’t know a lot Freemasonry movement and there was no guide tour, so nobody could explain us some hidden symbols.

The library is open, so you can visit it (opening hours: Monday, Wednesday and Friday from 09:30 h to 15:00 h and Tuesday and Thursday from 16:00 h to 21:00 h).

Zgubić się w zielonym labiryncie/ Get lost in a green labyrinth

2011-10-12T11:20:00.004+02:00

To miał być najładniejszy park Barcelony. To miał być park romantyczny, gdzie zakochane pary chcą nacieszyć się sobą. To miał być idealny park, który położony z daleka od turystycznego szlaku, pozwoliłby nam odpocząć od hałasu i nacieszyć oczy zielenią. To miał być park, w którym mieliśmy się zgubić. Niestety, rzeczywistość po raz kolejny spłatała nam figla.

Wybraliśmy się do Parc del Laberint d'Horta, który miał być jednym z mniej odkrytych skarbów Barcelony, położony w dzielnicy Horta-Guinardó, czyli dość daleko od centrum. Park ten jest najstarszym parkiem w Barcelonie i miał też być najładniejszym. Niestety, ze względu na zatłoczenie nie byliśmy w stanie docenić jego niewątpliwego uroku. Wyglądało na to, że setki rodzin wpadły na pomysł zabrania swoich pociech do tego parku, tak więc w labiryncie pełno było małych, wrzeszczących hiszpańskich niños (nie to żebym nie lubiła dzieci, ale te hiszpańskie są średnio dziesięć razy bardziej hałaśliwe niż przeciętne) szukających wyjścia z labiryntu. Park bowiem dzieli się na kilka części: ogród neoklasyczny z XVII wieku, ogrodu romantycznego z XIX oraz głównej atrakcji czyli labiryntu.

Labirynt jest punktem przyciągającym największe zainteresowanie. Może gdyby zmniejszyć zatłoczenie i my byśmy świetnie się bawili, próbując znaleść wyjście z tego zielonego labiryntu, przez chwilę byśmy się poczuli jak dzieci, odkrywając drogę do wyjścia, a znajdując zamknięte odnogi. Niestety, weszliśmy, zgubiliśmy się 2 razy, wróciliśmy do punktu wyjścia i uciekliśmy. Od hałasu, zgiełku, krzyku. Po szybkim lunchu (ach ta pyszna sałatka) zdecydowaliśmy się na spacer brzegiem morza. Do Parc del Laberint d'Horta warto się wybrać w dzień powszedni, bo może wtedy park będzie romantycznym, zagadkowym, pięknym i nieodkrytym miejscem.

Dla lubiących kino wspomnę, że w tym parku kręcone były sceny do filmu Pachnidło: Historia mordercy (ktoś może jeszcze pamiętać, że inne sceny z tego filmu kręcone były w Poble Espanyol).

It was supposed to be the most beautiful park in Barcelona. It was supposed to be a romantic park where couples in love go to walk holding hands, staring at each other, kissing. It was supposed to be a perfect park to admire nature, to get away from the sounds of the city, tourists, and just enjoy the green surroundings and silence. Unfortunately, all those qualities that supposedly the park we went had, were not available on sunny Saturday.

We went to the Parc del Laberint d'Horta, that I read is one of unidscovered treasures of Barcelona. We thought that since it is situated in the district of Horta-Guinardó, quite far from the center, we would be one of few who decided to spend there afternoon. We were more than mistaken, ad is seems that hundredrs of families decided to go to the oldest park in the city. The park that is believed by many to be the most beautiful park in BCN was full of screaming children. A green maze in the middle of the park was full of small, running, noisy Spanish niños (it is nit that I don’t like kids in general, but Spanish children are ten times noisier than I tolarate) trying to find their wat out of the labyrinth. The park is divided into few areas: XVII century neo-classical garden, romantic garden from the XIX century and the main ttraction, that is the labyrinth that gives its name to the whole park. Maybe if there weren’t that many people we would have great time. Maybe we would play like children trying to find a way out of the green maze, getting lost, finding a closed paths, and finally getting out.

Unfortunately, as soon as we enterer, well to be more specific after turning the wrong direction twice and returning exactly to the starting point, we decided to get away. The spot that we chose to escape from the noise and crowds was both crowded and noisy. SO after a quick lunch we brought, we ran away to the beach. Still I truly believe that the Parc del Laberint d'Horta can be beautiful, romantic, mysterious. Just not on the weekend.

To end the post, a quick information for those who like to discover a places where some movie scenes were filmed. You may recognize Parc del Laberint in Perfume: The Story of a Murderer (some of you may remember that other scenes of this movie were shot in the Poble Espanyol).

(kadry z filmu pochodzą ze strony http://www.barcelonamovie.com/)

BiCiNg

2011-10-10T19:05:00.006+02:00

Barcelona to nie Amsterdam, ale powoli widzi się coraz więcej ludzi, którzy z autobusów i metra przesiadają się na rowery, a duża część barcelończyków nie wyobraża sobie życia bez roweru. Jeśli nie masz swojego roweru, możesz korzystać z BiCiNg-u. Czerwono-białe rowery są już rozpoznawalnym i nieodłącznym elementem przestrzeni miejskiej. My również ostatnio jesteśmy uzależnieni od bicingu. Obiecywałam już kilka razy, że opiszę ze szczegółami na czym polega ten system publicznej wypożyczalni rowerów.

System jest bardzo prosty: po uiszczeniu wpisowego i wypełnienia formularza, po około 10 dniach otrzymuje się imienną kartę, która należy aktywować, by móc jednorazowo przez pól godziny za darmno korzystać z roweru z dowolnej wypożyczalni. Po pół godzinie należy rower oddać (po 10 minutach można wziąć kolejny), a jeśli podróż się przeciągnie (maksymalnie do dwóch godzin) pobierana będzie niewielka opłata. Bicing powstał, żeby umożliwić przemieszczanie się mieszkańców (należy być zameldowanym w Barcelonie, aby móc korzystac z dobrodziejstw tego systemu) na krótkich trasach- do i z przystanków, na uczelnię, do pracy i w ten sposób ograniczyć ruch samochodowy. Znalazłam informacje, że w 2011 zarejestrowanych jest 120.000 użytkowników, dostępnych jest 6000 rowerów na 420 stacjach rozrzuconych po całym mieście. Dziennie 40.000 razy rowery są w użytku.

Barcelona jest idealnym miejscem na poruszanie się na rowerze, ze względu na temperaturę i rozbudowaną sieć ścieżek rowerowych. Niestety, bicing ma swoje wady. Na stojakach często brakuje rowerów, albo wprost przeciwnie- są pełne i nie ma wolnego miejsca na zostawienie roweru (każda stacja ma jednak mapę z zaznaczonymi najbliższymi stacjami, oraz na internecie: zawsze przed wyjściem można skonsultować dostępność rowerów). Do tego nie wszystkie rowery są w pełni sprawne, niektóre skrzypią niemiłosiernie, inne mają problem z siodełkiem czy hamulcami, ale nas to nie zniechęca. Do tego od niedzieli do czwartku, od północy do 5 rano można jdynie oddawać rowery a nie je wypożyczać, w piątki i soboty stacje czynne są przez całą dobę, my już wypróbowaliśmy nocną jazdę.

Ostatnio można zauważyc w Barcelonie, że rower staje się popularnym i alternatywnym sposobem zwiedzania. Wspominałam, że BiCiNg zarezerwowany jest wyłącznie dla mieszkańców, co nie znaczy że turyści nie mogą wypożyczać rowerów. Nie wiem jednak jak plasują się cenowo wypożyczalnie dobowe, czy godzinne, których sporo się ostatnio w centrum otworzyło. Częstym widokiem są także duże grupy na rowerze podążające za przewodnikiem, którego rower ozdobiony jest kolorową flagą.

Ostatnio rower stał się naszym ulubionym środkiem transportu i zamierzamy w ten sposób pozwiedzać ponownie nasze ulubione miejsca.

Jeśli planujesz kilkumiesięczny pobyt w Barcelonie, po wyrobieniu sobie zameldowania (el padrón), zachęcam do wyrobienia sobie karty na bicing:

- Nie ma nic prostszego, oprócz padrón potrzebujesz mieć hiszpańskie konto bankowe,35€ wpisowego i już.

- Wypelniasz formularz dostępny na stronie internetowej, albo osobiście w biurze bicingu w barrio gótico, po około 10 dniach otrzymujesz kartę.

- Wchodzisz na stronę, rejestrujesz się (login dostajesz wcześniej ) i aktywujesz kartę.

- Od tego momentu możesz za darmo korzystać jednorazowo przez pół godziny z roweru, wystarczy zbliżyć kartę do czytnika, wyświetla się numer roweru. Po pół godzinie oddajesz rower (upewnij się, że po włożeniu roweru zapaliła się czerwona lampka, jeśli lampka miga, znaczy że rower nie jest poprawnie oddany). Po 10 minutach możesz wziąć ponownie rower. Na rowerze można jeździć do 2 godzin, ale po pierwszych 30 minutach naliczana jest taryfa (50 centów za każde dodatkowe pół godziny, aż do osiągnięcia limitu 2 godzin, po tym czasie naliczana jest kara 3€ za godzinę nieoddanie w czasie roweru. Po kilku takich karach, konto jest blokowane.

-Przed wyjściem z domu na stronie bicingu możesz sprawdzić czy na stacjach dostępne są rowery. Możesz również zaplanować sobie trasę, z uwzględnieniem stacji, z której bierzesz bicing oraz stacji, na której go zostawiasz.

Strona BiCiNg dostępna po hiszpańsku i katalońsku.

Barcelona is certainly not Amsterdam but it is getting more and more bike friendly, you can see that recenly the number of people who choose this form of transport over metro or buses. A lot of Barcelonians can’t imagine their daily routing without riding a bike. If you don’t have your own, don’t worrym there is a solution for you, BiCiNg. Red’white bikes are already integral part of urban architecture. Recenly we can call ourselves bicing addicts.

In recent posts I mentiones this system few times, this post is entirely dedicated to this public bicicle program. The main rules are very simple: you pay a year fee, filk out a form, after about 10 working days, you het your personal card (that you later on activate online) and then you can take a bike at atny time, and ride if for half an hour for free. After 30 minutes you have to return it (after 10 minutes you can hop on another bike if you like to continue), if you want to ride longer, you will pay a small fee for every other 30 minutes till you reach the limit of 2 hours that is permitted. The idea of bicing is to cover short daily routes that people make- to metro, work, school, etc. I found out that in 2011 there are 120.000 registered users, 6.000 bicicles available at 420 stations all over the city, and around 40.000 daily routes are made on bicing.

Barcelona is a perfect city to get around by bike, due to its climate and thanks to over a hundred kilometres of bike lane. Of course, bicing has its drawbacks. Some stations are empty (especially at rush hours) or on the contrary, they are full so that you can’t leave your bicycle (however every station has a map with the closest stations and you can always check on the Internet if there are bikes/ spaces available). The other negative aspect is the state of the bicycles, some have broken seat /brakes/bell, or while riding they squeak horribly. But we are still not discouraged.

From Sunday till Thursday, from midnight to 5 am, you can only leave bicycles and not take them, but on Friday/Saturday the service it 24hr. We already experience a night ride.

I’ve observed that visiting Barcelona by bike is getting more and more popular. Personally I’ve never tried his alternative way of sightseeing, but I’ve seen many organized groups on a bicycle following a guide. Or if you want to explore Barcelona on your own, you always can rent a bike, there are many bike-rentals in the city center that rent if for hours or days (as I mentioned Bicing is for residents only).

Lately a bike has become our favorite mean of transport and we gonna probably use it few time per day on the weekends.

If you plan to stay for several months in Barcelona, I personally advise you to get a BiCing card (once you have your padrón).

- The procedure is very easy- you need padrón, Spanish bank account, 35 € entry fee (as for 2011), and nothing more.

- You have to fill in the form (available on bicing website or at the bicing office in Gotico), after about 10 days you receive your personal card.

- You have to enter the bicing site, register (with the login they give you) and activate the card.

- From this moment you can use for free a red-white bike, just approach the card to the reader at the station which displays the number of bicycle you can take. After half an hour you must return a bike, make sure the light turns red, if it blinks it means a bike isn’t properly lockes. Adter 10 minutes you can take anither bike. The fisrt 30 minutes is free, for every next half an hour you pay a fee of 50 cents, but you can’t ride more than 2 hours, after which a penalty of of 3 € per hour is charged. After getting few panelties for not returning a bicykle on time, you card may get blocked.

-Before leaving home you can check on bicing website if there are any bikes available at the station. You can also plan a route that includes stations from which you take and later leave a bike.

The BiCiNg website available in Catalan and Spanish.

Jesienna sobota/ Autumn Saturday

2011-10-09T21:29:00.008+02:00

Tytuł posta może być mylący. Choć to chyba pogoda jest myląca, bowiem nawet jak na Hiszpanię pogoda w drugi weekend października jest wyjątkowo udana. Szkoda było siedzieć w domu, więc zerwaliśmy się wczesnym rankiem (godzina 9.30 to wczesny ranek według standardów Nuno), kupiliśmy sobie gazetkę (padło na El País, bo w sobotę mają dodatek dla kobiet, choć to jednak nie wysokie obcasy) i pomknęliśmy rowerkiem na plażę. Cappuccino na plaży, wiatr we włosach, słońce na twarzy, gazetka- idealne rozpoczęcie weekendu.

Potem było coraz lepiej. Na plaży jak widać nie było tłumów, choć pogoda zachęcała do wystawienia ciałka na słońce i łapania na zapas energii, bo nie wiadomo, kiedy jesienna pogoda zawita na stałe w Barcelonie.

Po śniadanku, znowu wskoczyliśmy na rowerki i pojechaliśmy do Barrio Gotico w poszukiwaniu torby dla Nuno. Nuno się bowiem lansuje i potrzebuje torby bo przecież noszenie książki w ręce jest passé (a Nuno porzuca na razie auto na rzecz transportu miejskiego i już jest w połowie pierwszej książki). W przerwie między shoppingiem wstąpiliśmy do Boqueria na energetyczny zastrzyk energii w postaci świeżego soku owocowego. Lunch mieliśmy ochotę zjeść w Pinotxo, ale skutecznie odstraszyły nas tłumy. Po zakupie 2 toreb (1 była w promocji tak atrakcyjnej, że nie można się jej było oprzeć) mieliśmy wrócić (rowerkiem oczywiście) do domu. Ale przejeżdżaliśmy akurat obok Kiosko, który propaguje nową ideę fastfoodu, a o którym wspominał mi kolega mieszkający na Bornie, że postanowiliśmy zrobić mały przystanek na hamburgera gourmet. Nuno burger z serem pleśniowym, a mój z serem manchego były pyszne, do tego miejsce ciekawe (szczególnie podobały mi się ściany łazienki obklejone komiksami), choć nie planujemy szybkiego powrotu. Za dużo jest bowiem miejsc, które chcemy wypróbować. Takie są ciężkie wybory, jakich będziemy teraz dokonywać, mieszkając w centrum.

Potem bicingiem do domu, krótki i zasłużony odpoczynek przed wieczornym piwkiem, a potem znowu rowerkiem (tym razem trochę się przeliczyliśmy, bo Gracia na mapie wygląda na położoną bliżej, Google maps nie uwzględnił, że pod górkę mamy oraz że slalom pomiędzy pieszymi na wąskich chodnikach Gracia nie jest czymś fajnym) do mieszkania Patri. Patri bowiem kilka tygodni temu zmieniła mieszkanie i jest dumną posiadaczką 2 tarasów, jeden z widokiem na morze, a drugi na Tibidabo. My mamy mikroskopijny balkonik, więc po cichu zazdrościliśmy jej. Potem wyskoczyliśmy jeszcze na szybkie piwko (piwa nie tkniemy przez najbliższe dni) do pobliskiego baru (jednego z tysięcy barów dzielnicy).

A potem rowerkiem do domu. Nie ma nic fajniejszego niż nocna jazda na rowerze (nawet jeśli skrzypi on niemiłosiernie), kiedy na ulicach pustki. Polecamy!

The title of the post may be a bit misleading after you have seen the photos. The weather during this second weekend of October (and against all the forecasts) was rather summer. It would be a waste to stay at home, so we woke up quite early (by early I understand 9.30 am, and for Nuno’s standards it is extremely early), bough a newspaper (we chose El País cause on Saturday they have a special supplement for women) and we moves quickly on red bikes toward beach. Sipping a cappuccino while reading a paper, wind playing with your hair, sun on your face, it was a perfect way to start our weekend.

And it got only better. The beach wasn’t crowded, still there were quite a few people who exposed their bodies to the last sun rays and tried to get all the positive energy that sun can give you, cause you never know when autumn finally arrives in Barcelona and stays.

After a breakfast, we jumped again on bikes and pedaled to Barrio Gotico to find some nice bag for Nuno. Nuno now goes to work by public transport and carrying a book in your hand is so passé :P In the middle of the shopping we made a small detour and went to Boqueria to buy some fresh fruit juice that was the energy boost we craved. We wanted to lunch in Pinotxo but on Saturday it was so crowded that we gave up and postponed going there (I was to go there so many times, never made it, one of the negative aspects of Barcelona being a popular touristic destination). After buying two bags (one was on sales and the price was so attractive, Nuno couldn’t resist), we were supposed to go home, by bicing of course. But when we passed just next to Kiosko, a place that my friend who lives in Born recommended, we decided to make s stop and try their gourmet bourgers (they say to promote new healthier aspect of fast food). Nuno order a burger with blue cheese, and me with manchego cheese. Both were big and delicious (I admit, Nuno’s choice was better), but we won’t be returning there any time soon. The place is nice (I especially liked the comic walls of the toilettes), food is tasty, but we simply have too many places we wanted to try before going to the same bar twice. Those are our difficult decisions that we have to make now that we live in the city center.

After a big lunch, we jumped on the bike, we had a short but well-deserved rest before having some beer with our friend Patri. Patri recently moved to Gracia and is proud of her flat with two big terraces and since the evening was still quite warm, we had our beer with free view on the sea (from the other terrace you perfectly see Tibidabo). We decided to go by bicing (it seems we got addicted), but this time it may not have been the best decision. On google maps Gracia didn’t look so far away, we didn’t take into account that it was all the time pedaling up the hill and later on slalom on narrow pavements between too many pedestrians. Beer was well deserved after this challenge. Afterwards we still had some energy to go to one of Gracia’s thousands bars. But we had only enough energy to grab one small beer. Then we went home.

We grabbed the last two bikes. And believe me, there is nothing cooler than riding a bike (even with squeaking breakes) during the night, when there is nobody on the street. Highly recommended!.

Przeprowadzka, noga w gipsie, formalności/ Moving out, casted leg, formalities

2011-10-07T21:23:00.004+02:00

Ostatnie tygodnie były szalone. Brak czasu wolnego, potem nadmiar czasu wolnego, ale brak internetu i Nuno z nogą w gipsie. Ale zacznijmy opowieść od początku…

Na początek mieliśmy wizytę Sirio i Natashy, którzy przyjechali motorem z Włoch. Niestety chyba tak się ostatnio zdarza, że goście z którymi byśmy chcieli spędzic więcej czasu, przyjeżdżaj akurat, jak czasu wolnego mamy jak na lekarstwo.Tym razem nie tylko musieliśmy pracować, ale wieczorami oglądaliśmy też mieszkania do wynajęcia. O szukaniu mieszkania, a raczej horrorze z tym związanym, napiszę w końcu jakiegoś posta, bo może komuś, kto planuje przeprowadzkę do Barcelony przyda się taka informacja praktyczna. Do tego podczas ich pobytu mieliśmy małą awarię w łazience. Istne déjà vu, bo w ostatnim tygodniu mojego mieszkania w Bukareszcie poszła rura i zalałam sąsiadów, co nie było idealnym zakończeniem mojego pobytu w Rumunii…

Potem przyjechała moja erasmusowa i warszawska współlokatorka Kasia, która wybierała się z chłopakiem do Andaluzji i zatrzymali się u nas na kilka dni. Akurat jak musieliśmy pakować pudła i logistycznie przygotować przeprowadzkę.

Na szczęście przysługiwał nam dzień wolny na przeprowadzkę, który nie jest urlopem, a który wykorzystaliśmy nie tyle na przewóz rzeczy, ile na załatwienie wszystkich formalności w urzędach. Wyprawa do ayuntamiento, czyli urzędu miasta, była punktem najłatwiejszym, potrzeba tylko kontraktu i dowodu/paszportu i NIE (numer identyfikacji obcokrajowców), aby wyrobić sobie nowe zameldowanie (czyli padrón). Potem wybraliśmy się do oddziałuurzędu miejskiego wydającego karty Zona Verde, czyli zielone miejsca parkingowe dla rezydentów danej dzielnicy.

Tu pojawił się problem, bowiem auto zarejestrowane było w Rubi, nie przysługuje wtedy miejsce parkingowe w Barcelonie, musieliśmy przerejestrować auto, czego nie da sie zrobić telefonicznie, w DGT (Dirección General de Tráfico), czyli Głównym oddziale ruchu drogowego, w Campana, gdzie panował taki chaos,że szkoda mówić. A, jak byliśmy na Plaza Carles Pi i Sunyer (gdzie nie udało nam sie zdobyę karty na Zona Verde, która zamówiliśmy przez internet po przerejestrowaniu samochodu) skorzystaliśmy z okazji, żeby wyrobić sobie kartę na bicing (o tym w innym poście). Uff. Nie znoszę formalności, ale przynajmniej (nie jak w przypadku Rumunii) nie miałam problemu z porozumieniem się z urzędnikami. Niestety nie umiem powiedzieć, czy ktoś władający jedynie angielskim załatwiłby wszystko bezproblemowo.

Jak jesteśmy przy temacie parkowania, to może wspomnę, że istnieją tu różne oznaczenia miejsc parkingowych: zielone (dla zameldowanych mieszkańców danej dzielnicy, trzeba mieć wymagane oznaczenie samochodu oraz uiścić opłatę, 1 €/tydzień, na zielonych od 20 do 8 mogą parkować wszyscy, ale najczęściej nie ma już miejsc wolnych), niebieskie- płatne w wyznaczonych godzinach, trzeba opłatę uiścić w parkometrze, jak się można domyślić godzina wychodzi drogo. Miejsca niebieskie objęte są limitem postoju (po prostu nie można jednorazowo zapłacić za więcej), ale są wolne od opłat najczęściej przed 8 i po 20 oraz w święta i w sierpniu, kiedy miasto pustoszeje. Innym kolorem, najbardziej pożądanym jest biały, który oznacza miejsca darmowe dla wszystkich, ale w centrum Barcelony takich prawie nie uświadczysz. Dodatkowo oczywiście rozrzucone są po mieście parking płatne.

Koniec dygresji, powrót do przeprowadzki. Część rzeczy zwieźliśmy już wcześniej, część w środę, na szczęście oba mieszkania są w pełni umeblowane, więc odpadł nam jakiś problem. Myśleliśmy, że po przeprowadzce mamy już z górki. Niestety, byliśmy optymistami. W piątek Nuno wrócił z pracy z nogą w gipsie, kulami i tygodniowym zwolnieniem, co za tym idzie zakupy, gotowanie i sprzątanie mieszkania w Rubí spadły na mnie. Optymistami byliśmy też w sprawie instalacji Internetu, co wbrew pozorom nie jest kwestią godzin czy 2-3 dni. Do dziś zresztą nie mamy swojego, bo technik przychodzi w piątek (po 2 tygodniach od podpisania umowy). Wspomnę tylko, że obojętnie z jakiej sieci się korzysta, obowiązkowo trzeba płacić ok 17€ Telefonice, która ma monopol na linie.

Przestaję jednak narzekać, bo jednak mieszkanie w centrum ma nieporównanie więcej zalet i po załatwieniu wszystkich formalności, instalacji Internetu i zdjęciu gipsu, możemy w końcu korzystać w pełni z wszystkiego, co oferuje Barcelona.

The past few weeks have been a bit crazy and chaotic. At the beginning we had almost no free time, later on we had too much of free time, but no internet connection at our new place and Nuno was stuck at home whit his leg in cast. But let´s start from the beginning….

At the beginning out friends Sirio and Natasha visited us, coming all the way from Italy on a motorbike. Unfortunately, it seems that lately all the friends who we haven´t seen for ages and with whom we would like to spend endless hours, are coming over exactly when we have so many things to do. This time we not only had to work, but also spent afternoons flat hunting. (I should write a separate post about flat hunting, somebody planning to move to Barcelona might use some tips and practical information on how to find a flat/room to rent here.) In addition during their stay we had a small water outage. It was a déjà vu of my last week in Bucharest when an old pipe in my flat broke flooding the neighbors, which was less than perfect end of my stay in Romania…

Then my erasmus and Warsaw roommate Kasia visited with her boyfriend on their way to Andalucía. They stayed few days with us, but those few days where exactly when we had to pack, sign a contract and plan the whole moving out from Rubí to Barcelona.

Fortunately, we had the right to take a day off for moving house, and it is not counted as holiday, we mostly spent it dealing with all the formalities we had as we had already transported many things. First we went to Ayuntamiento, that is city hall, to get a new padrón (register the place you live) . Basically you need to bring NIE (foreign identification number), rental contract and you passport. As it took less than half an hour, we decided to apply for the card for Zona Verde that is parking spaces for residents for the district where we live.

In this office, we had to deal with the first inconvenience. Since our car was registered in Rubi, we had to change it so that we could be entitled to park in the residents only zone. You can do it only in one place, personally, so we had to go to DGT (Dirección General de trafico), Traffic Department, located in Campana. The place is so chaotic and bureaucratic that it took us more than hour to get what we needed. Fortunately later on we could ask for Zona Verde on-line, so need to go back to Plaza Carles Pi Sunye to get it. Going there was not a total waste as we applied for our bicing cards (more about bicing in a separate post). We went to three different offices in one morning, which for my taste is three too many, as I hate dealing with all formalities and document you need. Fortunately, as we speak fluently Spanish, we had no problems communicating (I still remember how stressful it was for me in Romania, even going to post office was not an easy thing).

Since I mentioned the residents´ green zone, I may as well mention all the other that you have in Barcelona. So there is the green parking space, for registered residents of a determined zone, where you can park your car if you have a Zona Verde card, and pay a 1€/week fee. All other cars can be parked in green zone after 20 and before 8, but generally it is difficult to find a free spot. The we have a blue zone, it is paid one, and the time is limited- you simply can´t pay for more time that is allowed, as you can imagine price per hour is quite high, but then after 20 and on holidays you can park for free (and in August most of blue zones are free as well as the city empties). The white parking zones are the most desirables, as white means free, and free for all, but unfortunately in the strict city center You almost don’t find them. Of course there are many private car parks.

Getting back to the story… Since both flats are fully furnished, we only had to pack and transport our clothes, books, and all the things we accumulated during last year. We thought that after moving in to our new flat, we can rest for some time. Unfortunately, we were not that lucky. On Friday Nuno came back from work with his leg in a cast, crutches and a weekly sick leave so I was the one who did all the shopping, cooking and spend 4 hours cleaning the flat in Rubí. We were also too optimistic about the time they need in Spain to install the internet. We still (after more than 2 weeks) don´t have it, as a technician comes on Friday. And it is a standard waiting time. Not to mention a surprising and obligatory fee for Telefonica for maintenance of the line, no matter with which company you sign a contract, you still have to add about 17€ for Telefonica.

I should stop complaining, as finally my dream of living in the center of Barcelona came true and after dealing with all the formalities, having the internet installed and Nuno´s leg freed from cast, we can start to enjoy all the benefits of our new location.

Na zakończenie Merce/ And at the end of Merce

2011-10-01T21:12:00.000+02:00

Mercè trzeba zakończyć z hukiem i pompą. Cóż lepszego można wymyślić niż pokaz pirotechniczny? Strzał w dziesiątkę. W tym roku w pokazie trwającym 33 minuty uczestniczyło 140.000 osób (w tym ja, Patricia i Carmen, ale niezależnie od siebie a niestety przypadkowe spotkanie w takim tłumie byłoby ogromnym zbiegiem okoliczności), użyto 2.600 kilogramów materiału wybuchowego.

Bagatela 11.000 skoordynowanych wybuchów fajerwerków w takt zmieniającej się muzyki. Już wiem dlaczego w Barcelonie podczas Sylwestra nie ma pokazu fajerwerków. Wszak festa de patrona de Barcelona (po polsku święto patronki Barcelony już się tak ładnie nie rymuje) jest ważniejsza niż jakiś tam koniec roku. Nie powiem, byłam pod wrażeniem rozmachu ostatniego aktu obchodów La Merce. Szczególnie jak dobrze obeznani z tym pokazem barcelończycy wyjęli przyniesione z domu zimne ognie i równocześnie je zapalili na koniec pokazu. Niestety wybrałam się sama, Nuno z nogą w gipsie obolały zostal w domu, bo przepychanki i ścisk w takim tłumie nie są wskazane. Dobór muzyki idealnie komponował się z wystrzałami sztucznych ogni, podrygiwałam nawet w takt znanych piosenek w nowych aranżacjach, podśpiewując znane mi fragmenty.

Ja tym postem kończę relację z Mercè 2011. I zapraszam w przyszłym roku.

La Marcè must end in pomp and splendour. Loud music, fire, water- in plain words a pyrotechnical show, was decided to be the best way to end the festival of Barcelona. Since 140,000 people attended (including me, Patricia and Carmen, independently of each other and since meeting in such a crowd would be too much of a coincidence, we admired it separately) they must have decided on something that really suited all tastes.

This year the show lasted 33 minutes and 2,600 kg of explosive were used for 11,000 coordinated explosions of fireworks accompanied by music. Now I understand why in Barcelona you don´t have a usual New New Year's Eve fireworks show. After all, festa de patrona de Barcelona (in English the festival of patron of Barcelona doesn´t rhyme) is more important than some end of a year. I must admit that I was quite impressed by the last act of La Mercè celebrations, especially when at the end of the show people who attend the show every year took out sparkles they had brought and lit them. And the music was really nicely chosen, I found myself dancing in the rhythm of hits, some in new arrangments or in Spanish version.

Unfortunately I attended the spectacle all by myself, as Nuno stayed at home as it is not recommended to be squeezed and pushed in a dense crowd while having your led in a cast.

With this post I finish this year coverage on Mercè 2011. And you are all invited to assist Barcelona's "festival of all festivals" next year.